Navigatie overslaan

Tag Archives: neo-liberalen

Grappig als je de site van de kiesraad bezoekt en de cijfers die je daar kan vinden zelf gaat interpreteren. Ik las in de krant dat ruim een kwart van de kiesgerechtigden niet op was komen dagen. De verkiezingen voor de 2e kamer hadden inderdaad een opkomst percentage van 74,7 %.

Er waren 12.689.810 stemgerechtigden en 9.462.223 hebben uiteindelijk ook gestemd.

De VVD kreeg 2.504.948 stemmen.

Het aantal niet-stemmers bedroeg 3.227.587.

Dus een behoorlijk hoger aantal mensen dan diegenen die op de grootste partij stemmen nemen helemaal niet meer de moeite om gebruik te maken van het kiesrecht. En behalve de scheidend voorzitster van de kamer is er geen enkele politicus die daar ook maar een woord aan vuil gemaakt heeft.  Opmerkelijk!

Een kwart van de kiezers wil blijkbaar niks (meer) met politiek te maken hebben en/of voelt zich niet vertegenwoordigt door welke partij dan ook, of snapt er geen bal meer van. Ik kan ze niet helemaal ongelijk geven.

Grofweg de helft van de kiezers kiest voor een rechtse koers en de andere helft voor een linkse. De grootste partijen zuigen niet voor niets zoveel kiezers aan. Men heeft het gevoel dat het er nu om gaat; dat er een duidelijke keuze gemaakt moest worden tussen links of rechtsom. En wat krijgen we uiteindelijk? Een waterig compromis?

De PvdA heeft, precies zoals veel van de niet stemmers denk ik al hadden verwacht, de VVD meteen na de verkiezingen omarmt. Dat betekent dat we weer paars gaan doen en het neoliberalisme ongehinderd door kan gaan met zijn programma om Nederland te veranderen in een corperate playground waar alleen de macht van multinationals nog geldt. Dat terwijl de PvdA gaat zorgen dat er wat cosmetische ombuiginkjes komen die ervoor zorgen dat het allemaal nog wel mee lijkt te vallen. Uiteindelijk worden we weer in slaap gesust en worden we alsnog wakker in de natte droomstaat van de neoliberaal. Uiteindelijk bleek een stem op de PvdA toch een stem op rechts te zijn. En weer zijn de kiezers er massaal ingestonken.

Ik had graag gezien dat, na tig jaar rechts beleid, links een kans had gekregen om een koerswijziging door te voeren. Maar ik had zelfs meer vrede mee gehad als Nederland weer een uiterst rechtse regering had gekregen. Dat was in ieder geval duidelijk geweest. Dan kan je aan verhuizen gaan denken.

Eigenlijk vind ik dat elke niet uitgebrachte stem, opgesteld met ongeldige en blanco stemmen, zichtbaar zouden moeten zijn in de kamer. Zie het al voor je; de kamer waarvan een kwart van de bankjes leeg staat? En dan niet verdoezeld door om de vier Kamerleden een lege stoel neer te zetten, maar gewoon een duidelijk afgebakende kwart van de bankjes. Iets dat goed te zien is wanneer de kamer op volle sterkte aanwezig is. (en dat is meestal alleen bij de beëdiging van een nieuwe kamer na verkiezingen het geval.) Wat gaan ze doen als een x aantal verkiezingen later meer dan de helft van de bankjes onbezet blijft?

Het zou een goed signaal naar de politiek zijn als politici na elke verkiezing het aantal niet ingenomen bankjes in de kamer zouden zien groeien. Misschien dat politici dan het probleem  dat 1 op de 4 kiesgerechtigden zich niet  door hen vertegenwoordigd kan of wil zien wat serieuzer zouden gaan nemen.

Uiteindelijk  moeten we er blijkbaar genoegen mee nemen dat onze stemmen niet meer dan een scheet in de wind voorstellen. De koers van Den Haag ligt allang muurvast. En het aantal niet-stemmers zal alleen maar groeien.

Advertenties

Bij de bekendwording van de welke muziek/theatergroepen en festivals nog door het fonds voor podiumkunsten gesteund kunnen gaan worden werd het pijnlijk duidelijk naar wat voor land de rechtse elite verlangd.

Het zijn vooral de experimentele voorstellingen die onder de bezuinigingen lijden. Wat buiten de marge valt van wat groot en bekend is wordt wegbezuinigd. Wat overblijft zijn de A-merken. Past prachtig in de liberale traditie hoor;  wat groot is mag groot blijven en wat klein is moet worden opgeslokt of uitgespuugd.

Ik heb het al eerder gezegd: de gezelschappen waar niet op bezuinigd wordt zijn juist de meest voor de hand liggende kandidaten om door het mecenaat ondersteund te worden. Laat ze lekker een ‘vrienden van het Holland festival’ oprichten!

Iedereen die nog niet door had dat de VVD klakkeloos achter het groot kapitaal aanloopt zou nu beter moeten weten. De VVD is er niet voor de kleine man al is hij 1000x ondernemer. De VVD streeft al tientallen jaren naar een wereld waar alleen plaats is voor grootgrutters, mega winkel bedrijven, en grote ketens van fastfood restaurants. Een Blokker, Kruidvat en Mc Donald’s in elke winkelstraat. De kunst waar ze voor kiezen past daar naadloos bij. Alleen wat groot en prestigieus is mag gezien blijven worden.

Dat marginale theater en muziekgroepen, festivals en tentoonstellingen veel sociaal en maatschappijkritische geluiden produceren zal voor Halve Zoolstra wel een mooie extra reden geweest zijn om de botte bijl te hanteren. In de benarde visie van onze Neo-Liberale broeders is er alleen plaats voor kunsten die in opdracht en ter vermaak en verheerlijking van de elite wordt geproduceerd. Stel je toch eens voor dat liefhebbers van opera opeens de volle mep voor een kaartje voor de nieuwe uitvoering van een Wagner opera moeten gaan betalen. Dat mag toch niet zo zijn? Alsof die, over het algemeen niet bepaald onbemiddelde mensen, niet al genoeg belasting betalen!

Inderdaad wordt met groot gemak over het hoofd gezien dat subsidies zich meestal weer terug verdienen in de vorm van belastingen btw, parkeergelden,  inkomsten voor de plaatselijke horeca, en bovenal in goodwill en een gevoel van welbevinden bij zowel publiek als sponsors. Maar je koopt natuurlijk niets voor welbevinden!

Vergeet ook niet hoeveel toeleveringsbedrijven, kleine licht en geluid bedrijven en (semi) artistieke personen/bedrijven als ontwerpers, drukkers en cateraars afhankelijk zijn van opdrachten van gesubsidieerde gezelschappen.

Subsidies zijn over het algemeen ook echt niet overdreven groot. Want Hollanders zijn en blijven kooplieden en als je weet hoe gedetailleerd een begroting voor een subsidie moet zijn weet je dat elke cent verantwoord moet worden besteed.

Terwijl  de dames en heren van de VVD krampachtig dit land in de 51e  staat van de USA proberen te veranderen kijkt Amerika op zijn beurt met grote interesse naar hoe wij hier de zaken aanpakken. Daar merken ze op dat er voor een relatief klein bedrag aan subsidies heel veel kunst gemaakt en verspreid wordt. Nederlanders zijn niet voor niks over het algemeen wat beter artistiek gevormd dan de gemiddelde hill-billy. Het kost een paar centen, maar je krijgt er wel wat voor terug.

Maar rechts is niet zo kien op kweekvijvers voor nieuw talent. Hoe groter die vijvers worden, hoe meer mensen er in dit land rond gaan lopen die ambities hebben die verder reiken dan een simpel baantje achter een lopende band of een kassa. Dat zijn lastige mensen; voor je het weet maken die nog voorstellingen die kritiek leveren op het systeem, en plaatsen ze  vraagtekens bij het feit dat de grote gokkers bij de banken beloond moeten worden voor hun opzichtige falen, terwijl  gezelschappen, festivals en tentoonstellingen, die wel degelijk veel publiek trekken en hun steentje bijdragen aan het welvaren van de economie, afgestraft dienen te worden.

(this is the Dutch version of ‘no choice but to choose’)

Te lang naar jouw smaak? Check de korte versie op De Jaap.

Er wordt hoog opgegeven over hoe de vrije markt zichzelf zou reguleren. Je kunt als consument vrij kiezen uit een ruim aanbod van merken en leveranciers, aangeboden door elkaar beconcurrerende bedrijven. Het bedrijf dat zijn product met de beste prijs en kwaliteit verhouding aanbiedt zou daarmee een voorsprong op zijn concurrenten moeten behalen. Daardoor wordt de concurrent gedwongen de prijs/kwaliteit verhouding van zijn product te verbeteren. Uiteindelijk zal hierdoor een consumentenparadijs bereikt worden waar alleen goede en betaalbare producten aangeboden worden. En waar we uiteindelijk, net als in de reclame, allemaal met een verstilde grijns op ons gezicht door het leven kunnen gaan.

Wat een mooi sprookje…

Verzekerd tegen waterschade

Mijn telefoonabonnement loopt eindelijk af en opgelucht ga ik op zoek naar een nieuwe provider. Ik ontdek al gauw dat in de twee jaar dat mijn nu aflopende abonnement liep de prijzen enorm gekelderd lijken zijn. Ik doe niet meer mee met de truc van een gratis toestel, maar stap over op een simvrij abonnement. Dat gratis toestel kost, als ik het zelf koop, rond de €200 euro.Maar als ik het gratis, bij een abonnement, krijg kost dat me rond de 50 euro per maand aan extra abonnementskosten. Dat maal 24 maanden is 1200 euro. Kan je een leuke vakantie van vieren…

Dat laatste gratis toestel ging overigens al na 3 maanden verrot. Ik stuurde het op naar de reparatieafdeling en krijgt het niet gerepareerd retour. Er was waterschade geconstateerd en dat was niet verzekerd. De beroemde kleine lettertjes! Dat het toestel never nooit niet met water in aanraking was geweest kreeg ik de klantenservice niet aan het verstand gepraat.

Meneer met Nuon-badge

De bel gaat en er staat een meneer voor de deur die een Nuon-badge voor je snufferd houdt, en meteen van wal steekt over hoe veel geld ik zou kunnen besparen als ik, in deze tijden van stijgende energieprijzen, zou kiezen voor een pakket met een vaste energieprijs. Helaas voor de man zag ik de avond daarvoor een reportage bij een actualiteitsrubriek waarin verschillende deskundigen vraagtekens zetten bij het bedrag dat zogenaamd bespaard zou kunnen worden. Ik vertel dus dat ik geen interesse heb, maar het duurt desondanks bijna een kwartier, waarin de goede man zijn marketingratel blijft afsteken terwijl ik beleefd in elke adempauze blijf herhalen geen interesse te hebben, voordat ik als laatste redmiddel de deur maar gewoon dicht smijt.

Maar er is nog veel meer onzinnigs aan de hand in de energiebranche. Prijsschommelingen worden door energiebedrijven tamelijk eenzijdig doorberekent; gaat de prijs omhoog dan merk je dat meteen, n.l. bij de eerste de beste jaarafrekening. Dan gaat je vastrecht omhoog. Maar gaat de prijs juist omlaag, dan duurt het een stuk langer voordat je het in je portemonnee merkt. Oliemaatschappijen zijn daar nog erger in; die zien er geen been in om een gedaalde prijs pas een jaar later aan hun klanten door te gaan berekenen. In de tussentijd slepen ze tientallen miljarden extra winst binnen.

En dan heb ik het nog niet eens over groene energie gehad. Hoeveel mensen betalen daar niet extra voor? Dat terwijl bijvoorbeeld ook kernenergie tot die groene energie wordt gerekend? Kernenergie levert geen CO2 op, vandaar. Dat geldt ook voor Hydro-energie waar complete natuurgebieden voor onder water worden gezet.  De enige echt groene energie is zon en windenergie. Maar als de vraag daarnaar het aanbod ruimschoots overstijgt, worden er andere manieren gevonden om de consument tegen die hogere prijs te bedienen.

Elk jaar krijg je de kans over te stappen naar een andere zorgverzekeraar. Kan je honderden euro’s per jaar schelen, zeggen ze. Voordat je alle aanbiedingen met elkaar hebt vergeleken ben je bijna een week verder. Het prijsverschil is uiteindelijk minimaal. Je kiest voor de goedkoopste en bij de eerste de beste keer dat je medicijnen nodig hebt betaal je daar opeens €60 euro voor omdat je verzekeraar jouw medicijn bij de goedkoopste polis als onnodige luxe mag aanrekenen.

Kiezen met de ogen dicht

Je gaat wasmiddel kopen in de supermarkt, en als voorbeeldig consument ga je eens wat prijzen vergelijken. Er zijn opvallend dure merken en heel goedkope. Maar behalve dat de dure misschien anders ruiken, valt er verder weinig verschil te bemerken. Uiteindelijk kies je maar met je ogen dicht voor een goedkoop merk, want anders gaat het uren duren voordat je een beslissing durft te maken.

En zo spendeer je bijna al je vrije tijd met het lezen van voorwaarden, gebruiksaanwijzingen, consumenten advies en berichten in de krant, op tv, of op het web, over de meest uiteenlopende producten. Om er uiteindelijk achter te komen dat je toch elke keer weer genaaid wordt.

Er is een pseudo-wetenschap ontstaan met als doel consumenten te belazeren bij hun keuzes voor onmisbare diensten en ze te verleiden tot zinloze aankopen.

Die wetenschap heet marketing.

Zijn producten en diensten uiteindelijk goedkoper, beter, of meer efficiënt geworden, zoals de liberalen beloofden? Nee hoor; het enige resultaat is een nieuwe klasse vetkleppen die zich over onze ruggen verrijken met hun bonuscultuur. In 1950 verdiende een CEO ongeveer 50x meer dan een willekeurige arbeider. Inmiddels is dat verschil opgelopen tot 300x meer.

Als het de fabrikant of dienstverlener beter uit komt, worden je keuzes weer beperkt.

Je bemerkt dat de bank waar je betaalrekeningen bij hebt lopen niet alleen nogal onverstandig heeft belegd, maar dat ook belegd in de wapenindustrie, derivaten en andere zaken waar je jezelf helemaal niet in kan vinden. Daar komt nog bij dat je bank een enorme staatslening nodig heeft gehad om te kunnen overleven. Je ontdekt ook dat er banken zijn die er wél een moraal op nahouden en je besluit over te stappen. Helaas is overstappen in dit soort gevallen opeens een stuk moeilijker dan bij een telecom provider. Het is zelfs bijna onmogelijk in geval je ook nog leningen hebt lopen. Het gaat in ieder geval minimaal een half jaar duren voordat alles geregeld is. Blijkbaar moeten grote financiële instellingen kostte wat kost beschermd worden tegen de willekeur van de consument. Op deze manier komt die ‘brave new world’ er natuurlijk nooit.

En die beloofde klantgerichtheid en efficiëntie? Vergeet het maar. Callcenters en klantenservices worden zonder uitzondering bemand door 18 tot 20 jarigen die zelden ook maar iets van de materie, waar ze over moeten adviseren, afweten. Verkopers zijn, gedrild door trainingen, alleen gericht op snel resultaat en hoge omzet. De klant tevreden houden is onnodig; het levert een bedrijf meer winst op als klanten zoveel mogelijk afgezet worden. Klantenbinding is iets uit een ver verleden.

Niks te kiezen

Wat als ik nou helemaal geen zin heb om de helft van mijn dag te besteden aan het vergelijken van producten die in prijs en kwaliteit zo bar weinig van elkaar verschillen?

Wat als ik nou doorzie dat fabrikanten en bedrijven, ook al is dat wettelijk verboden, toch wel prijsafspraken blijven maken om hun winstmarges te garanderen? Kijk maar hoe dat in de wereld van de telecom gaat; we betalen nog altijd tien keer meer dan nodig is.

Die hele keuzevrijheid mogen ze van mij diep in hun reet steken.

Het lijkt er wat mij betreft verdacht veel op dat keuzevrijheid vooral voortkomt uit het verlangen van grootindustriëlen en geprivatiseerde Nuts bedrijven om hun klanten te kunnen, en mogen, oplichten. Alles onder het motto van eigen verantwoordelijkheid en volledig ontdaan van welke moraal dan ook.

Je kan tegenwoordig ook voor biologische groente, scharreleitjes, martelvrij geproduceerd vlees, fair-trade koffie en kinderarbeidvrij textiel kiezen. Het is allemaal wel een stuk duurder maar volgens mij is het met wat overheidsbemoeienis heel goed mogelijk om juist dit soort producten net zo goedkoop te maken als die milieu en maatschappij verziekende kiloknallers.

Wat mij betreft was het oude idee van Nutsbedrijven die in handen van de staat waren een stuk aantrekkelijker. Ik wil een betaalbaar en goed product, waar we via het stembiljet enige invloed op uit kunnen oefenen. En een regering die de verantwoordelijk neemt dat bedrijven een goed product leveren.

Ik wil in de supermarkt een doos waspoeder kopen waar alleen op vermeld staat dat er wasmiddel in zit en al die vrolijke kleurtjes en andere lokmiddelen mogen er van mij vanaf.

Ik wil reclamevrije tv en radio en een stadsbeeld zonder schreeuwerige billboards en neonverlichting zodat je eindelijk de stad weer eens ziet.

Mag ik er ook voor kiezen niet te willen kiezen?

Van Sukkels en Hufters

 

De zwerver achter een met ouwe troep volgeladen winkelwagentje is natuurlijk het meest voor de hand liggende voorbeeld van een sukkel. Maar dat is misschien ook iets te gemakkelijk want er schijnen vrijwillig thuislozen onder de zwervers te bestaan. Ik kan me daar gek genoeg wel wat bij voorstellen. Dat je op een ochtend wakker wordt; je uitgelubberde vrouw naast je ziet liggen, denkt aan een dag vol vergaderingen, aandelenkoersen en andere onzin en dan opeens “fuck it” zegt en gewoon weg gaat.

Sommige zwervers schijnen zelfs rijk te zijn en enorme bankrekeningen te bezitten, maar dat zal wel weer een doorgeslagen mythe zijn.

Mensen die in dit land noodgedwongen gebruik maken van voedselbanken vertrouw ik niet zo. Dat soort lui gebruiken het geld dat ze voor eten hebben hoogstwaarschijnlijk liever om alcohol of drugs aan te schaffen of om te gokken. Ze hebben enorme schulden opgebouwd omdat ze hun geld liever aan bier, coke of fruitmachines uitgeven of natuurlijk omdat ze de verleiding niet kunnen weerstaan om op de pof bij de Wehkamp of autodealer te kopen.

Je bent een sukkel als je banken of postorderbedrijven de kans geeft om hun winstmarges te verdriedubbelen door spullen op afbetaling te kopen. Vooral als je dat doet omdat de buurman het ook doet en daarom een grotere wagen bezit dan jij.

Soms zie je van de ene op de andere dag opeens een modebeeld dat werkelijk alle sukkels in één oogopslag identificeert. Een dergelijk beeld bepaald het straatbeeld al een tijdje; de glimmende zwarte jas met capuchon waar een bontkraagje aan zit. Als de mensen die zulke dingen dragen geen sukkels zijn weet ik het niet meer. Allereerst ziet een nep glimmende jas er echt niet uit. Wat willen ze nu zeggen? Wat is hun fashion statement? Hé “ik ben pas echt een gladde jongen”? De manier waarop die jassen glimmen doet me aan mensen denken die net van een bestialistsch ingestelde SM party komen en op straat pas ontdekken dat ze hun latexpakje nog aan hebben.

Het meest bizarre aan die jassen zijn nog niet eens dat glimmende plastic, al blijf ik me afvragen wat er gebeurd als je er een aansteker bij houd. Volgens mij krijg je dan meteen een vlammenzee en een krijsende en daarna zeer crispy Marokkaantje of  Tokkie. Nee, het ergste zijn die bontkragen. Want dat moet wél echt bont zijn natuurlijk. En sommigen beweren dat de dieren die voor die kragen gebruikt zijn ook gewoon gegeten worden dus toch wel dood gegaan zouden zijn. Dat geldt misschien voor mijn leren jas van het vel van een koe maar echt niet voor vossenpelsen uit China. Al schijnen ze in dat land zelf tegenwoordig nog af en toe letterlijk de hond in de pot te vinden, zo massaal worden pelsdieren daar ook weer niet gegeten. In één klap is bont weer in de mode. Net op het moment dat het erop leek dat de bontindustrie op zijn laatste benen loopt moet het kuddevolk weer vallen voor een nota bene in Nederland uitgevonden klotejas met bontkraag. Wat ben je een ongelofelijk stom kuddedier als je een dergelijke jas aanschaft. Kunnen dit soort losers zich voortaan wat beter verbergen? Ik word een beetje misselijk om er steeds naar te moeten kijken.

Een andere categorie sukkels is die van autoknutselaars. Kijk, als je een ouwe jaguar aanschaft en die op weet te knappen krijg je mijn bewondering. Maar als ik op straat loop en ik hoor achter me het diepe gebrom van wat een sportauto hoort te zijn en ik zie een zwart golfje voorbij komen met een motor die 120 decibel geluid maakt dan sla je wat mij betreft ver door  op de sukkel schaal.

Wie heeft deze losers ooit op de mouw gespeld dat het cool is om een golf met Ferrari geluid te rijden? Waarom heeft blijkbaar niemand ooit de guts gehad om tegen deze jongens te vertellen dat het alleen andersom werkt? Dat het tof is als je Ferrari geluidloos opeens achter het meisje op weet te trekken, ze zich omdraait omdat ze de warmte van je motorkap langs haar benen omhoog voelt kruipen en dan totaal verrast zich omdraait en je prachtige Ferrari opeens ziet. Kijk, dan ben je cool. Maar als iemand met 120 dB aan komt rijden en je ziet weer een kutautootje voorbij komen met een dikke, onnatuurlijk verbrede uitlaat slaat de bestuurder van die auto toch een modderfiguur? Ik krijg eerder het gevoel dat ik naar een uitgelubberde endeldarm kijk dan naar een gast met een grote fallus als ik een dikke uitlaat voorbij zie spuiten.

Ik kan nog duizend en één andere categorieën sukkels verzinnen, maar die bewaar ik voor een latere oorwassing. Over naar de hufters

De aller, aller ergste soort hufter is en blijft toch wel de yuppie, en dan vooral het slag yuppies dat in de financiële wereld werkt.

Ik vind het best dat mensen rijk zijn, of op weg zijn het te worden. Maar dat geldt dan ook echt uitsluitend voor mensen die iets wezenlijks bijdragen aan deze wereld. Als je bijvoorbeeld een Steve Jobs bent en leiding geeft aan een team innovatieve creatievelingen die goedwerkende computers en accessoires op de markt brengt die er ook nog ‘flash’ uitzien, dan mag je van mij puissant rijk zijn. Als je een geneesmiddel bedenkt of een oplossing voor één of ander nijpend probleem mag je van mij de rest van je leven aan de Rivièra van je merites genieten. Als je muziek schrijft en uitvoert waar mensen geluk of kracht uit putten idem dito. Zelfs als je een triviaal ding uitvindt als de paperclip.

Maar ik heb niets dan minachting voor het slag hufters dat er alles en dan ook echt alles aan doet om zo snel mogelijk rijk te worden door shit te verkopen. Dit soort lui zijn geen haar beter dan druglords en makers van kinderporno. En ze zijn net zo destructief.

Wat ben je een lul als je als bankemployee alleen maar aast op het binnenhalen van een grote jaarlijkse bonus, en om dit doel te bereiken mensen te hoge hypotheken aansmeert. Dat terwijl je weet dat je klanten bij de eerste de beste tegenslag, zoals het verlies van een baan, zwaar het schip in gaan en hun huis gaan verliezen.

Wat ben je een nare klootzak als je als intelligent mens eerst een dure opleiding hebt genoten op een gerenommeerde universiteit, en vervolgens je brein in dienst stelt van banken en speculanten om onzinnige financiële constructies als derivaten te verzinnen. Dat terwijl je misschien met dezelfde brainpower het wereldvoedsel vraagstuk of op mijn part het fileprobleem had kunnen helpen oplossen.

Nóg erger ben je als je manieren gaat zoeken om riskante beleggingen op een manier te verzekeren dat het je klanten geld oplevert als hele landen failliet gaan. Dan ben je een gewetenloze hufter en hopelijk is er niemand die jou dan nog kwalificeert als ‘slimme jongen die gewoon zijn kansen pakt.’

Als dit soort lui nou nog echt geheel op eigen risico zouden werken zou het nog tot daaraan toe zijn, maar iedereen weet intussen dat het zo niet werkt, want uiteindelijk is het de belastingbetaler die ervoor opdraait als de zeepbel barst. Al die Neo-Liberalen hebben hun mond vol over de vrije markt, maar als banken op hun bek gaan omdat ze veel te hoge leningen aan een corrupt land hebben uitgedeeld, mogen wij ze uit de brand helpen onder het motto ‘als we niet betalen wordt het nog véél erger.’ Ja, zo lust ik er nog wel een, want juist als we wél betalen wordt het alleen maar erger. Deze lui blijven namelijk hiermee doorgaan totdat ze gedwongen worden te stoppen of totdat de wereld in een crisis terecht komt die honderden miljoenen mensen van het recht op leven, vrijheid en geluk berooft.

Na de kredietcrisis hebben regeringen geprobeerd om strengere regels voor dit wereldje op te stellen maar de macht van deze lieden is blijkbaar veel te groot want het is alweer een tijdje business as usual en de bonussen stromen weer rijkelijk binnen.

Er is echter wel een manier om deze lui op hun verantwoordelijkheid te wijzen: zet de namen en adressen van deze speculanten op het Internet, liefst met het bedrag wat ze de belastingbetaler hebben gekost erbij vermeld. Eens kijken hoe fijn ze zich voelen als er dagelijks hele meutes mensen met brandende fakkels bij hun villa’s en landhuizen verhaal komen halen.

Deze column werd op 27 juni 2011 ook op De Jaap gepubliceerd

%d bloggers liken dit: