Navigatie overslaan

Tag Archives: mobiel bellen

zombieHet overvloedige gebruik van smartphones bij concerten wordt opeens een hot topic. Ian Mc Kaye (Dischord records, Minor Threat, Fugazi)  plaatste daar van de week in een interview wat verstandige commentaren over.

Mensen die tijdens concerten staan te texten zijn inderdaad strontvervelend, maar het voordeel van al die mobieltjes in de zaal is dat er altijd foto’s, video’s en commentaren op optredens op de sociale media verschijnen. Ik ben vroeger bij heel wat optredens geweest waar domweg geen camera’s aanwezig waren en ik het alleen met mijn herinneringen moet doen.

Nu heeft dat ook weer voordelen want je hersens trainen door dingen te moeten onthouden dreigt een vergeten kunst te worden. Een willekeurig persoon die zijn (digitale) agenda verliest, wiens harde schijf crashed of wiens mobiel gestolen wordt verwordt tot een zielig hoopje ellende. Zelfs als je alle echt belangrijke shit in een cloud hebt opgeslagen duurt het minimaal een dag voor je technologisch weer mee telt. Een dag die de meeste mensen als een hel zullen ervaren. Die dag loop je als een zombie: ‘brains, brains’ mompelend…

Mij valt steeds meer op dat smartphones de live interactie tussen vrienden, kennissen en vooral geliefden nogal in de weg staan. Je bent nooit meer alleen met iemand. Je deelt de persoon in kwestie altijd en overal met zijn/haar sociale netwerk. Een zakelijk gesprek verloopt moeizaam als  constant telefoontjes of andere berichten de conversatie onderbreken; ‘ Waar waren we ook alweer’ nadat jij met veel moeite een goed voorbereide pitch op iemand los liet.

Maar vooral tijdens een date zijn die foons dodelijk. Het komt maar zelden voor dat de dame in kwestie de beleefdheid opbrengt om haar mobiel uit te schakelen. Ik doe dat echt altijd want ik haat het om gebeld te worden op het moment dat ik iemand diep in de ogen aan het kijken ben.

Het komt voor dat een of meerdere vriendinnen van je date bijna live op de hoogte gehouden willen worden van de vorderingen. Dan wordt je plotsklaps omhelst met als enig doel dat er een foto van gemaakt moet worden die op facebook geplaatst moet worden omdat er vriendinnen zijn die willen weten hoe je eruit ziet. En daarna moet elke like bekeken worden en elk commentaar beantwoord.  En puntje bij paaltje gaat zo’n dame later ook nog pagina’s vol klachten over je te plaatsen omdat je er zomaar opeens vandoor was gegaan.

Soms ontmoet je echt extreme foon verslaafden die werkelijk medelijden oproepen. Bekend voorbeeld is het meisje dat in de trein tegenover me zat te bellen. Bijna de hele reis was ze aan het kwekken. Dat is bij mij sowieso vragen om achtereenvolgens gefronste wenkbrauwen, boze blikken en uiteindelijk een grove verbale vernedering, maar goed. Deze deerne hing bij aankomst op het eindpunt van de trein op met de woorden ‘ ik zie je al op het perron staan’. Why the hell moet je zo nodig met iemand bellen die je zo dadelijk gaat ontmoeten? Maar het werd nog erger; ze liep de trein uit haar vriendin tegemoet. De vriendinnen omhelsden elkaar om vervolgens binnen dezelfde seconde beiden per mobiel in gesprek te raken met iemand anders. attention

Ik kom te vaak mensen tegen die een aandachtsspanne van een papegaai aan de speed hebben. Die constant afgeleid worden door het volgende piepje of trillinkje van hun digitale meester. Die geen film van twee uur meer uit kunnen zitten, geen boeken meer kunnen/willen lezen, die zich niet eens door een stripverhaal kunnen worstelen, die onderweg naar de koelkast vergeten wat ze ook alweer gingen pakken. En maar gelukzalig lachen als ze hun smartphone weer gaat trillen. Groepjes tieners die niet onder elkaar praten, lachen en gillen zoals tieners horen te doen maar die allemaal in diepe stilte geconcentreerd naar een schermpje van zes bij zes centimeter staren en hooguit af en toe grinniken om een commentaar dat ze op FB lezen.

Schiet voor de grap een willekeurig persoon op straat eens aan terwijl hij/zij totaal gehypnotiseerd met zijn/haar smartphone bezig is; de blik die je dan van ze krijgt komt rechtstreeks uit The Walking Dead. Als ze al uit hun lethargie gewekt worden. Hun wereld vergaat bij de eerste de beste stroomstoring die langer duurt dan dat de batterij van hun foon mee gaat. Op dat moment breekt de zombificatie dus definitief door.

Advertenties

Het zal niemand ontgaan zijn dat het mobiele netwerk op zijn zachtst gezegd nogal gevoelig is voor storingen. Een klein brandje heeft grote gevolgen.

Waarom was er geen back-up?

Over het algemeen komen de antwoorden die je online op die vraag kan vinden allemaal op het volgende neer: mobiele telefoon moet zo goedkoop mogelijk aangeboden worden. De consument kiest zijn provider namelijk vooral op de laagst mogelijke prijs.

Daarom kunnen de arme Telcoms het zich dus niet veroorloven om een backup system te onderhouden. Het is voor deze bedrijven ook niet mogelijk om capaciteit bij een concurrent te lenen omdat de netwerken nu al bijna op volle capaciteit lopen. Sorry mensen; maar we doen het allemaal om jullie te pleasen hoor…

Inderdaad doen de Telcoms het voorkomen dat dit allemaal gebeurd om ons zo goedkoop mogelijk zoveel mogelijk service te geven. De werkelijkheid is helaas anders. Ze hebben allang een oplossing gevonden om die lastige concurrentie tussen de bedrijven onderling binnen de perken te houden. Die oplossing heet prijsafspraken maken. Dat mag dan misschien wettelijk niet, maar ze doen het lekker toch. Prijzen worden op die manier juist kunstmatig hoog gehouden, en niet zo laag mogelijk gemaakt. Dat de providers daarnaast te gierig zijn om een goed back-up systeem te plaatsen dient hetzelfde doel: winstmaximalisatie! De heilige graal der activistische aandeelhouders.

Ik heb al eens eerder lopen kankeren over de Telcoms. (Lees hier) Toen ging het over de manier waarop je abonnementen met een zogenaamd gratis toestel krijgt aangesmeerd. Gratis bestaat natuurlijk niet, maar de woekerprijzen die de Telcoms voor een abonnement, inclusief smartphone, durven te berekenen zijn ronduit exorbitant. Je zou bijna hopen dat er een soort Jezusfiguur komt om deze moderne geldwisselaars op hun falie te geven.

De grootste schoften werkten ooit in de muziekindustrie. Maar die zijn intussen overgestapt naar een nieuwe melkkoe en dat is jouw mobieltje. Naïeve muzikanten exploiteren was zeer lucratief, totdat de industrie iets te gretig besloot om van vinyl over te stappen op het digitale formaat. Nu koopt niemand nog muziek. Kan ook niet want nadat de maandelijkse rekening voor die kutmobieltjes is betaald is bij de meeste jongeren het geld schoon op. Jonge werknemers zitten, naast de studie, wekelijks 20 uur in een callcenter lastige vragen te beantwoorden om het verdiende geld ongezien weer aan mobiele communicatie uit te geven. Ze hebben niet eens geld meer om uit te gaan, laat staan om platen te kopen.

“Nederlanders geven steeds meer uit aan de mobiele telefoon en gesprekskosten. Bedroegen de totale kosten voor mobiel bellen in 1998 nog gemiddeld 78 euro per jaar, in 2005 is dit 305 euro”. Bron:  Meer recente cijfers zijn er niet te vinden. Misschien houden ze dat soort cijfers ook liever geheim. Ik gaf vorig jaar privé en voor mijn bedrijf meer dan 3000 euro (!) uit aan telefoonkosten. En ik ben een heel matige beller…

Ik ben eind vorig jaar overgestapt op een sim-only abonnement dat me 6 euro per maand kost aan abonnementsgeld. Maar als ik niet goed uitkijk loopt mijn rekening gemakkelijk met meer dan 100 euro extra op. En ik gebruik dat ding echt zo min mogelijk. Maar de verleiding om uitgebreid te gaan babbelen is helaas vaak nogal groot. Ik gebruik geen internet op mijn mobiel; dat doe ik liever rustig thuis. Ik houd ervan om mijn omgeving en de mensen die ik onderweg tegen kom te observeren. Dat is, denk ik, een typische schrijverstic.

Ik heb al zo vaak meegemaakt dat ik in de trein jongeren tegenover me heb zitten die gedurende de hele reis mobiel aan het beppen zijn. Op hun bestemming aangekomen hangen ze op met de woorden: ik zie je zo. Ik vraag me dan af of ze elkaar nog wel iets te vertellen hebben. Het zou me niet eens verbazen als ze de hele dag naar weer anderen aan het bellen zijn zodra ze bij elkaar gevonden hebben.

En de providers maar cashen.

Wedden dat die lul van een Rob Shuter, ondanks zijn opzichtig falen, aan het eind van dit jaar toch gewoon zijn bonus pakt?

%d bloggers liken dit: