Skip navigation

Tag Archives: publishers

Te veel woorden naar je zin? lees de korte versie op Zinesters

Op het moment dat nieuwe technologie geïntroduceerd wordt verkeert de goegemeente enige tijd in een hoera-stemming en worden er allerlei wereldschokkende verwachtingen aan die nieuwe snufjes geplakt. Dat geldt in hoge mate voor de manier waarop we tegenwoordig muziek tot ons nemen. Maar elke innovatie blijkt nadelen in zich te dragen en vaak wegen die zwaarder dan de voordelen, maar ja “elk voordeel heb z’n nadeel.”
Toen de CD werd geïntroduceerd liep men te juichen over hoeveel beter de geluidskwaliteit zou zijn. CD’s klonken op het eerste gehoor inderdaad erg helder, maar al gauw kwamen veel mensen erachter dat ze ook erg koud klonken en belangrijker nog, een bepaalde magie in de muziek vermoordden. Laat nou precies die tape hiss die analoog opgenomen muziek onvermijdelijk meedraagt ervoor zorgen dat je hersenen die informatie zelf vervormen waardoor je geluiden oppikt die er eigenlijk niet zijn. Je hersens maken er je eigen beeld van dat mooier is dan de som van de opgenomen delen.
Ooit betekende hifi alles voor de bulk van muziekliefhebbers. Je investeerde niet alleen in content maar eerst en vooral in hardware; een goede versterker, platenspeler en dito boxen. In contrast daarmee luisteren verschrikkelijk veel mensen nu via de meest crappy speakers in laptops en smartphones naar hun muziek.
Door de CD werd de lengte van een album opgerekt van ongeveer 45 minuten tot maximaal 80 minuten. Dat de kwaliteit van albums geen goed gedaan gezien de overvloed van nummers, outtakes, inferieure versies die sindsdien als bonus op CD werden gekwakt. Een kok serveert naast de maaltijd toch ook geen half mislukte kliekjes als nagerecht?

Tech
Opslag in bulk maakte het gehaaide publishers mogelijk om hun complete catalogus bij winkelketens aan te bieden. Dat is een van de redenen dat je tegenwoordig bijna overal muziek hoort: in elke winkel, etablissement, café, lift, winkelstraat etc. Muziek waar je niet om hebt gevraagd, maar die je door de strot geduwd wordt omdat muziek een soort magische eigenschap zou hebben die je tot kopen aan zou zetten. Misschien klopt dat een heel klein beetje want ik merk bij mezelf dat ik in ieder geval sneller besluit tot een aanschaf als ik naar een bepaald product op zoek ben. Niet omdat ik die gratis aangeboden muziek zo dig, maar omdat ik zo snel mogelijk de desbetreffende winkel wil verlaten voordat een van die moppies zich in mijn hersenschors weet te nestelen en ik een halve dag in mijn kop blijven doordreinen.
Met de introductie van internet werden er allerlei wilde voorspellingen gedaan over hoe deze technologie naar absolute democratie en de val van de grote media-imperia zou leiden. Nou we hebben gezien wat daarvan terecht is gekomen. Muziek is stukken goedkoper geworden maar ten koste van de artiesten en componisten en niet zozeer van de tycoons; die dicteren nog altijd jouw smaak en dat is logisch want zij zijn degenen met de middelen hun over het algemeen smakeloze wanproducten aan jou als consument (braak, braak) op te dringen. En democratie? Als we zo doorgaan is die binnen tien jaar afgeschaft en vervangen door de Technocratie.

technologyMuziek is voor de gemiddelde consument (braak, braak) een stuk minder van betekenis dan het voor oudere generaties ooit was. Tientallen jaren geleden zorgde muziek nog bijna voor revoluties, werden er oorlogen door gestaakt, rassenscheiding en homohaat mee bestreden en was het één van de wapens waarmee de persoonlijke vrijheid, die iedereen nu zo normaal vindt, af werd gedwongen.
Nu staat er een generatie van navelstaarders in de clubs en op de weides; mensen die over het algemeen alleen nog maar met zichzelf bezig zijn en bijna uit gewoonte ‘meer van hetzelfde’ tot zich nemen in de ijdele hoop ooit bevrediging te vinden.
Gelukkig zijn er nog fanaten, maar dat zijn over het algemeen mensen die ook zelf muziek maken. De rest van de mensheid wordt teveel afgeleid door zijn smartphone om nummers meer dan één keer te willen horen en daardoor komen er steeds minder ‘fans’ die helemaal los gaan op een bepaalde band en of stijl, want bijna iedereen is tegenwoordig een alleseter. Daar is op zichzelf natuurlijk niks mis mee, maar men vergeet te kauwen en slikt het klakkeloos door.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Dat was ooit wel anders, toen was de passie voor of tegen bepaalde muziekstijlen enorm groot. Je kan je nu niet meer voorstellen dat er zoals in de jaren tachtig een beweging was als ‘Disco Sucks.’ Die beweging bewoog MTV ertoe jarenlang dansmuziek te boycotten. Nu heb je EDM, maar blijkbaar er zijn niet genoeg haters die zich daar in voldoende mate over opwinden om er een contrabeweging voor uit de grond te stampen.
Het is een goed teken dat metal de meest beluisterde stijl op Spotify is, maar ga je als metaalliefhebber vooral niet op de borst slaan; muzikaal klinkt het genre al twintig fucking jaar precies hetzelfde.
Metal is verder de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt. De regel waar ik het in dit verband over heb houdt in dat de meeste muziek die tegenwoordig via, radio, tv en festivals aan je opgedrongen wordt domweg zeggingskracht mist. De grotere artiesten hebben een marketing- en media-divisie achter zich staan die ervoor waakt dat er geen al te polariserende taal wordt geuit, want iedereen moet je muziek ‘wel leuk’ vinden. Stel je voor dat je iets zegt wat tegen de opvattingen van bepaalde mensen indruist. Een John Lennon die verklaart dat “The Beatles bij de jeugd bekender zijn dan Jezus” is een uitspraak die je een hedendaagse artiest nimmer zal horen uiten. Als artiesten worden geïnterviewd, luister je naar door een A&R manager voorgekauwde one liners. In de wereld van de populaire muziek is er geen plaats voor oorlog, vluchtelingen, IS, Grexits, oprukkend Neo-liberalisme etc. De wereld staat in de fik maar we komen niet verder dan ‘ik heb drank en drugs’ mee kwelen. Henry Rollins zei ooit: “Am I in the same ‘genre’ as these guys? FUCK ME!”Die vraag zouden veel tekstschrijvers in de Nederhop zich ook eens moeten stellen.

heavy_metal
Maar natuurlijk zit jij wel in een band die een echte mening verkondigd; probleem is: who’s listening anyway: NO-ONE that’s who!* Momenteel is ‘het publiek’ alleen geïnteresseerd in de mening van airheads als Kim Kardashian want die zijn rich & famous en dat is veel leuker en vergt veel minder van je arme uitgeputte hersentjes dan talented & outspoken.
Muziek is emotie: passie, en het is heel erg om te zeggen, maar de passie lijkt momenteel verder weg dan ooit. Emoties laten zich moeilijk in nullen en enen vangen en oppervlakkigheid is tegenwoordig de norm. Op naar betere tijden: say what you mean and say it mean

* Lydia Lunch- dear whores luister en leer:

Advertenties

de-misdadiger-van-het-auteursrecht-thumb6070126Vorige week was er heel even een hoera stemming in tekstschrijvers en componistenland. De Buma leek door de bocht te gaan; er werd een ledenraad geïnstalleerd, het bestuur werd van 24 naar 12 leden teruggebracht en er werd een onafhankelijke voorzitter naar voren geschoven. Iemand die dus eens niet uit de kringen van de publishers afkomstig is. Last but not least lukte het dan eindelijk om twee jonge bestuursleden verkozen te krijgen die door kritische leden naar voren waren geschoven.

Tof denk je dan heel even, want je hoopt dat het nieuwe bestuur de koe bij de horens pakt en een begin maakt met veranderingen aan te brengen in de zeer schimmige manier waarop uitbetalingen van Buma naar componisten en tekstschrijvers geregeld zijn.

Maar je komt van de koude kermis thuis want ook het nieuwe bestuur wordt meteen voor een ander karretje gespannen en komt naar buiten met een verklaring waar voor de zoveelste keer de oorlog wordt verklaard aan het illegale downloaden. GAAAAAAP!

Het is nog steeds het enige waar men bij de Buma over wil praten: hoe ze een werkbaar download verbod in kunnen voeren. Een discussie die likkebaardend gevolgd wordt door de neoconservatieven onder leiding van onze brombeer van justitie die het liefst zo schnell mogelijk toegang tot elke computer in gansch het land wil afdwingen.

Maar zo’n download verbod is niet werkbaar zonder dat en passant de politiestaat wordt uitgeroepen en gelukkig vergeet men nog net niet dat het toch wel belangrijk is om op goede voet te blijven staan met de consumenten van muziek.

Dus worden er dan bij gebrek aan beter maar een plannetje gelanceerd om een heffing per gedownloade gigabyte in te voeren. Alsof gebruikers van computer niets anders downloaden dan muziek. En wat mij nog het meest steekt; niets anders downloaden dan door copyrightorganisaties beschermde muziek. Want een groot segment van muziek wordt gratis aangeboden door beginnende artiesten.

Daarna halen ze nog de oude koe van een heffing op mp3 spelers, (externe) harde schijven en andere hardware uit de sloot en vervolgens is de nieuwe inspiratie blijkbaar alweer op.

Het is steeds niet bij het bestuur van Buma doorgedrongen dat er zaken onomkeerbaar zijn veranderd bij de consument en zijn bereidheid voor muziek te betalen. De mainstream is dood, kaput. Niemand wil nog betalen voor muziek waar je ongevraagd mee doodgegooid wordt.

In grote kringen zijn herkenbare popsongs vervangen door een 3 uur durende aaneengesloten brei van elektronische muziek zonder kop of staart. Daar betaald men alleen voor in de vorm van de entree bij houseparty’s. De D.J.’s zal het verder worst zijn zolang ze, zodra ze een beetje naam hebben gemaakt goed verdienen en  het plafond voor hun gages op een miljoen per set staat.

Ik zet wekelijks minimaal 30 nieuwe CD”s in mijn I-tunes. Die CD’s haal ik bij de Centrale Discotheek hier in de stad. Een groot deel van het bedrag van ongeveer 2 euro per CD dat ik betaal wordt door de CDR (Centrale Discotheek Rotterdam) aan de Buma afgedragen. Verder download ik verschrikkelijk veel via sites als bandcamp en dat meestal gratis. Maar ik ben echt wel bereid voor sommige platen te betalen. Meestal gebeurd dat als ik voor de tweede keer een plaat binnenhaal van een artiest omdat ik hem/haar een jaar na zijn eerste release nog herinner.  Ook zo’n knop waarmee je zelf mag bepalen hoeveel je wilt betalen vindt ik super sympathiek. En ik koop vaak bij concerten.

Ik ben niet de enige die op deze manier muziek consumeert.  Er zijn miljoenen mensen serieus liefhebber van muziek en bereid ervoor te betalen. Maar deze mensen zijn ook superkritisch. Ik ben heel erg kieskeurig wat mijn muziekkeuze betreft, en ik vind dat ik ook het recht heb om overal van te proeven voordat ik ervoor betaal. Ik loop niet op deze aardkloot rond om meer van hetzelfde te consumeren. Overal is muziek waarvan ik bij God nog niet weet of ik het leuk vind en juist daar ben ik naar op zoek.; niet naar de zoveelste punk, metal of whatever band die klinkt zoals bands in dat betreffende genre horen te klinken. Fuck dat; been there done that!

Verder wil ik perse dat het geld dat aan Buma/Stemra betaald wordt daadwerkelijk bij de artiesten terecht komt die ik in mijn radioshow draai, die ik beluister, die ik download, waarvan ik youtube filmpjes bekijk en waarvan ik LP’s en CD”s aanschaf. Dat zijn de artiesten die ik wil steunen!geekandpoke-riaa

Als mijn geld bij de verkeerde mainstream artiesten belandt voel ik me terecht belazerd want er worden dan mensen bevoordeeld die me niet vermaken, maar me juist mateloos irriteren; de Nick en Simons, Jantje Smits, Gordons, Justin Biebers en noem de hele reutemeteut maar op. Elke cent van mijn geld dat via de Buma onbedoeld bij het soort componisten/tekstschrijvers terecht komt dat hoempapa, weeïge R&B, obligate Nederhop of housebeats produceert is er een teveel. Ik steun de shit die ik fijn vind om naar te luisteren maar niet de bagger waar ik me rot aan erger.

En natuurlijk geldt ook voor de liefhebbers van de dingen die ik haat dat hun geld bij hún favoriete artiesten terecht moet komen en niet bij bijvoorbeeld Slayer :  Ik kots op uw smaak, maar zal uw recht van die bagger te genieten met mijn leven verdedigen.

Het woord ‘fan’ is niet voor niks afgeleid van ‘fanatic’. Tegenwoordig is het de taak van artiesten om fanatici aan zich te binden. Fanatici die niet alleen bereid zijn voor hun muziek te betalen, maar ook diezelfde muziek onder hun vrienden willen verspreiden. Kosteloos!! Dat geld komt later wel, zodra de geïnfecteerde met succes tot een nieuwe fanaat is getransformeerd.

Zolang Buma er niet toe in staat is om die verdeling eerlijk, betrouwbaar en transparant te laten verlopen en het belang van gratis verspreide muziek niet inziet blijft het een compleet waardeloze organisatie.

Als het niet eerlijk kan, dan liever helemaal niet; schaf dan die copyrights maar helemaal af.

Meer  columns over Buma/Stemra:

De Bumaffia en Uitgeverscamorra

Hervorming van het Auteursrecht 

Het auteursrecht is niet meer van deze tijd

De Oorwurm

Ik heb in eerdere columns al gesteld dat het auteursrecht dringend hervormd moet worden om aan te sluiten bij de nieuwe realiteit.

Het auteursrecht moet vrij verkeer van ideeën, kunstuitingen, en hergebruik ervan gaan stimuleren in plaats van frustreren. Tegelijk moet er een verdienmodel overblijven waardoor auteurs gecompenseerd worden voor hun arbeid.

Ga daar maar eens aan staan.

Misschien zou er een wereldwijde organisatie opgericht moeten worden die auteursrechtgelden beheerd. Wellicht zouden zelfs de Verenigde Naties daarin een rol moeten spelen. Dan zou het bizarre doorspelen van auteursrechtgeld van de ene landelijke organisatie naar de andere onnodig worden. Daarmee zou een groot gedeelte van de macht van publishers verdwijnen. Die hebben nu in elk land een aparte afdeling die geld incasseert. Daardoor wordt het voor de auteurs nog moeilijker te traceren waar hun geld nu vandaan komt en waar het eventueel aan de strijkstok blijft hangen. Helaas is al vaker gebleken dat de kans op corruptie navenant toeneemt als een dergelijke organisatie, wereldwijd gaat opereren en uit zijn jasje groeit.

Het idee dat BUMA de belangen van zowel auteurs als publishers behartigd is een beetje raar. Auteurs zijn de makers en publishers zijn exploitanten. Het enige wat ze verbindt is dat ze uit dezelfde ruif eten. En die ruif wordt door BUMA beheerd. Publishers hebben echter veel meer macht in de organisatie van BUMA dan de auteurs; simpelweg omdat publishers beter georganiseerd zijn en beter voor hun eigen belangen opkomen dan auteurs. Auteurs zouden zich dus allereerst beter moeten organiseren.

Het idee dat publishers helemaal uit de organisatie van BUMA gegooid moeten worden en voortaan maar bij de auteurs, die ze vertegenwoordigen, moeten aankloppen om hun deel van de poet te vangen vind ik wel een goede. Al zitten er wel wat haken en ogen aan. Ik ben bang dat uiteindelijk alleen incassobureaus daar beter van gaan worden. Maar het heeft wel wat van gerechtigde wraak als publishers eens gaan voelen hoe vervelend het is om achter elke cent die je verdient aan te moeten zitten.

Zolang het ondoorzichtig blijft waar het geld dat auteurs via de BUMA ontvangen precies vandaan komt, en hoe de bedragen zijn uitgerekend, zal de zweem van corruptie altijd over Buma/Stemra blijven hangen. In theorie moet het mogelijk zijn elke auteur een account op een website te geven waarin hij precies kan zien waar en wanneer zijn werk gedraaid of (her)gebruikt is. Dat kost wel veel organisatietalent en zal alleen mogelijk zijn als alle auteursrechtorganisaties wereldwijd een standaard systeem erop na gaan houden. Nogmaals; ga er maar eens aan staan.

We kunnen er daarnaast voor gaan kiezen om het verdienmodel van organisaties als BUMA radicaal te veranderen en een verbod uitvaardigen op het beleggen van, en speculeren met, auteursrechtgeld. Maar dan blijft de vraag waar BUMA zijn werknemers van moet gaan betalen. Het enige manier die dan overblijft is het inleveren van een substantieel percentage van het geld dat je als auteur verdient, om de organisatie die de uitbetaling regelt overeind te houden.

Misschien moet er een andere manier verzonnen worden om auteurs te compenseren. Een manier die niet gebaseerd is op moeilijk te controleren feiten als hoe vaak je werk wereldwijd op de radio, tv of door andere d.j.’s gedraaid is. Maar voor de derde keer; ga er maar aan staan.

Misschien draait het er ooit op uit dat auteurs helemaal niet meer gecompenseerd worden en muziek alleen nog maar uit passie en zelfexpressie gemaakt wordt. Onmogelijk? Waarom werd er dan tienduizenden jaren voor het systeem van auteursrecht en intellectueel eigendom geïntroduceerd werd al muziek gemaakt? Vergeet ook niet dat heel veel, en misschien wel het grootste gedeelte, van de auteurs zich (nog) nooit bij een auteursrechten organisatie aangesloten heeft.

Eerdere columns:

De Bumaffia en uitgevers Camorra

Het auteursrecht is niet meer van deze tijd

Ooit werden reclameboodschappen ondersteund door speciaal daarvoor geschreven hoempapa-liedjes die opgetuigd waren met een tekst die helemaal over het desbetreffende product gingen.

Ik ken er nog wel een paar: “Liever Kips Leverworst dan gewone Leverworst Hoempa pa pa pa pa paaaa pa pa” en “Ajax is een afwasmiddel, hi-ha-ho” Kijk: dat bleef tenminste hangen. Wat mij betreft gaan we terug naar die tijden en moet het gewoon verboden worden dat muziek die niet speciaal voor de desbetreffende reclame gemaakt is onder commercials wordt gezet. Dus geen oude (underground) hits of op andere wijze al bekend geworden muziek.

Dat geldt ook voor coverversies van oude punknummers. Ik moet echt kotsen van die autoreclame met Ever Fallen in love van the Buzzcocks eronder. De uitvoering die eronder mag dan zo zwaar verwaterd zijn dat even duurde voordat het bij me doordrong dat een van mijn all-time favoriete nummers werd verkracht, maar dat maakt de heiligschennis niet minder erg.  (Het is een versie die verdacht veel op de uitvoering van Nouvelle Vague lijkt, met als groot verschil dat die nog leuk was. Deze klinkt alsof hij uitgevoerd wordt door een paar winnaars van Idols met een arrangement van de vaste componist van Joop van den Ende.)

De vraag is: wat de fok heeft ‘Ever fallen in love with someone (you shouldn’t have fallen in love with)’ nu met auto’s te maken? Kijk; als dat reclamefilmpje een tegen een boom geklapte KIA met een paar verse lijken erin had laten zien, dan was er nog een beetje verband tussen de tekst van het nummer en de boodschap. (Killed In Action is sowieso een bezopen naam voor een automerk , nietwaar?)

Hoe komt zo’n reclame klootzak erbij om uitgerekend dit nummer uit te kiezen om onder die reclame te zetten? Of is het een synch agent die daarvoor verantwoordelijk was? Willen dit soort lui ons nu echt proberen te overtuigen dat ze toch best wel een goede smaak hebben? Dat ze vroeger toch nog best wel punk of new-wave zijn geweest?  Dat alles in weerwil van het feit dat hun carrière bestaat uit ons op proberen te schepen met flutproducten als zo’n koekblik van een kutautootje dat niet eens geschikt is om een bejaarde om een boodschap te sturen?

Elke keer als ik reclames voorbij hoor komen waarin liedjes zijn verwerkt waar persoonlijke herinneringen aan plakken, krijg ik een rood waas voor mijn ogen. Hoe komt zo’n reclamehufter erbij dat hij straffeloos mijn herinneringen mag besmetten met beelden van kutauto’s, klote jeans, smakeloze chips of whatever? Blijf met je gore poten van muziek af waar mensen hun eigen beelden bij hebben gecreëerd! Als ik ever fallen in love hoorde kreeg ik het beeld van een paar van mijn exen voor ogen. Such sweet sorrow! Is het nou de bedoeling dat ik die meiden van toen in mijn verbeelding in een fokking KIA voorbij moet zien scheuren?

Ik hoorde ‘Search and Destroy’ een tijdje geleden onder een reclame voor de mariniers. Maar het schijnt dat Iggy, toen hij daarvan hoorde, daar mooi een stokje voor heeft gestoken. Er is ooit zelfs een reclamemaker geweest die notabene Holiday in Cambodia van de Dead Kennedys in een jeans commercial wilde verwerken. Hoe hersendood ben je dan? Maar Jello Biafra liet dat niet gebeuren. (Al was de rest van zijn band het daar niet mee eens en leidde dat uiteindelijk tot die afgrijselijke rechtzaak waarin Jello de rechten van de Dead Kennedys catalogus aan die sukkels verloor. Die eikels hadden natuurlijk Bad Religion in een limo voorbij zien rijden en dat wilden ze ook wel. Maar ik koop geen Dead Kennedys materiaal als Alternative Tentacles er niet als label opstaat. Al heb ik makkelijk praten want ik had alles van DK’s al in huis voordat Decay music de rechten overnam).

Helaas zijn de oude platen van The Buzzcocks door Universal uitgebracht en staan de titels van die band dus ook geregistreerd in de uitgeverij van die major. Dat betekent dat synch agents die nummers naar hartenlust bij reclamemakers aan kunnen bieden om ze te misbruiken om nog meer waardeloze producten aan te prijzen. Denk goed na voordat je jouw muziek bij een uitgever onderbrengt, kids. Het zou je, op je oude dag, zware nachtmerries kunnen opleveren en met terugwerkende kracht je streetcredibility kunnen kosten.

Geniet hier van de originele uitvoering van Ever Fallen in Love…

Vroeger gaven jongeren hun (zak)geld aan 3 dingen uit: kleding, uitgaan en muziek. Nu geven ze het uit aan kleding, games en smartphones. Wat is er gebeurd? Waarom betekent muziek blijkbaar zoveel minder voor de nieuwe generaties jongeren?

De muziek industrie verklaart dit fenomeen door te stellen dat jongeren niet meer voor muziek willen betalen omdat ze het via illegale downloads gratis kunnen verkrijgen.

Dat is echter maar gedeeltelijk waar. Muziek wordt namelijk ook op andere manieren gratis weggegeven. Want muziek wordt, waar je ook komt, ongevraagd door je oren gejaagd. Je kan geen kledingzaak, supermarkt of wat voor detailhandel dan ook binnenstappen of je wordt erop vergast. Er is bijna geen kantoor, werkplaats, wachtruimte, lift, sportschool, zwembad of kerk te vinden waar je nog stilte krijgt. En krijg je op dat soort plaatsen goede muziek te horen, of muziek die bij de ambiance past? Ja, in de kerk misschien. Tenzij je de pech hebt dat ze ook daar moderne religieuze indierock zijn gaan draaien. Te vaak is muziek niet meer dan sonisch behang van de aller-slechtste soort.

Hoe is dat zo gekomen?

Heeft het misschien te maken met de enorme expansiedrift van bepaalde publishers die overal hun vertegenwoordigers op af stuurden om maar te zorgen dat er muziek aan de loze ruimtes werd toegevoegd? Dat doen ze met van die fijne geprefabriceerde pakketjes waar loze riedels van ‘elk wat wils’ inzitten. Muziek die je bekend voorkomt,maar desondanks toch eigenlijk liever niet wil horen.

Maar het gaat nog verder. Zelfs documentairemakers worden door scrupuleuze sync agenten achtervolgd en bijna gedwongen onder de volle lengte van hun docu’s  muziek te plaatsen. Dat shot van die leeuw; daar kan best een leuke riedel van Armin van Buuren onder! Niet leuk? Wat dacht je van the Lion sleeps tonight? A-wie-mo-ep, A-wie-mo-ep….

Tel daar de verschrikkelijke manier waarop producers denken het publiek te kunnen overtuigen van de hitpotentie van mainstream muziek: het slaat meteen aan, maar is ook binnen een week weer uitgewerkt.

Gooi nog maar een via de Voice bekend geworden droplul ertegenaan die een allang uitgekauwde evergreen nogmaals opwarmt. Laat Jan Rot lekker Nederlandstalige versies van klassiekers maken en pleur ze in de zoveelste Van Den Ende Musical. Hoge kunst mensen. En zo mooi uitgevoerd.

Wilt u de soundtrack van deze prachtige musical kopen…..? Nee…..? Waarom niet….? Oh U download u muziek zeker illegaal….?

-Nou, eerlijk gezegd wil ik deze muziek zo snel mogelijk weer vergeten. Mag dat misschien ook?

En dan vinden ze het vreemd dat jongeren liever onder elkaar gaan chatten, pingen, sms’en of whatever? Zelfs de meest banale prietpraat van je vriendjes of vriendinnetjes is interessanter dan de kwijl die tegenwoordig uit de overvloedig aanwezige boxen druipt.

Lees hier nog een oudere column over bijna hetzelfde onderwerp

Klik hier voor de Nederlandstalige versie of scroll naar beneden.

All discussion about the new US legislation on copyrights laws like SOPA and PIPA show there’s an urgent need for reformation of these laws.

The core of any copyright law itself is strange. The fact someone can put notes or words in a certain order and claim the right to be the only person on earth to do so. An author didn’t invent nor discover notes or words. It’s also conceivable another author uses the same notes and words in the same order.; unlikely but conceivable. I know lots of music that sounds a lot like other pieces of music and I read a lot of writers who claim similar thoughts on similar matters.

In an Ideal World all ideas and therefore also all music, literature, movies and art would be shared by all people.
But at a certain point people attached another way to earn money on art apart from simply selling it. A logical move at that time; radio stations attracted listeners by broadcasting music, earned money by selling air time for advertising. It was only fair the authors of the music got their share. But this model is obsolete since the Internet. It just doesn’t work anymore and the industry may be in denial about it but that doesn’t make it less true.

The World has changed.  People still love music but are sick of the never-ending flow of commercials. Thanks to the Internet one can enjoy music without having to listen to commercials. One can read articles without browsing through pages full of ads. Adds on the web are easily ignored. Advertisers need to find new ways to reach consumers; new ways that don’t irritate. And they haven’t succeeded in doing so by far. So with the help of major media corporations, who also depend on advertising money, they try to kill the Internet. By doing so they hope to turn us into couch potato’s again; taking in our daily dose of ads as we used to do back in the days before the Internet.

Musicians, writers and artists have a right to earn money with their craft. Any corporation that uses music to gain an audience should pay for that music. But this flow of money is drying up because the Internet offers such a huge amount of music. One can’t expect the public to pay for every bit of music they hear or share; that’s just impossible. That’s also capitalism; a simple matter of too much supply and not enough demand. But whenever the market works AGAINST big corporations they try to change the rules.

The fact that the supply of music that is rights free has grown in an even higher rate than copyrighted materials on the web is totally ignored by legislators. This segment of free music is the part of the entertainment industry will get hit hardest by laws like SOPA and PIPA. We as the public are forced to choose between commercial mainstream art and art made by people who share their passion for their own art. But the fact these forms of arts overlap is completely ignored. Someone who is trying to establish his name in art wants to use the Internet and share his art for free and gain notoriety that way. After gaining an audience he most probably wants to get paid so he can devote more time to his craft.

It’s about time copyright laws get modernized. Here are a few proposals. Some are pretty wild…
1.    Copyrights should be shortened in time. These rights now last until 70 years after the Death of the author and that’s way too long.
2.    It’s not nice if you’re years ahead of your time as an author and your work only gets discovered by the general audience decades after you wrote it.  That’s why the time copyrights last should be flexible. How about if they would last until 15 years ‘after’ mainstream audiences discover a piece? One may pinpoint the moment a piece breaks by looking at hit charts or increased value of the piece in question on the market.
3.    One should not be able to sell copyrights to publishers; they should be inalienable connected to the writer or artist. Publishers are leeches that benefit from work they haven’t written themselves and they bore us by reselling old music through shitty shows like the voice of Holland. Publishers are the ones that benefit from laws like SOPA and PIPA the most. Creators of art can and will not deny that the free flow of information and art works in their advantage but publishers do not benefit from anything that comes for free. They would not hesitate to turn the world into a police state if that would ensure their profits.
4.    Let’s put a limit to the amount of money that can be made with the copyright on a certain work of art. Let’s say 10 million dollars for a song or 100 million for a movie. After making such amounts  the creators of the art have enough money to last them a lifetime and this particular work of art should be declared as a ‘world heritage’ and used and shared or free by anybody.
5.    An additional law that prevents rerelease of these world hit songs as covers may be useful.

The Ideal World came a bit closer with the Internet. The spasmodic way the power mongers on this earth react to the changes made by the web proves that. It’s impossible for a  government to convince a Chinese worker he should work ten hours a day, every day, when that man is able to watch us working 8 hours for five days a week only. It’s impossible for a  government to convince an Arab student that his people are not ready for democracy because he and his countrymen might choose the kind of leaders our western leaders don’t like. It’s impossible for a  government to convince a western youth not to share the art he likes with anyone, not even with his friends.

Good music has an effect on people which is nothing short of messianic: listen to this; this kicks ass! That’s the way good music always got around; peer-to-peer.  In contrast one can only sell bad music by plugging it on radio and TV.

Hervorming van het auteursrecht is broodnodig

Alle discussie over de nieuwe Amerikaanse anti piraterijwetsvoorstellen SOPA en PIPA doen je afvragen of het niet tijd wordt om de wereldwijd geldende wetgeving rond het auteursrecht kritisch onder de loep te nemen. Deze wetten zijn blijkbaar niet meer van deze tijd.

In principe is het eigenlijk vreemd dat iemand de rechten kan vastleggen om noten of woorden in een bepaalde volgorde te gebruiken. De auteur heeft de noten en de woorden niet uitgevonden. Het is dan ook niet onmogelijk dat een andere auteur deze noten, of woorden in precies dezelfde volgorde zet. Weliswaar onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk. Ik ken veel muziek die erg veel op andere muziek lijkt, en veel schrijvers hebben bijna hetzelfde beweerd over bepaalde onderwerpen.

In een ideale wereld zouden alle ideeën, en dus ook alle muziek, literatuur, films en kunst, vrijelijk door de complete mensheid gedeeld moeten kunnen worden.
Helaas is er ooit een verdienmodel aan kunst verbonden. Destijds was dat logisch; een radiostation trok luisteraars door muziek uit te zenden en kreeg daardoor reclame inkomsten. Het was niet meer dan billijk dat de maker van de uitgezonden muziek mee zou profiteren van die inkomsten. Dat dit model sinds de introductie van het internet niet meer werkt wordt ontkend, maar daarom is het niet minder waar.

Want de wereld is veranderd. Mensen zijn nog steeds dol op muziek, maar ze zijn de overvloed aan reclame helemaal zat. Dankzij het internet kan je tegenwoordig muziek tot je nemen zonder verplicht om het kwartier een reclameblok van  5 minuten aan te moeten horen, en kan je vrijelijk artikelen lezen zonder je door bladzijden vol reclame te worstelen. Reclame via internet is veel makkelijker te negeren. Reclamemakers moeten dus nieuwe manieren vinden om de consument te bereiken. Nieuwe manieren die de consument niet mateloos irriteren. En dat lukt ze niet. Dus proberen deze lieden met hulp van de grote mediaconcerns, die ook afhankelijk zijn van reclame-inkomsten, het vrije internet de nek om te draaien. Daarmee willen ze ons weer aan de buis of radio kluisteren zodat er, net zoals vroeger, geen ontkomen meer aan die reclamepraat is.

Dat auteurs recht hebben op inkomsten staat als een paal boven water. Dat bedrijven die muziek verspreiden en daar geld aan verdienen dit geld met auteurs moeten delen ook.  Dat deze geldstroom minder groot word doordat het aanbod van muziek en andere kunstvormen door tussenkomst van het internet zo explosief gestegen is, is een nadeel van de economische wet van vraag en aanbod.

Het feit dat het aandeel van rechtenvrije muziek en kunst steeds hoger wordt, zowel op het internet als op de markt van geluidsdragers, wordt totaal genegeerd. En laat dat nu net het segment zijn dat het hardst te lijden heeft onder de nieuwe wetsvoorstellen SOPA en PIPA. We worden nu dus gedwongen te kiezen tussen commerciële kunst en kunst die puur uit passie gemaakt wordt. Dat deze vormen elkaar overlappen wordt ook niet onderkend. Iemand die van het maken van kunst zijn beroep maakt, omdat hij/zij nu eenmaal talent blijkt te hebben, wil graag de mogelijkheden van het internet om naam te maken gebruiken, en uiteindelijk genoeg geld aan zijn kunst verdienen om ervan te kunnen leven, om al zijn tijd aan het creëren van kunst te kunnen besteden.

Conclusie: de wetgeving rond auteursrechten moet gemoderniseerd worden. Hieronder een paar voorstellen en wilde ideeën:
1.    Auteursrechten zouden korter moeten gelden. En niet tot 70 jaar na de dood van de auteur, zoals nu het geval is.
2.    Het is natuurlijk lullig als je als auteur een werk maakt dat pas jaren later door het grote publiek opgepikt wordt . Daarom zou de tijdsduur dat het auteursrecht geldt flexibel moeten worden. Wat dacht je van tot 15 jaar voor een muziekstuk of ander kunstwerk ‘nadat’ het bekend is geworden? Dat moment van bekendheid kun je wellicht ijken door de plaats op de hitlijsten die op een bepaald moment bereikt worden of de gestegen waarde op de kunstmarkt?
3.    Auteursrechten zouden niet verhandelbaar meer moeten zijn en onvervreemdbaar aan de componist/tekstschrijver/schrijver moeten toebehoren. Hiermee worden die vervelende uitgevers uitgeschakeld. Dat zijn precies de mensen die de grootste supporters van SOPA en PIPA zijn. Makers van muziek en kunst kunnen niet ontkennen dat vrije verspreiding van hun werken tot meer bekendheid voor hun werken en naam leidt. Dat uitgevers daar niets aan verdienen is jammer voor ze. Het is toch bezopen dat beelden en plaatjes, waarmee iedereen wordt doodgegooid, niet hergebruikt mogen worden door amateurs omdat zogenaamde professionals er zo nodig geld mee moeten verdienen? Dat terwijl de professionals die deze beelden uiteindelijk gecreëerd hebben niet eens meedelen in de poet, omdat bedrijven als Disney de rechten op deze plaatjes in bezit hebben. Afschaffen die branche!
4.    Er zou een maximum kunnen gaan gelden voor het bedrag dat één enkel nummer op brengt. Als een wereldhit een bedrag van laten we zeggen 10 miljoen aan copyrights heeft verdiend is de maker ervan ruimschoots binnen en zou de hit tot werelderfgoed gebombardeerd moeten worden.
5.    Misschien is een wet die het uitbrengen van covers van een dergelijke hit verbied in dit geval ook raadzaam.

Maar begin in dit land allereerst met het monopolie op het beheer van copyrights weg te halen bij de meest corrupte en inefficiënte organisatie die ons land kent: Buma-Stemra.

De ideale wereld is met het internet een stuk dichterbij gekomen. En door de krampachtige manier waarop het internet door onze machthebbers dwars wordt gezeten zie je dat het werkt. Het is onmogelijk  aan een Chinese arbeider te verkopen dat hij zich dagelijks 10 tot 12 uur de schompes moet werken terwijl hij kan zien dat we in dit gedeelte van de wereld al meer dan 50 jaar geleden 8 uur per dag en 5 dagen per week wel welletje vinden. Het is onmogelijk een Arabische student te verkopen dat de repressie in zijn land een goed idee is omdat zijn volk nog niet aan democratie toe schijnt te zijn zolang dat leiders kiest die men hier in het westen niet zo ziet zitten. Het is om dezelfde redenen ook onmogelijk een willekeurige westerse jongere te verkopen dat hij de muziek en films die hij tof vindt niet alleen niet met onbekenden mag delen, maar zelfs niet met zijn vrienden.

Toffe muziek leidt onvermijdelijk tot zendingsdrang: luister dit, het kicked ass! Dat is precies de manier waarop goede muziek zich altijd al over de wereld heeft verspreid; peer to peer. Slechte muziek krijg je alleen door iemand zijn strot geduwd door het uitentreuren op de radio en TV gedraaid te krijgen.

Een korte versie van deze column kan je op DE JAAP vinden

Nog een artikel over copyrights van mijn hand: De Bumaffia en de uitgevers Camorra

%d bloggers liken dit: