Skip navigation

Tag Archives: pop

Dit artikel verscheen op 9 maart 2015 op Zinesters.

Ian-Dickson-RAMONES1Het kan verkeren. Een paar jaar geleden werd de popsector in Rotterdam zo’n beetje doodverklaard. In sneltreinvaart verdwenen Waterfront, Watt en Exit van het toneel en sloeg de kaalslag toe. Wat er precies met deze drie zalen gebeurd is werd in een diepe doofpot gestopt en heeft met heel wat meer te maken gehad dan wat geluidsoverlast. Hopelijk komt alles nog een keer echt in de openbaarheid. Het is voer voor een mooie speelfilm die ze dan weer op het filmfestival in première kunnen laten gaan.

Als bewoners van deze stad zich afvragen waarom we geen groter poppodium meer hebben is dan dat irrelevant en een beetje onze eigen schuld, want wij gingen niet massaal naar de derderangs programmering die Watt te bieden had en we dronken er ook eens nog veel te weinig bier. Maar als toeristen zich af gaan vragen waarom Rotterdam geen nachtleven heeft en er niet achter komen waar het feestje is kan de gemeente natuurlijk niet anders dan in ieder geval doen alsof ze de klachten hoort. Dan lijkt de wind opeens te draaien en wordt cultuur weer als waardevol gezien; vooral om er goede sier mee te maken en niet ter verheffing van het volk, maar what’s new. Elke euro die de gemeente in cultuur stopt kan twee of drie maal terug worden verdiend. Dat was altijd al zo, maar nu is het zowaar een bewezen stelling.

Wat een kansloze onderneming was dat voorzetje van de gemeente achteraf; afdeling drogredenen om alles maar weer bij het oude te houden. Lees het hier:

Het is verschrikkelijk naïef om te denken dat na het debacle met Watt er ooit nog geld uit de private sector in een poptempel gestoken gaat worden, maar zelfs als Watt nooit had bestaan en er geen precedent was geweest zou blijk geven van een ongefundeerd groot vertrouwen in de markt. Maar met een poppodium valt gewoon geen aantrekkelijk rendement te halen; het is al heel wat als het voor langere tijd blijft bestaan. En zonder subsidies kom je al helemaal nergens. Elk plan voor en podium dat er vanuit gaat zonder subsidie te kunnen slagen is bullshit. Maar elke euro…

Het is een taak van de gemeente en overheid om voor een goed cultuuraanbod te zorgen, maar de overheid trekt zich onder invloed van de heersende destructieve ideologie steeds verder terug uit het openbare leven. Cultuur en liberalisme: dat gaat domweg niet samen. Zolang de wind uit deze hoek blijft waaien is het enige wat je als muziekliefhebber kan verwachten de ene na de andere danceclub. Je zou maar niet van EDM, techno, of hoe die elektronische bagger ook mag heten, houden. Maar dance is het enige genre uit de popmuziek dat nog commercially viable is om maar een mooie neoliberale term te gebruiken. Hoge entreeprijzen en de dealers laten betalen voor het recht om hun pilletjes te verkopen does the trick.

Feit is dat de omstandigheden in deze stad voor een wat grotere popzaal zelden zo goed zijn geweest als nu. Door de crisis in het vastgoed zijn de prijzen van potentiële locaties gekelderd. Dus zolang er niet voor nieuwbouw wordt gekozen is de begroting van een nieuwe zaal een stuk makkelijker rond te breien. Deze keer had voorkomen kunnen worden dat de eigenaren van gebouw en grond er als lachende derde moet de poet vandoor gaan. (Watt betaalde 5 ton per jaar aan huur; een whopping 1/3 van het subsidiebedrag. ) Als ook nog eens zou worden gezorgd dat het bestuur van een nieuwe poptempel niet uit de gebruikelijke kaste van graaiende patjepeeërs gekozen wordt; dan zouden de grootste bedreigingen voor een kort bestaan geëlimineerd zijn.

Er zijn plenty gebouwen in de stad waar een poptempel goed in zou passen. De gemeente moet zo’n pand dan wel zelf kopen. Alleen op die manier ben je er zeker van dat een aantrekkende vastgoedmarkt niet binnen een paar jaar roet in het eten gooit en de gemeenschappelijke poptempel alsnog met vaste lasten a la Watt opzadelt. En dat was precies één van de bezwaren die de RRKC nu bij veel van de ingediende plannen had. Het idee van het Popkantoor in Tropicana en Cell had uitgevoerd kunnen worden als de gemeente pand en grond eigenaar had willen worden en blijven.

Het meest belachelijke van het hele verhaal is dat er goddomme een Waterfront kant en klaar in het Maaswater staat te spiegelen. Een gebouw waar destijds miljoenen aan gemeenschapsgeld in is gestoken!! Na de fusie met Watt bleef het achter en werd het door een patjepeeër van de ergste soort gehuurd als speeltje voor zijn zoon! Die jongen wist van geen toeten of blazen en dat pand is nooit meer tot wasdom gekomen. Maar als een private partij met een grote zak geld aan komt zetten maakt het opeens geen ene donder meer uit of er überhaupt een plan is. Een walgelijkere uitwas van het kapitalisme is bijna niet denkbaar. Je fuseert museum Booijmans en de Kunsthal toch ook niet om vervolgens macramé in te laten tentoonstellen?

VH Waterfront mag dan net geen 600 bezoekers kunnen bevatten (ik weet niet waar die cijfers uit hert plan van SUR waarin sprake is van twee zalen met een capaciteit van 550 en 700 bezoekers vandaan getoverd zijn, maar toen ik in Waterfront werkte was de capaciteit 375 man voor de grote zaal en 150 in het café). Dat de RRKC niets in het plan van SUR zag begrijp ik overigens heel goed want er staat nog steeds een stel idioten aan het roer. Dit zijn momenten waarop je bijna gaat verlangen naar een communistische heilstaat waar de gemeente een pand gewoon terug kan vorderen.

En dan heb je VH Heidegger, nu Club Empire nog. Saillant detail is dat onder het vorige college deze tent al voor een appel en ei als middelgroot podium aan het zalenbestand van Rotterdam toegevoegd had kunnen worden als de gemeente er destijds wat meer assertief tegenover had gestaan.

De incidentele programmering van Rotown en Motel Mozaïque zijn uit nood geboren en geen alternatief voor een zaal. Een vaste locatie wordt niet alleen makkelijker een broedplaats voor nieuw lokaal muzikaal talent, maar óók voor een nieuwe generatie programmamakers.

Er is absoluut behoefte aan nieuwe poptempels, maar ik blijf bij mijn aloude standpunt: ga voor een circuit van kleine clubs. Die vallen niet zo snel om en zowel uitbater als subsidiënt zien een club liever afgeladen dan halfleeg. Rotterdam kan zich wat mij betreft het best op de underground richten. Laat dit de stad worden waar je beloftevolle bands als eerste ziet. Waarom zou je daar je circuit niet op afstemmen? En natuurlijk mag een wat grotere zaal of zalen niet ontbreken; een zaal van 800 man is nog altijd geen Ziggo-dome.

Intussen zijn er nu wel 11, of nee 13 organisaties die maandenlang plannen hebben lopen schrijven (Niet alle plannen waren openbaar en ik kan me niet voorstellen dat er straks opeens als een konijn uit een hoed een van de niet openbare plannen alsnog verkozen wordt; alhoewel..) allemaal voor Jan met de korte achternaam. Verwachten ze bij een volgende ronde weer enthousiasme uit de sector? Eerst zorgt de gemeente dat ondernemers het woord poppodium niet meer wil horen en nu de sector zelf ook niet meer; lekker handig gespeeld.

Elk nieuw Rotterdams poppodium krijgt als hoofdopdracht mee dat het niet mag falen. Maar hoe kan je nou van iemand verwachten een totaal risicoloze onderneming op te starten? Men doet alsof een directie van een poppodium invloed zou/kan hebben op alle mogelijke externe omstandigheden bijvoorbeeld de prijzen van vastgoed. Dat alles terwijl het juist de gemeente zélf is die de mogelijkheden heeft omstandigheden te scheppen waarin een nieuw podium grotere kans van slagen heeft, maar ze laat liggen omdat ze zichzelf zo nodig overbodig wil maken en krampachtig aan de wetten van de vrije markt wil voldoen.

De artikel bevat al te veel Engelstalige uitspraken maar hier is er nog eentje: “put your money where your mouth is.”

Nawoord: Intussen is bekend geworden dat Aziz Yagoub; uitbater van Perron de Hollywood music hall overneemt en daar een poppodium genaamd Annabelle in gaat beginnen. Wat er buiten de onvermijdelijke dance aan pop geprogrammeerd gaat worden valt nog af te wachten. Deze zaal wordt ongeveer 2x groter (1500 man) dan de zaal waar de gemeente Rotterdam op mikte dus persoonlijk verwacht ik vooral extreme mainstream acts, maar laten we hopen dat ’t mee gaat vallen.

Advertenties

Wat is er mis met de muziek die tegenwoordig in de hitlijsten staat?

Producers vertrouwen jou als luisteraar niets meer toe. Ze nemen klakkeloos aan dat niemand meer echt luistert; dat doen ze zelf blijkbaar ook al lang niet meer. En zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten. Muziek die niet meteen bij de eerste luisterbeurt aanslaat, komt via mainstream kanalen nauwelijks meer op de markt. Producers zijn over het algemeen hersenloze zombies, murw gebeukt door label executives die op zoek zijn naar snel succes. Alles is vluchtig. Voor die platenbonzen maakt dat niet uit; er is namelijk meer dan genoeg muziek, er is eerlijk gezegd TEVEEL muziek. En er zijn overvloedig veel muzikanten die er alles voor over hebben om ‘het te maken.’ Of ze daarvoor nou met Idols of the Voice mee moeten doen, zich in het strakke keurslijf moeten persen van ‘hoe het moet’ of zich op enigerlei andere wijze moeten prostitueren; het maakt ze niet uit. Alles voor de 15 minutes of fame.

Speel je pop dan moet het als Lady Gaga klinken en moet je er ook nog een leuk, liefst simultaan door minimaal 10 man uitgevoerd dansje bij opvoeren.  Speel je rock? Dan moet je als Anouk klinken. Maak je metal dan moet je afhankelijk van het subgenre dat je kiest als Metallica, System of a down, Tool, Slayer of Killswitch Engage klinken. Is het punk dan wordt het als Green Day. En doe je iets alternatiefs dan moet je het doen zoals al die Indie bandjes die zich bedienen van die nu o zo hippe folksound en komen we uit bij Destroyer of Warpaint.

Jammer voor je dat tegen de tijd dat je genoeg nummers hebt geschreven, in ‘de stijl die momenteel hip is’, die stijl alweer uit is. Het enige wat je kan doen als je abosluut ‘hip’wil zijn is dus nummers te gaan spelen die de producer al op de plank had liggen. Nummers die aan de lopende band door componistenpools afgeleverd worden. Folk is in? Maken we een heleboel prefab folk voor jullie. Resultaat: alle rock klinkt als Anouk, alle dance als Armin van Buren, alle metal lijkt op Metallica, alle Indie klinkt als Warpaint en alle hoempapa als Jantje Smit. Booooring!!

En voordat die nummertjes perfect op tape staan zijn ze al uitgekauwd. Perfect geproduceerde muziek bestaat niet. En alleen al het streven ernaar is dodelijk. Het is niet menselijk om perfect te spelen. Alleen machines kunnen dat en aan het geluid van een machine raak je snel gewend, en zodra je eraan gewend bent wordt het geluid onvermijdelijk saai.

En dat geldt echt niet alleen voor mainstream hitjes waarin de zang geperfectioneerd wordt door de auto-tune. Waarom klinkt de meeste Deathmetal tegenwoordig zo godverdommes als van hetzelfde laken een pak? Omdat de drums in de opnames digitaal bewerkt  worden door sequencers! Superstrak maar levenloos! Doet de naam van het genre eer aan, nietwaar? Het klinkt lekker,  maar je voelt er niks bij. Gruizig opgenomen Black Metal doet daarentegen veel eerder wat met je.  OKÉ, je moet ervan houden en je ervoor open willen stellen. Dat is een flink obstakel, maar wat is daar nou mis mee? Ik word doodmoe van al dat ‘makkelijke gedoe.’

Geen wonder dat de luisteraar geen muziek meer koopt. Muziek  ís echt gratis, want je hoort wat ‘hot’ is al te vaak op de radio en tv en online voorbij komen. En voordat je de neiging krijgt om het te kopen is de magie al uitgewerkt. En dat geldt ook voor de muziek die niet in de hitlijsten staat; als je 3voor12 regelmatig bezoekt heb je er al genoeg van geproefd om te weten dat je geen eeuwigheid naar die Indie misbaksels wilt blijven luisteren. En waarom zou je het dan kopen?

De executives en producers in de platenindustrie zijn er nog steeds van overtuigd dat er een formule bestaat waarmee je goede popmuziek kan maken. Het zijn alchemisten die lood in goud denken te kunnen veranderen. Ze halen de verkooplijsten erbij als bewijs, want goede muziek is muziek die verkoopt. Ze denken dat als je muziek maar vaak genoeg door de grootste gemene deler haalt je uiteindelijk de perfecte popsong krijgt. Maar perfectie bestaat niet en muziek voldoet gelukkig 100% aan elke chaos theorie ooit verzonnen; perfecte muziek WIL domweg niet bestaan. Net als een perfect leven.

Door al dat gesleutel is muziek, ooit het belangrijkste product(braak, braak) in het leven van jongeren, pijlsnel afgezakt naar de regionen van ‘spul dat er niet zoveel meer toe doet.’ Het is niets meer dan sonisch behang. In alle mogelijke kleuren verkrijgbaar….

Morgen meer…

%d bloggers liken dit: