Navigatie overslaan

Tag Archives: reclame

ImageIk las een paar jaar geleden ergens wat er zou gebeuren als er ooit een tijdmachine uitgevonden zou worden en iemand vanuit de middeleeuwen naar de tegenwoordige tijd geflitst zou worden. De desbetreffende persoon zou krankzinnig worden van het bombardement van beelden en indrukken die hij te verwerken zou krijgen.

Zou het dus een soort zelfverdedigingsmechanisme kunnen zijn dat mensen alles het liefst saai en voorspelbaar houden?

Waar zijn de muzikanten gebleven die zichzelf keer op keer heruitvinden?  Bands die bij elke nieuwe release anders klonken dan ze eerder deden. Je wist nooit of je de nieuwe richting die ze insloegen leuk zou gaan vinden en vaak moest je lang wennen voordat je de nieuw gekozen koers begon te appreciëren. Maar dat soort artiesten maakten wel de platen die je 30 jaar later nog steeds graag draait.

Tegenwoordig maken de meeste bands gemakkelijk tien keer een album dat bijna identiek is aan zijn voorgangers. En daar hoeven ze niet eens mainstream voor te zijn; ook bij punk en metal is het schering en inslag. Verder kiest de industrie bewust voor de one hit wonders en liefst hebben ze ook nog covers als hits; dat is het aller veiligst.

De meest flagrante vorm van ‘meer van hetzelfde’ is wel de blockbuster die al jaren het mainstream film wereldje domineert. Batman, X-men, Spiderman. Allemaal hetzelfde. Allemaal zielige gefrustreerde Amerikaanse  fantasie en karakterloze striphelden die met digitale effecten opgepompt worden en acteren in videoclips van anderhalf uur met flutscenario’s die vol zitten met eindeloze achtervolgingsscènes; beelden diarree.

Met de literatuur gaat het precies dezelfde kant uit want ook uitgeverijen zijn steeds meer afhankelijk van verkoopcijfers. Dus worden we overspoeld met damesporno (als je SM geil denkt te vinden moet je markies de Sade eens lezen, dat zijn de originele zieke SM fantasieën en daarna weet je hoe verwaterd dat 50 tinten grijs gezeik is) en verder kookboeken en zelfhulpboeken (eerst lees je hoe je lekker kookt en daarna hoe je weer van extra kilo’s afkomt).

Waar komt dat meer van hetzelfde gedoe toch vandaan? Uit de reclame natuurlijk! Daar bedienen ze zich al sinds jaar en dag van het principe dat meer van hetzelfde de verkoop van producten goed doet.

Er zijn ‘nieuwe methoden’ ontwikkeld om reclame toe te snijden op de individuele consument. Op deze manier  kunnen ze nog effectiever meer van hetzelfde door je strot drukken. Ik durf nauwelijks nog ‘like’ knoppen op mijn Facebook account in te drukken, wetende dat het nooit lang kan duren voordat ze het systeem daar perfectioneren en je daadwerkelijk dood gaan gooien met precies op maat gemaakte reclame. Het is alsof je Medusa in het gezicht kijkt; extreme aderverkalking wordt je deel.

Als je bij Bol.com een Sciencefiction film besteld krijg je prompt een lijst toegestuurd met nog een stuk of 20 andere SF films die je gewoon móet zien!

Bij muziek is dat nog erger; al die zogenaamd slimme sites die zodra ze een vage hint krijgen over je smaak je dood gaan gooien met suggesties voor meer uit precies dezelfde hoek. Geen wonder dat muziek tegenwoordig bol staat van retro shit.

O, lust je graag griesmeelpap? Daar hebben we nog wat variaties op: griesmeel met amandelen, yummie, griesmeel met gekonfijte vruchtjes, griesmeel zonder suikers die toch zoet smaakt, biologische griesmeel, griesmeel dat niet klontert, griesmeel waar je van af gaat vallen. Mondje open, hier komt nog meer.

Meer van hetzelfde willen is menselijk, maar tegelijk is tegelijk onwenselijk. Zodra handige marketing jongens op die zo menselijke trekjes inspringen en er een ijzeren wet van maken dat iedereen behoefte heeft aan meer van hetzelfde, komt cultuur al snel volledig tot stilstand.

Goede kunst, of het nou muziek, beeldende kunst, literatuur, film of theater is, prikkelt de zintuigen en die prikkeling hoeft per se niet prettig en comfortabel te zijn. Bekende (denk)beelden en geluiden stellen je gerust, maar je raakt er ook van in een cultureel coma.

Als die reclame jongens niet van die fantasieloze derderangs creatievelingen waren hadden ze een systeem verzonnen dat precies tegenovergesteld werkt. Dan zou je op basis van wat je eerder kocht juist aangeboden krijgen wat je nog nooit eerder had gezien, gehoord of gelezen. Maar dat is een veel te ingewikkelde gedachte voor de moderne mad men.

Advertenties

Ooit werden reclameboodschappen ondersteund door speciaal daarvoor geschreven hoempapa-liedjes die opgetuigd waren met een tekst die helemaal over het desbetreffende product gingen.

Ik ken er nog wel een paar: “Liever Kips Leverworst dan gewone Leverworst Hoempa pa pa pa pa paaaa pa pa” en “Ajax is een afwasmiddel, hi-ha-ho” Kijk: dat bleef tenminste hangen. Wat mij betreft gaan we terug naar die tijden en moet het gewoon verboden worden dat muziek die niet speciaal voor de desbetreffende reclame gemaakt is onder commercials wordt gezet. Dus geen oude (underground) hits of op andere wijze al bekend geworden muziek.

Dat geldt ook voor coverversies van oude punknummers. Ik moet echt kotsen van die autoreclame met Ever Fallen in love van the Buzzcocks eronder. De uitvoering die eronder mag dan zo zwaar verwaterd zijn dat even duurde voordat het bij me doordrong dat een van mijn all-time favoriete nummers werd verkracht, maar dat maakt de heiligschennis niet minder erg.  (Het is een versie die verdacht veel op de uitvoering van Nouvelle Vague lijkt, met als groot verschil dat die nog leuk was. Deze klinkt alsof hij uitgevoerd wordt door een paar winnaars van Idols met een arrangement van de vaste componist van Joop van den Ende.)

De vraag is: wat de fok heeft ‘Ever fallen in love with someone (you shouldn’t have fallen in love with)’ nu met auto’s te maken? Kijk; als dat reclamefilmpje een tegen een boom geklapte KIA met een paar verse lijken erin had laten zien, dan was er nog een beetje verband tussen de tekst van het nummer en de boodschap. (Killed In Action is sowieso een bezopen naam voor een automerk , nietwaar?)

Hoe komt zo’n reclame klootzak erbij om uitgerekend dit nummer uit te kiezen om onder die reclame te zetten? Of is het een synch agent die daarvoor verantwoordelijk was? Willen dit soort lui ons nu echt proberen te overtuigen dat ze toch best wel een goede smaak hebben? Dat ze vroeger toch nog best wel punk of new-wave zijn geweest?  Dat alles in weerwil van het feit dat hun carrière bestaat uit ons op proberen te schepen met flutproducten als zo’n koekblik van een kutautootje dat niet eens geschikt is om een bejaarde om een boodschap te sturen?

Elke keer als ik reclames voorbij hoor komen waarin liedjes zijn verwerkt waar persoonlijke herinneringen aan plakken, krijg ik een rood waas voor mijn ogen. Hoe komt zo’n reclamehufter erbij dat hij straffeloos mijn herinneringen mag besmetten met beelden van kutauto’s, klote jeans, smakeloze chips of whatever? Blijf met je gore poten van muziek af waar mensen hun eigen beelden bij hebben gecreëerd! Als ik ever fallen in love hoorde kreeg ik het beeld van een paar van mijn exen voor ogen. Such sweet sorrow! Is het nou de bedoeling dat ik die meiden van toen in mijn verbeelding in een fokking KIA voorbij moet zien scheuren?

Ik hoorde ‘Search and Destroy’ een tijdje geleden onder een reclame voor de mariniers. Maar het schijnt dat Iggy, toen hij daarvan hoorde, daar mooi een stokje voor heeft gestoken. Er is ooit zelfs een reclamemaker geweest die notabene Holiday in Cambodia van de Dead Kennedys in een jeans commercial wilde verwerken. Hoe hersendood ben je dan? Maar Jello Biafra liet dat niet gebeuren. (Al was de rest van zijn band het daar niet mee eens en leidde dat uiteindelijk tot die afgrijselijke rechtzaak waarin Jello de rechten van de Dead Kennedys catalogus aan die sukkels verloor. Die eikels hadden natuurlijk Bad Religion in een limo voorbij zien rijden en dat wilden ze ook wel. Maar ik koop geen Dead Kennedys materiaal als Alternative Tentacles er niet als label opstaat. Al heb ik makkelijk praten want ik had alles van DK’s al in huis voordat Decay music de rechten overnam).

Helaas zijn de oude platen van The Buzzcocks door Universal uitgebracht en staan de titels van die band dus ook geregistreerd in de uitgeverij van die major. Dat betekent dat synch agents die nummers naar hartenlust bij reclamemakers aan kunnen bieden om ze te misbruiken om nog meer waardeloze producten aan te prijzen. Denk goed na voordat je jouw muziek bij een uitgever onderbrengt, kids. Het zou je, op je oude dag, zware nachtmerries kunnen opleveren en met terugwerkende kracht je streetcredibility kunnen kosten.

Geniet hier van de originele uitvoering van Ever Fallen in Love…

image by addbusters

Zaterdagavond, het weer is deze hele zomer volledig klote. Ik heb geen zin om uit te gaan, en geen zin in een dvdtje dus ga ik van pure ellende maar tv kijken. Ik schakel normaal dus om exact 8 uur de tv aan voor het journaal en zorgde dat het geluid uit is. Ik ben namelijk allergisch voor reclames, maar deze keer heb ik eens voor de grap een testje afgenomen.

Ik kijk geen hele programma’s maar zie van elke show een kort stukje. Dat gaat onbewust want ik ben weg zodra de reclame begint. Sinds de introductie van digitale tv heb ik een kastje waarmee ik zelf mijn favoriete zenders kan instellen. Het kost een paar centen, maar ik zou waarschijnlijk helemaal gestoord worden als langs het hele zender aanbod van over de honderd zenders zou moeten gaan. Ik heb desondanks een dikke over-ontwikkelde rechterduim omdat ik zoveel moet zappen. Ik hoef die RTL troep niet en films kijk ik liever op dvd, desnoods illegaal gedownload. Een illegale dvd heeft één groot voordeel; de film begint meteen. Geen reclames voor andere films, geen domme waarschuwingen van brein, geen leeftijdsaanbevelingen voor niet aanwezige koters.

Reclame nestelt zich in je hoofd, net als slechte popsongs dat doen. Waarom dat zo is weet ik echt niet, maar er moet iets tijdens de evolutie van onze hersenen zijn gebeurd dat ervoor zorgt dat we juist irritante opeenvolgingen van tonen en woorden onthouden. Het zal wel een waarschuwingsmechanisme zijn dat nu in het voordeel van producenten van onnodige en slechte producten gebruikt wordt.

Niet dat het met de publieke omroep veel beter is gesteld. De reclameblokken zitten in ieder geval niet in de programma’s maar eromheen. Maar waarom moet ik voor publieke omroepen met reclame betalen? Verlaag het salaris van schertsfiguren als Paul de Leeuw maar met de helft en schaf die kut reclame af. Kijk hoe de BBC dat doet; die zenders zijn een oase van rust en ze hebben vaak nog goede programma’s ook. BBC 3 en 4 waren voor mij al genoeg reden om die veel te dure digitale kast aan te schaffen

Maar ook digitale zenders die eerst bijna reclame vrij waren, zoals de comedy-channel, worden populair en zijn voor je het weet vergeven met reclameblokken van een kwartier. Ik vind Tosh.0 erg leuk maar de lol is er voor mij vanaf het eerste reclameblok meteen vanaf. (Als je goed oplet zie je trouwens ook nog dat er in de originele Amerikaanse versie nog veel meer ruimte voor reclames in TV shows zitten. Ik zag een reclameblok waarna alleen nog de afkondiging volgde. Gekker moet het niet worden.)

Het enorme zenderaanbod is een mooie truc; gooi enorm veel zenders in de ether en mensen praten op de werkvloer of op school niet meer over TV programma’s maar alleen over de reclame. Reclame is namelijk het enige waar iederéén nog naar kijkt, want je ziet dezelfde reclames op elke willekeurige zender. Kantoren en fabrieken waar je geen idioten tegen komt die niet uitgebreid over reclames nababbelen zijn zeldzaam. Gelukkig weet ik op het werk altijd wel een groepje mensen te vinden die over andere dingen praten, al is het dan maar over voetbal of meer van dat belangrijks.

En als ze nou nog goed gemaakte reclames uit zouden zenden zou dat de pijn nog enigszins verzachten. Maar helaas volgen de meeste reclames het beproefde recept van een schreeuwerige stem, flitsende beelden in felle kleuren en slogans die alleen de allerdomste sukkels onder ons nog vrolijk na papegaaien. Mensen zijn nog altijd niet veel meer dan een stel, op spiegeltjes geilende, bavianen. En af en toe zit er zowaar eentje tussen die grappig is. Maar op dezelfde avond 20x dezelfde mop aanhoren; daar krijg ik geen stijve van.

Maar gelukkig ben ik niet alleen in mijn reclamenijd. Zenders moeten tegenwoordig reclames tactisch plaatsen, in steeds meer, maar kortere blokken. TV programma’s moeten naadloos in reclameblokken overlopen omdat de meeste mensen reclame haten en weg zappen. Geen wonder want als je de proef op de som neemt en voor de grap eens telt hoe vaak je dezelfde reclame op één avond om je oren krijgt, dan schrik je. Ik kwam gisteren tot 20 keer! Waarom wordt er geen limiet gesteld aan het aantal keren dat een reclame te zien mag zijn? De eindeloze herhaling op alle denkbare netten verandert mij in een moordlustige maniak.

Reclame is een verouderd en onnodig medium. Echt goede producten verkopen zichzelf en hebben geen reclame nodig. Heb je in dit land ooit reclames van Apple op tv gezien? Dat bedrijf hoeft geen reclame te maken want alle potentiële klanten praten toch wel over Apple. Dat doen ze vanzelf omdat het bedrijf goede computers en apps verkoopt die iedereen, mits je er de poen voor hebt, graag wilt aanschaffen.Zend wat mij betreft meer consumentenprogramma’s uit waarin producten kritisch worden beoordeeld maar als het spul echt goed is ook aanbevolen kunnen worden, maar kap met me nodeloos te irriteren.

Als ik een of ander product nodig heb zoek ik het zelf wel; via de computer vind je het product, leverancier en beste prijs in een paar seconden.

Reclames bevelen producten aan waar ik helemaal niet in geïnteresseerd ben en niet nodig heb. Reclame idealiseert een levensstijl waar ik van walg en die ook niet de jouwe zou moeten zijn. Consumeren maakt je niet gelukkiger. Consumeren is als coke snuiven; je wilt alleen maar méér, je vergeet de reden waarom je ooit begon en voor je het weet consumeer je, net als al die miljoenen andere idioten, alleen om het consumeren. Ik kan er heel slecht tegen om als een hersenloze idioot, die alles wat er op TV beweerd als zoete koek slikt, behandeld te worden.

Vandaag zit er niets anders op keihard Slayer te draaien om de nazeikende slogans en liedjes uit mijn brein te verbannen.

%d bloggers liken dit: