Skip navigation

Tag Archives: media

Te veel woorden naar je zin? lees de korte versie op Zinesters

Op het moment dat nieuwe technologie geïntroduceerd wordt verkeert de goegemeente enige tijd in een hoera-stemming en worden er allerlei wereldschokkende verwachtingen aan die nieuwe snufjes geplakt. Dat geldt in hoge mate voor de manier waarop we tegenwoordig muziek tot ons nemen. Maar elke innovatie blijkt nadelen in zich te dragen en vaak wegen die zwaarder dan de voordelen, maar ja “elk voordeel heb z’n nadeel.”
Toen de CD werd geïntroduceerd liep men te juichen over hoeveel beter de geluidskwaliteit zou zijn. CD’s klonken op het eerste gehoor inderdaad erg helder, maar al gauw kwamen veel mensen erachter dat ze ook erg koud klonken en belangrijker nog, een bepaalde magie in de muziek vermoordden. Laat nou precies die tape hiss die analoog opgenomen muziek onvermijdelijk meedraagt ervoor zorgen dat je hersenen die informatie zelf vervormen waardoor je geluiden oppikt die er eigenlijk niet zijn. Je hersens maken er je eigen beeld van dat mooier is dan de som van de opgenomen delen.
Ooit betekende hifi alles voor de bulk van muziekliefhebbers. Je investeerde niet alleen in content maar eerst en vooral in hardware; een goede versterker, platenspeler en dito boxen. In contrast daarmee luisteren verschrikkelijk veel mensen nu via de meest crappy speakers in laptops en smartphones naar hun muziek.
Door de CD werd de lengte van een album opgerekt van ongeveer 45 minuten tot maximaal 80 minuten. Dat de kwaliteit van albums geen goed gedaan gezien de overvloed van nummers, outtakes, inferieure versies die sindsdien als bonus op CD werden gekwakt. Een kok serveert naast de maaltijd toch ook geen half mislukte kliekjes als nagerecht?

Tech
Opslag in bulk maakte het gehaaide publishers mogelijk om hun complete catalogus bij winkelketens aan te bieden. Dat is een van de redenen dat je tegenwoordig bijna overal muziek hoort: in elke winkel, etablissement, café, lift, winkelstraat etc. Muziek waar je niet om hebt gevraagd, maar die je door de strot geduwd wordt omdat muziek een soort magische eigenschap zou hebben die je tot kopen aan zou zetten. Misschien klopt dat een heel klein beetje want ik merk bij mezelf dat ik in ieder geval sneller besluit tot een aanschaf als ik naar een bepaald product op zoek ben. Niet omdat ik die gratis aangeboden muziek zo dig, maar omdat ik zo snel mogelijk de desbetreffende winkel wil verlaten voordat een van die moppies zich in mijn hersenschors weet te nestelen en ik een halve dag in mijn kop blijven doordreinen.
Met de introductie van internet werden er allerlei wilde voorspellingen gedaan over hoe deze technologie naar absolute democratie en de val van de grote media-imperia zou leiden. Nou we hebben gezien wat daarvan terecht is gekomen. Muziek is stukken goedkoper geworden maar ten koste van de artiesten en componisten en niet zozeer van de tycoons; die dicteren nog altijd jouw smaak en dat is logisch want zij zijn degenen met de middelen hun over het algemeen smakeloze wanproducten aan jou als consument (braak, braak) op te dringen. En democratie? Als we zo doorgaan is die binnen tien jaar afgeschaft en vervangen door de Technocratie.

technologyMuziek is voor de gemiddelde consument (braak, braak) een stuk minder van betekenis dan het voor oudere generaties ooit was. Tientallen jaren geleden zorgde muziek nog bijna voor revoluties, werden er oorlogen door gestaakt, rassenscheiding en homohaat mee bestreden en was het één van de wapens waarmee de persoonlijke vrijheid, die iedereen nu zo normaal vindt, af werd gedwongen.
Nu staat er een generatie van navelstaarders in de clubs en op de weides; mensen die over het algemeen alleen nog maar met zichzelf bezig zijn en bijna uit gewoonte ‘meer van hetzelfde’ tot zich nemen in de ijdele hoop ooit bevrediging te vinden.
Gelukkig zijn er nog fanaten, maar dat zijn over het algemeen mensen die ook zelf muziek maken. De rest van de mensheid wordt teveel afgeleid door zijn smartphone om nummers meer dan één keer te willen horen en daardoor komen er steeds minder ‘fans’ die helemaal los gaan op een bepaalde band en of stijl, want bijna iedereen is tegenwoordig een alleseter. Daar is op zichzelf natuurlijk niks mis mee, maar men vergeet te kauwen en slikt het klakkeloos door.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dat was ooit wel anders, toen was de passie voor of tegen bepaalde muziekstijlen enorm groot. Je kan je nu niet meer voorstellen dat er zoals in de jaren tachtig een beweging was als ‘Disco Sucks.’ Die beweging bewoog MTV ertoe jarenlang dansmuziek te boycotten. Nu heb je EDM, maar blijkbaar er zijn niet genoeg haters die zich daar in voldoende mate over opwinden om er een contrabeweging voor uit de grond te stampen.
Het is een goed teken dat metal de meest beluisterde stijl op Spotify is, maar ga je als metaalliefhebber vooral niet op de borst slaan; muzikaal klinkt het genre al twintig fucking jaar precies hetzelfde.
Metal is verder de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt. De regel waar ik het in dit verband over heb houdt in dat de meeste muziek die tegenwoordig via, radio, tv en festivals aan je opgedrongen wordt domweg zeggingskracht mist. De grotere artiesten hebben een marketing- en media-divisie achter zich staan die ervoor waakt dat er geen al te polariserende taal wordt geuit, want iedereen moet je muziek ‘wel leuk’ vinden. Stel je voor dat je iets zegt wat tegen de opvattingen van bepaalde mensen indruist. Een John Lennon die verklaart dat “The Beatles bij de jeugd bekender zijn dan Jezus” is een uitspraak die je een hedendaagse artiest nimmer zal horen uiten. Als artiesten worden geïnterviewd, luister je naar door een A&R manager voorgekauwde one liners. In de wereld van de populaire muziek is er geen plaats voor oorlog, vluchtelingen, IS, Grexits, oprukkend Neo-liberalisme etc. De wereld staat in de fik maar we komen niet verder dan ‘ik heb drank en drugs’ mee kwelen. Henry Rollins zei ooit: “Am I in the same ‘genre’ as these guys? FUCK ME!”Die vraag zouden veel tekstschrijvers in de Nederhop zich ook eens moeten stellen.

heavy_metal
Maar natuurlijk zit jij wel in een band die een echte mening verkondigd; probleem is: who’s listening anyway: NO-ONE that’s who!* Momenteel is ‘het publiek’ alleen geïnteresseerd in de mening van airheads als Kim Kardashian want die zijn rich & famous en dat is veel leuker en vergt veel minder van je arme uitgeputte hersentjes dan talented & outspoken.
Muziek is emotie: passie, en het is heel erg om te zeggen, maar de passie lijkt momenteel verder weg dan ooit. Emoties laten zich moeilijk in nullen en enen vangen en oppervlakkigheid is tegenwoordig de norm. Op naar betere tijden: say what you mean and say it mean

* Lydia Lunch- dear whores luister en leer:

Tegenwoordig krijgt de westerse mens vreselijk veel informatie te verwerken. Kieskeurig zijn in het consumeren daarvan is enige methode om niet krankzinnig te worden. Ondanks dat de meeste mensen bijna instinctief een sterke filter op binnenkomende informatie zetten, slaat de verwarring toch steeds meer toe. Zo langzamerhand gaat 90% van het info aanbod het ene oor in, en meteen het andere oor uit. We zijn druk met andere zaken; carrière maken, kinderen opvoeden, sociale media en kiezen wat te consumeren; het slokt alle beschikbare tijd op.

Het wordt door het enorme aanbod van informatie onmogelijk gemaakt om hoofdzaken nog van bijzaken te onderscheiden. Door de stortvloed van opinies is het onmogelijk nog enige vorm van waarheid te ontdekken. Niemand en iedereen heeft tegelijk gelijk en ongelijk. Opinions are like assholes; everyone has one. Ook ik maak met deze column de verwarring alleen maar groter. Ook ik ben zo’n eikel die denkt dat zijn mening ertoe doet….

Maar nergens komt de information overload duidelijker naar voren dan in de politiek.

tekening afkomstig van artwork op het label van de ‘ever feel like killing your boss’ LP van The Feederz

Informatie kost tijd

In een functionerende Democratie wordt niets klakkeloos als waar aangenomen. Maar geïnformeerd zijn, en blijven, kost veel tijd. Voordat je de standpunten van alle partijen over alle, voor jou relevante, onderwerpen gelezen hebt, ben je dagen verder. En tegen de tijd dat je daarmee klaar bent, is de kans groot dat veel partijen hun standpunten alweer herzien hebben. De meerderheid van de mensen die ik ken hebben daarom geen interesse in politiek. Ze zijn nooit geïnteresseerd geweest, of zijn afgehaakt.

Politici ontberen visie

De politiek is een soort reclamebedrijf geworden dat wordt gestuurd door spindoctors en mediaconsultanten die uit de marketingbranche afkomstig zijn. Liegen en bedriegen zijn in de marketing geaccepteerde instrumenten en het bezit van een rubberen ruggengraat is een pre.

Dat is één van de redenen dat het vak van politicus sterk aan geloofwaardigheid, en daardoor ook aan aantrekkingskracht, heeft ingeboet. Er zijn nauwelijks nog politici te vinden die een visie hebben en een richting aangeven. Volgens mij weten ze het zelf allemaal ook niet meer. Ze doen wel dapper alsof, maar je moet wel een heel erg goedgelovige muts zijn als je daar nog in trapt. Zover er nog leidersfiguren in deze wereld rondlopen, kiezen die blijkbaar voor het bedrijfsleven.

Hedendaagse politici behandelen het gepeupel ook nog alsof we half debiel zijn. Er worden door politici het liefst Jip en Janneke taal gebruikt. We kunnen blijkbaar alleen nog hapklare brokjes informatie tot ons nemen.

Het is allemaal zo uit de hand gelopen dat politici moeten waken niet teveel in hun eigen woorden te gaan geloven. Want daardoor zouden ze zelf ook helemaal in verwarring raken. Waarmee de cirkel rond is. De verwarring neemt aldus almaar grotere vormen aan.

Stromingen in de blender

De verwarring is al sinds het paarse kabinet compleet. VVD en PvdA lieten gebroederlijk de wilde honden van de vrije markt op ons los, en tegelijk werd geprobeerd de verzorgingsstaat te behouden. De twee belangrijkste stromingen in de hedendaagse politiek; het socialisme en het liberalisme werden in de blender gegooid en tot een grijze pulp vermalen. Dit was geen exclusief Nederlands fenomeen, want je zag het in veel, vooral Europese, democratieën gebeuren.

De kiezer is de weg kwijt geraakt. Het bewijs daarvoor zag je in de laatste verkiezingsuitslagen. De wereld verkeerd in een diepe economische crisis ontstaan door het ongeregelde wild west kapitalisme, maar men stemt massaal op de partijen die de markt het liefst volledig vrij willen laten en de staat als scheidsrechter willen uitschakelen. Partijen die standpunten verkondigen dat mordicus tégen marktwerking zijn bestaan overigens nauwelijks meer.

Rechts heeft standpunten van links overgenomen en vice-versa. Geen kiezer die er nog een touw aan vast weet te knopen.

Even een opsomming:

–         Rechts is de kampioen van de vrijheid van meningsuiting geworden. Het kamp dat traditioneel altijd het liefst wilde dat iedereen vooral zijn bek houdt en klakkeloos alles slikt dat door het grootkapitaal opgediend wordt. Dat terwijl links opeens vreselijk zijn best doen om voor hen onwelvoeglijke meningen te smoren. Zie het Wilders proces.

–         Rechts is nu een pleitbezorger van rechten voor vrouwen terwijl het vroeger altijd als enige recht van de vrouw het aanrecht propageerde. Links heeft opeens een stuk minder moeite met het feit dat sommige bevolkingsgroepen vrouwen het liefst onder de duim willen houden met o.a. kledingvoorschriften.

–         Hetzelfde geldt voor Homo’s; die werden door rechts, en vooral Christelijk rechts, altijd verketterd. Nu kunnen Homo’s ervoor uitkomen dat ze over het algemeen tot de burgertrutten behoren en veilig VVD of PVV, en zelfs CDA stemmen. Ze horen er opeens helemaal bij.

–         Rechts is tegenwoordig vaak anti-religie terwijl rechtse stromingen vroeger juist altijd een sterke bondgenoot in de kerk hadden. Met hulp van meneer pastoor en dominee wist men het volk in het gareel te houden. Kijk maar naar wat er in de jaren dertig tot zeventig in Spanje gebeurde. Alleen de SGP blijft recht(s) in de leer. Dat links nu opeens Moslims in de armen sluit is ook al een gotspe. Links was traditioneel tegen religie en voor een strikte scheiding van kerk en staat. Men zou daar pal voor moeten staan.

–         Er wordt steeds geroepen dat de kogels altijd van links komen. Wat Volkert betreft mag dat waar zijn, maar ga me nu niet vertellen dat die eikel van een Mohammed B. links was. Fundamentalisten, of ze nu Moslim, Christen, Hindoe, Joods zijn, of op mijn part bij een obscure sekte horen; per definitie zijn ze zo rechts als de pest, want uit op de vernietiging van andersdenkenden/gelovigen.

–         Rechts bezuinigd op het leger; het rechtse paradepaardje uit de koude oorlogsdagen. Omdat anders de duur van de WW moet worden verkort. En dat alles gedicteerd door de PVV; de meest rechtse partij in het politieke veld. Een rechtse partij die het opneemt voor sociale voorzieningen; nogal verwarrend.

–         Dat daarnaast die JSF toch wordt aangeschaft maakt de verwarring alleen maar groter, maar laat ook zien hoe ook nationalistisch ingestelde Haagse politici nog altijd kruipen voor de macht van het bedrijfsleven uit de USA.

–         De yuppen van de Amsterdamse grachtengordel worden als links gebrandmerkt. Straks wordt het Gooi ook nog als links bastion gezien. Elke maand een kleine donatie aan Greenpeace ter bestrijding van een vaag schuldgevoel en lachen om Youp van het Hek maakt iemand echter nog niet links.

–         Ook het Koningshuis wordt tegenwoordig als links bestempeld. Het symbool van het Nederlands nationalisme is nu opeens links. Zijn de paleizen opvanghuizen voor daklozen geworden van waar men uit de gaarkeuken liflafjes van Jamie Oliver serveert? Was die villa in Mozambique een ontwikkelingshulp project? Gaat Willem straks soms regeren voor een loon dat voldoet aan de Balkenende norm? Welnee; Wilders heeft een hekel aan het Koningshuis dus moet het Koningshuis wel links zijn. Pure logica.

–         Volgens sommige PVV’ers is het Nationaal-socialisme ook een vorm van Socialisme. Een treffend voorbeeld van politici die hun eigen Jip en Janneke jargon zijn gaan geloven. Het is voor een politicus raadzaam af en toe eens een geschiedenisboekje te raadplegen alvorens onderdelen van woorden als synoniem te gaan verklaren.

–         De PvdA, de regentenpartij van links, is intussen zo ver over het midden getrokken dat ze aan de rechterkant van het politieke spectrum uit zijn gekomen. Dat is een partij die, toen het de kans kreeg samen met andere linkse partijen te gaan regeren, liever een coalitie aanging met de Christen Demagogen. Afgezet tegen die partij leek de PvdA in ieder geval nog op een linkse partij. Dat de PvdA een rechtse partij is geworden is het meest duidelijk in mijn geboortestad. Daar worden de Leefbarbaren regelmatig door de partij van de ambtenarij op rechts ingehaald. De PvdA is wanhopig op zoek naar de verloren gunst van de kiezer. Die partij had zich allang moeten opheffen, en dat geldt ook voor het CDA. Niemand heeft iets aan partijen die als kameleons van kleur weten te verschieten.

–         Maar de PVV leert dat kunstje intussen ook al. Wilders kreeg de kans om een regering te gedogen en wierp met groot gemak een paar ‘niet onderhandelbare standpunten’, zoals de verhoging van de AOW leeftijd, de prullenbak in.

–         De SP ging Brabant een coalitie aan met de VVD en het CDA. Deze partij greep de kans om nu eindelijk eens in een echte machtspositie te geraken wel erg gretig aan.

–         Iemands uiterlijk zegt niets meer. De tijd dat je aan een persoon zijn kleding kon opmaken waar hij/zij in het politieke spectrum stond is voorbij. Vroeger liepen rechtse mensen standaard strak in het pak en onberispelijk geschoren rond terwijl mensen van links garnituur op sandalen rondliepen en met lang haar en baarden getooid waren. Nu lopen verklaard rechtse mensen als Bert Brussen rond met een uiterlijk dat men in de jaren 60-70-80-90 als links werd bestempeld, terwijl de (salon)socialisten van de PvdA en SP in pak lopen. Er zijn geen dresscodes meer. Afgaand op iemands uiterlijk kan je niemand meer taarten.

Internationale verwarring

Hoe zit dat met de rest van de wereld? Overal lijkt men in staat van verwarring te zijn.

De begrippen links en rechts krijgen een bijzondere twist als je naar De Verenigde Staten kijkt. In Amerika staat ‘Liberal’ voor links, terwijl de liberalen hier in Europa tot de rechter vleugel van de politiek behoren. Er is geen georganiseerde linker vleugel in de VS. Politiek begint daar op links met een stroming die hier als rechts te boek staat en vanaf daar wordt het aan de overkant van de oceaan alleen maar nog erger. De uiterst rechtse vleugel wordt ingenomen door godsdienstwaanzinnigen en inteelt Nazi’s die de meest geharde SS-ers nog zouden doen blozen. In Amerika bestaan socialisten niet; daar wordt Socialist alleen als scheldwoord gebruikt. De angst voor het communisme zit er nog steeds goed in.

Dat terwijl de Communisten die je nu nog in Rusland vindt weer aartsconservatief zijn en alle idealen propageren die uiterst rechts hier ook omhelst; vreemdelingenhaat, patriottisme, en angst voor alles dat nieuw en onbekend is.

Maar in Duitsland zijn de oud nazi’s nu toch echt bijna uitgestorven geraakt en is dat land nu zo ongeveer de meest linkse natie op aarde geworden. Dat na 50 jaar de meest rechtse politiestaat in Europa te zijn geweest, onder de (vermeende) dreiging van de R.A.F. en zijn aanhang.

In Duitsland loopt de trend precies andersom vergeleken met Nederland. Hier zijn linkse politici vooral rechts geworden terwijl daar rechtse politici steeds vaker naar links neigen. Het lijkt wel alsof er een of andere natuurwet achter zit…

De polonaise achterna

Nu lopen politici overal vrolijk de polonaise achterna, of die nu links of rechts afslaat.

Misschien is het wel een grote samenzwering met als doel een éénpartij staat? Als je ziet hoe het bedrijfsleven de vingers aflikt als het naar China kijkt zou je dat bijna gaan geloven…

Zou het niet beter zijn dat politieke partijen weer programma’s gaan schrijven waarin ze zich sterk maken voor een partij-ideologie en het daarna aan het electoraat is of men het eens is met deze zienswijze en op de desbetreffende partij wil stemmen?  Dat is in ieder geval wat begrijpelijker. Het dwingt politici eigen keuzes te maken in plaats van bij het minste geringste gemor uit de achterban het roer 180 graden om te gooien.

Al met al is het geen wonder dat mensen zich nauwelijks meer met politiek bezig willen houden. Het is een totaal onoverzichtelijke pot nat geworden.

Deze column werd op 5 juli 2011 op De Jaap gepubliceerd met als titel ‘politieke wereldorde in totale verwarring’.

%d bloggers liken dit: