Skip navigation

Tag Archives: rock

Klik hier voor de korte versie op Zinesters

Ongereguleerde podia die zich onder de radar bevinden en zich weinig of niets van de bestaande regelgeving hoeven aan te trekken zijn de enige plekken die het predicaat ‘broedplaats’ verdienen. Dat zijn ze niet alleen voor lokale bands, maar ook voor toekomstige programmeurs, geluidsmensen en alle andere functies die een poppodium herbergt.
Elke opvolgende generatie lijkt het met het opzetten van dergelijke broedplaatsen moeilijker te krijgen maar desalniettemin komen er nog steeds, en gelukkig maar, overal op deze aardkloot mensen naar voren die het aandurven. De scene herbergt altijd een groepje mensen dat het op een bepaald moment zat is om te klagen “dat er niks te doen is”, de handschoen oppakken en het dan maar zelf gaan doen. Enthousiastelingen die nieuwe locaties opeisen of een oud podium nieuw leven inblazen en de zaken op hun eigen manier aanpakken.

Stoma6 ©DennisWisseWe leven in tijden waarin de bek van de overheid overloopt met de holle frase “dat ondernemers aan teveel regels gebonden zijn”, maar op de keper genomen geldt dat blijkbaar alleen voor multinationals, niet voor het midden en kleinbedrijf en al helemaal niet voor niet op winst gerichte initiatieven. Voor die laatste groep verzint men er maar wat graag nog wat regels bij met als doel ‘amateurs’ buiten de deur te houden.

Maar het soort mensen dat iets voor een undergroundscene wil organiseren wil helemaal geen ondernemer zijn. Een ondernemer weet dat er geen geld aan een underground podium valt te verdienen en die zal er dus niet eens aan beginnen.
En het initiatief zal ook juist niet van mensen moeten komen die een opleiding muziekmanagement hebben gevolgd. Die willen namelijk alles volgens voorgeschreven regels doen en zijn de eersten die afhaken. Bij zo’n opleiding opgedane kennis is allemaal leuk en aardig maar gaat totaal voorbij aan een belangrijk aspect dat alle fanatiekelingen die een eigen tent op zetten gemeen hebben en dat ze zelf het wiel uit willen vinden. Een groep fanatiekelingen heeft als een soort natuurwet een anarchistische inslag. Die gaan allerlei dingen proberen waarvan je van tevoren op een briefje kan geven dat ze gaan mislukken, maar als je ze hun gang niet laat gaan spat je groep sneller uit elkaar dan een zelfmoordenaar van IS.

055_img_3669Het is tegenwoordig steeds moeilijker een locatie te vinden waar je geen overlast veroorzaakt. De binnenstad is volgeplempt met koopwoningen en daarbuiten is het een factor tien moeilijker om publiek naar je tent te trekken. En door het kraakverbod wordt het er niet makkelijker op. Lange tijd was kraken in Nederland makkelijker en meer geaccepteerd daar waar ook ter wereld, nu is het precies andersom. Door de hier gangbare rigide stelling van “regels zijn regels” is kraken nu zo goed als onmogelijk geworden. Dat terwijl het in landen om ons heen, waar kraken nooit semilegaal is geweest, nog steeds mogelijk is een door een particulier opzettelijk leeg gehouden huis/loods/zaal in bezit te nemen en er een cultureel centrum van te maken. Tegenwoordig ben je zowat gedwongen tot een antikraak-constructie, dus ook al is de huur een stuk lager dan je normaal zou moeten betalen, het blijft een extra vaste last en erger nog; een paar klachten van omwonenden zijn genoeg om de antikraak organisatie koude voeten te laten krijgen en je contract op te zeggen.
Vroeger duurde het wat langer voordat je ontruimd werd en was er iets meer tijd om een reputatie op te bouwen. Een reputatie zorgt niet alleen voor meer publiek en beter band-aanbod, het zet je ook op de kaart bij het publiek en pers wat uiteindelijk deuren naar de politiek en ambtenarij kan openen. Wellicht zie je alleen natuurlijke vijanden in dat soort mensen maar uiteindelijk zijn het de enigen die je kunnen helpen zodra de buurt begint te morren of wanneer je toe bent aan een nieuwe locatie.

digital leather exit
Vaak zijn de publieksaantallen in undergroundpodia verrassend goed en komen er massa’s mensen op zo’n podium af. Er kan niet of nauwelijks aan promotie gedaan kan worden, want illegaal dus geen posters, flyers advertenties, maar mond op mond reclame, en tegenwoordig ook de sociale media, werken in dit geval op zijn best. Het komt allemaal super-sympathiek over al is de kans dat je tent nog geen half jaar zal bestaan levensgroot, maar dat trekt ook weer want je moet er geweest zijn voordat het verleden tijd is.
De eerste valkuil waar je voor komt te staan is dat je als initiatiefnemer ervoor moeten waken dat je zelf blijft bepalen hoe de tent georganiseerd wordt en dat je publiek dat niet gaat doen. Sluitingstijden moeten afgesproken worden en je moet jezelf eraan houden. Als je dat niet doet zit je na elke show tot ver na ochtendgloren met een stel zogenaamde ‘vrienden’ je biervoorraad te decimeren. En op een gegeven moment is er altijd wel iemand die zich afvraagt waarom er geen muziekje op kan en als die eenmaal klinkt kunnen jullie de volgende keer ook net zo goed nog wat meer bands neerzetten. Voor je het weet heb je tot 6 uur ’s ochtends programma en gaan de buren serieus plannen voor een lynchmob maken.
Als undergroundpodium loop je allerlei risico’s. Gebrek aan vergunningen en schijt aan verboden al rookverbod etc kan de teller van boetes etc snel doen oplopen. Geen omzet draaien is echter nog erger, want als je het bier bijna voor kostprijs verkoopt en de entreegelden naar de bandjes doet vloeien gaat ’t al snel mis met de vaste lasten.
Als je alcohol aan minderjarigen verkoopt, drugdealers hun gang laat gaan én gesnapt wordt dan hoef je natuurlijk er ook niet op te rekenen dat die antikraak organisatie nog een keer met je in zee gaat. En je hoeft dan ook niet bij de gemeente aan te kloppen voor enige vorm van steun . Andere podia zien je dan al gauw niet meer als waardevolle aanvulling van het culturele aanbod maar terecht als valse concurrentie.

The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo1Lang duurt zo’n locatie dus nooit maar een ervaring rijker gaat een klein deel van de durfals toch weer verder, heeft het één en ander geleerd over wat wel en wat niet werkt, houden zich iets meer aan bepaalde regels en doen op andere gebieden ook wat water bij de wijn.
Maar veel publiek naar een podium trekken waar geen entree geheven wordt maar om een donatie wordt gevraagd en bier een euro kost, daar is geen kunst aan. Dat is de uitdaging ook niet. De uitdaging is om genoeg publiek naar je podium te trekken dat wél bereid is om entree te betalen en een redelijke prijs voor een drankje. Uit die entreegelden en baromzet moet je namelijk de optredende bands een redelijke gage kunnen betalen en je vaste lasten ophoesten.

Doe je dat niet dan ben en blijf je afhankelijk van de goodwill van bands die gratis willen komen spelen, van een grote groep vrijwilligers die constant van samenstelling zal veranderen en van een (anti)kraakconstructie. Na een half jaar heb je alle kleine bands uit de omgeving in je tent gehad en die kan je keer op keer blijven neerzetten maar op een gegeven moment zal je merken dat je publiek alleen nog bestaat uit mensen die zelf ook in bands spelen en het heel leuk vinden om hun collega’s te steunen, maar het feit dat ze op komen dagen wel genoeg vinden en dus geen cent in je tent uitgeven
Tegelijkertijd geven al deze o zo arme studenten en werklozen tien keer zoveel uit aan de maandelijkse kosten van hun smartfoon dan aan uitgaan, want ja die hebben ze gewoon nodig en die krijgen ze niet gratis.
Je maakt jezelf op deze manier medeschuldig aan de devaluatie van muziek. De gages die bands krijgen staan steeds meer onder druk. Tien jaar geleden werd een gage van €200 als laag maar schappelijk gezien, nu moet je blij zijn als je als band nog €50 vangt. Daar huur je goddomme één keer een professionele oefenruimte voor.

Hetzelfde geldt voor personeel. Het wordt steeds normaler dat je werk waar je vroeger gewoon voor betaald werd als vrijwilliger moet gaan doen. Dat geldt zeker in de culturele sector waar bijna alleen nog vrijwilligers en stagiairs werkzaam zijn. Vroeger begon je als vrijwilliger en hadden de meest fanatieke van het clubje kans door te stromen naar betaald werk als barman, programmeur, kassamedewerker, stagemanager, coördinator etc. Mensen die zich voor een good cause helemaal de schompes willen werken zijn echt wel te vinden, maar ze houden het nooit lang vol want uiteindelijk moet bij hun thuis de schoorsteen ook blijven roken.The Phantom Four & The Arguido Foto_ Robert Tjalondo
Natuurlijk klinkt dit alles walgelijk kapitalistisch en dat is t ook maar alles wat gratis aangeboden wordt is waardeloos. Muziek wordt voor steeds lagere prijzen aangeboden door bijna wanhopige bands op zoek naar welke vorm van exposure dan ook. Het kost klauwen met geld om in een band te spelen en het levert geen ene donder op. Daarnaast zijn bekendheid en roem ook aan zware devaluatie onderhevig. Iedereen kan zijn 15 minutes of fame krijgen alleen trekt het allemaal geen belangstellenden meer aan. Probeer tegenwoordig nog maar eens een meisje te versieren met het verhaal dat je in een band zit, grote kans dat ze antwoord met “da’s leuk, ik ook!”

Als dat zo doorgaat wordt spelen in bands een bezigheid die alleen voor rich kids haalbaar is. En de beste muziek komt nu eenmaal niet van rijkeluis kindertjes, kijk maar naar al die weke zogenaamde Indie van tegenwoordig. Rich Kids hebben alles al en ontberen dus verlangens om over te zingen.

En dan heerst er ook nog de mythe dat je een goed podium met een interessante programmering kan voeren zonder subsidie van overheden of fondsen; een illusie die al jaren vanuit het rechtse spectrum van de politiek wordt gevoed. Het staat op hetzelfde niveau als het onvoorwaardelijke geloof in de vrije markt en het is complete bullshit. Als je vindt dat je met je podium een belangrijke service aan de maatschappij levert waarom zou je dan niet gesubsidieerd mogen worden? Alsof je jezelf moet schamen dat je een activiteit organiseert die zichzelf niet 100% kan bedruipen. Hier is het niet de uitdaging om je in allerlei bochten te gaan wringen en precies te gaan leveren waarvan je denkt dat het pegels op zal gaan leveren. Nee, hier moet je stronteigenwijs je eigen visie blijven pushen totdat je de ambtenarij en bovenal de politiek weet te overtuigen dat je gelijk hebt. Dat doe je door je ding te doen en te laten zien dat de manier waarop je het doet werkt. Probeer wel te voorkomen dat je niet volledig afhankelijk van subsidie en je daardoor jezelf in een te kwetsbare positie manoeuvreert. Kijk maar naar Roodkapje; pats boem weg!

saunawestdnl_8862Kunsten zijn altijd afhankelijk geweest van het mecenaat. Subsidies hebben voor een groot deel de aflaten van de rijken vervangen zodat ook kunst die voor deze groep niet zo interessant de mogelijkheid krijgt zich te ontwikkelen(popmuziek in tegenstelling tot bijvoorbeeld opera).  Alternatief is dat je jezelf compleet in de handen legt van sponsoren. Schrikbeeld is dat dit net zoals op SXSW uitloopt op een Chuck D die in een Dorito’s kraam staan op te treden. Dan schaam je jezelf toch een ongeluk?

We moeten allemaal echt superblij zijn dat er, ondanks dat ook in deze tijd de oudere generatie zucht over het gebrek van enig elan bij de jonkies, toch weer een groep jongeren is opgestaan die het traject van de oprichting van een eigen podium gaat afleggen. Natuurlijk was de eerste poging van korte duur en waren ze veel te ideëel en chaotisch, maar de volgende keer maken ze een giant leap forward, let maar op. En dan staan er de politici, ambtenaren en cultureel ondernemers weer met verbazing te kijken wat de power van muziek, jeugd en onvervalst anarchisme vermag.
Nawoord: en natuurlijk volgt ook op dit verhaal over pakweg een jaar of 20 een deel twee waarin geklaagd wordt over het vastgeroeste door regels vervormde culturele klimaat en behoren de initiatiefnemers van nu tot de gevestigde orde. En dan staat er weer een klein groepje op etc. Het aller grappigste van het verhaal is dat het elke keer weer spannend, grappig en bovenal urgent blijft. En nee geen kapitalisten/computer/nazi of reli-staat gaat daar wat aan veranderen.

Dit artikel verscheen op 9 maart 2015 op Zinesters.

Ian-Dickson-RAMONES1Het kan verkeren. Een paar jaar geleden werd de popsector in Rotterdam zo’n beetje doodverklaard. In sneltreinvaart verdwenen Waterfront, Watt en Exit van het toneel en sloeg de kaalslag toe. Wat er precies met deze drie zalen gebeurd is werd in een diepe doofpot gestopt en heeft met heel wat meer te maken gehad dan wat geluidsoverlast. Hopelijk komt alles nog een keer echt in de openbaarheid. Het is voer voor een mooie speelfilm die ze dan weer op het filmfestival in première kunnen laten gaan.

Als bewoners van deze stad zich afvragen waarom we geen groter poppodium meer hebben is dan dat irrelevant en een beetje onze eigen schuld, want wij gingen niet massaal naar de derderangs programmering die Watt te bieden had en we dronken er ook eens nog veel te weinig bier. Maar als toeristen zich af gaan vragen waarom Rotterdam geen nachtleven heeft en er niet achter komen waar het feestje is kan de gemeente natuurlijk niet anders dan in ieder geval doen alsof ze de klachten hoort. Dan lijkt de wind opeens te draaien en wordt cultuur weer als waardevol gezien; vooral om er goede sier mee te maken en niet ter verheffing van het volk, maar what’s new. Elke euro die de gemeente in cultuur stopt kan twee of drie maal terug worden verdiend. Dat was altijd al zo, maar nu is het zowaar een bewezen stelling.

Wat een kansloze onderneming was dat voorzetje van de gemeente achteraf; afdeling drogredenen om alles maar weer bij het oude te houden. Lees het hier:

Het is verschrikkelijk naïef om te denken dat na het debacle met Watt er ooit nog geld uit de private sector in een poptempel gestoken gaat worden, maar zelfs als Watt nooit had bestaan en er geen precedent was geweest zou blijk geven van een ongefundeerd groot vertrouwen in de markt. Maar met een poppodium valt gewoon geen aantrekkelijk rendement te halen; het is al heel wat als het voor langere tijd blijft bestaan. En zonder subsidies kom je al helemaal nergens. Elk plan voor en podium dat er vanuit gaat zonder subsidie te kunnen slagen is bullshit. Maar elke euro…

Het is een taak van de gemeente en overheid om voor een goed cultuuraanbod te zorgen, maar de overheid trekt zich onder invloed van de heersende destructieve ideologie steeds verder terug uit het openbare leven. Cultuur en liberalisme: dat gaat domweg niet samen. Zolang de wind uit deze hoek blijft waaien is het enige wat je als muziekliefhebber kan verwachten de ene na de andere danceclub. Je zou maar niet van EDM, techno, of hoe die elektronische bagger ook mag heten, houden. Maar dance is het enige genre uit de popmuziek dat nog commercially viable is om maar een mooie neoliberale term te gebruiken. Hoge entreeprijzen en de dealers laten betalen voor het recht om hun pilletjes te verkopen does the trick.

Feit is dat de omstandigheden in deze stad voor een wat grotere popzaal zelden zo goed zijn geweest als nu. Door de crisis in het vastgoed zijn de prijzen van potentiële locaties gekelderd. Dus zolang er niet voor nieuwbouw wordt gekozen is de begroting van een nieuwe zaal een stuk makkelijker rond te breien. Deze keer had voorkomen kunnen worden dat de eigenaren van gebouw en grond er als lachende derde moet de poet vandoor gaan. (Watt betaalde 5 ton per jaar aan huur; een whopping 1/3 van het subsidiebedrag. ) Als ook nog eens zou worden gezorgd dat het bestuur van een nieuwe poptempel niet uit de gebruikelijke kaste van graaiende patjepeeërs gekozen wordt; dan zouden de grootste bedreigingen voor een kort bestaan geëlimineerd zijn.

Er zijn plenty gebouwen in de stad waar een poptempel goed in zou passen. De gemeente moet zo’n pand dan wel zelf kopen. Alleen op die manier ben je er zeker van dat een aantrekkende vastgoedmarkt niet binnen een paar jaar roet in het eten gooit en de gemeenschappelijke poptempel alsnog met vaste lasten a la Watt opzadelt. En dat was precies één van de bezwaren die de RRKC nu bij veel van de ingediende plannen had. Het idee van het Popkantoor in Tropicana en Cell had uitgevoerd kunnen worden als de gemeente pand en grond eigenaar had willen worden en blijven.

Het meest belachelijke van het hele verhaal is dat er goddomme een Waterfront kant en klaar in het Maaswater staat te spiegelen. Een gebouw waar destijds miljoenen aan gemeenschapsgeld in is gestoken!! Na de fusie met Watt bleef het achter en werd het door een patjepeeër van de ergste soort gehuurd als speeltje voor zijn zoon! Die jongen wist van geen toeten of blazen en dat pand is nooit meer tot wasdom gekomen. Maar als een private partij met een grote zak geld aan komt zetten maakt het opeens geen ene donder meer uit of er überhaupt een plan is. Een walgelijkere uitwas van het kapitalisme is bijna niet denkbaar. Je fuseert museum Booijmans en de Kunsthal toch ook niet om vervolgens macramé in te laten tentoonstellen?

VH Waterfront mag dan net geen 600 bezoekers kunnen bevatten (ik weet niet waar die cijfers uit hert plan van SUR waarin sprake is van twee zalen met een capaciteit van 550 en 700 bezoekers vandaan getoverd zijn, maar toen ik in Waterfront werkte was de capaciteit 375 man voor de grote zaal en 150 in het café). Dat de RRKC niets in het plan van SUR zag begrijp ik overigens heel goed want er staat nog steeds een stel idioten aan het roer. Dit zijn momenten waarop je bijna gaat verlangen naar een communistische heilstaat waar de gemeente een pand gewoon terug kan vorderen.

En dan heb je VH Heidegger, nu Club Empire nog. Saillant detail is dat onder het vorige college deze tent al voor een appel en ei als middelgroot podium aan het zalenbestand van Rotterdam toegevoegd had kunnen worden als de gemeente er destijds wat meer assertief tegenover had gestaan.

De incidentele programmering van Rotown en Motel Mozaïque zijn uit nood geboren en geen alternatief voor een zaal. Een vaste locatie wordt niet alleen makkelijker een broedplaats voor nieuw lokaal muzikaal talent, maar óók voor een nieuwe generatie programmamakers.

Er is absoluut behoefte aan nieuwe poptempels, maar ik blijf bij mijn aloude standpunt: ga voor een circuit van kleine clubs. Die vallen niet zo snel om en zowel uitbater als subsidiënt zien een club liever afgeladen dan halfleeg. Rotterdam kan zich wat mij betreft het best op de underground richten. Laat dit de stad worden waar je beloftevolle bands als eerste ziet. Waarom zou je daar je circuit niet op afstemmen? En natuurlijk mag een wat grotere zaal of zalen niet ontbreken; een zaal van 800 man is nog altijd geen Ziggo-dome.

Intussen zijn er nu wel 11, of nee 13 organisaties die maandenlang plannen hebben lopen schrijven (Niet alle plannen waren openbaar en ik kan me niet voorstellen dat er straks opeens als een konijn uit een hoed een van de niet openbare plannen alsnog verkozen wordt; alhoewel..) allemaal voor Jan met de korte achternaam. Verwachten ze bij een volgende ronde weer enthousiasme uit de sector? Eerst zorgt de gemeente dat ondernemers het woord poppodium niet meer wil horen en nu de sector zelf ook niet meer; lekker handig gespeeld.

Elk nieuw Rotterdams poppodium krijgt als hoofdopdracht mee dat het niet mag falen. Maar hoe kan je nou van iemand verwachten een totaal risicoloze onderneming op te starten? Men doet alsof een directie van een poppodium invloed zou/kan hebben op alle mogelijke externe omstandigheden bijvoorbeeld de prijzen van vastgoed. Dat alles terwijl het juist de gemeente zélf is die de mogelijkheden heeft omstandigheden te scheppen waarin een nieuw podium grotere kans van slagen heeft, maar ze laat liggen omdat ze zichzelf zo nodig overbodig wil maken en krampachtig aan de wetten van de vrije markt wil voldoen.

De artikel bevat al te veel Engelstalige uitspraken maar hier is er nog eentje: “put your money where your mouth is.”

Nawoord: Intussen is bekend geworden dat Aziz Yagoub; uitbater van Perron de Hollywood music hall overneemt en daar een poppodium genaamd Annabelle in gaat beginnen. Wat er buiten de onvermijdelijke dance aan pop geprogrammeerd gaat worden valt nog af te wachten. Deze zaal wordt ongeveer 2x groter (1500 man) dan de zaal waar de gemeente Rotterdam op mikte dus persoonlijk verwacht ik vooral extreme mainstream acts, maar laten we hopen dat ’t mee gaat vallen.

Klik hieronder om de 108ste  aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:

In deze aflevering een interview met Kees Vermeer; schrijver van het boek over Eksit, de legendarische Rotterdamse popzaal die van 1970 tot 1981 het walhalla van de jeugdcultuur in deze stad was. We praten over het boek en de zaal en draaien muziek van bands die ooit in Eksit speelden.

kees vermeerOngehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm
En zaterdag om 21:00 uur herhaald
Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.
Let op: nieuw adres voor demo’s en ander geluidsmateriaal:
010 FM t.a.v. Leen Steen
Overwolde 46-50
3191 AG Hoogvliet

Playlist Ongehoord
17-2 2015
Producer Wilco Verkerk
Presentatie Leen Steen

The Jam – art school
Dr Feelgood – she does it right
Graham Parker – heat treatment
Stranglers – goodbye Toulouse
Only Ones – from here to eternity
Joan Jett – bad reputation
Paul Collins Beat – waiting out on love
Johnny Thunders – I wanna be loved
The Damned – I fall

Jam

Klik hieronder om de 100ste aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:


Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm
In deze jubileum aflevering maar liefst 4 gasten: Arnoud Verheul: gitarist bij Rats on Rafts, Immanuel Spoor; organisator van o.a. Het Eendrachtsfestival, Robin Stroop: hoofdredactrice bij 3voor12 Zuid Holland en Tom van der Vat van de Popunie.
Iedere gast presenteert zijn/haar Rotterdamse song van het jaar en we praten over de stand van zaken in de Rotterdamse scene.

100 e show
Deze show wordt niet zoals gewoonlijk zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald want dan volgt deel 2. Daarom staat ie nu al online: enjoy
Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.
Let op: nieuw adres voor demo’s en ander geluidsmateriaal:
010 FM t.a.v. Leen Steen
Overwolde 46-50
3191 AG Hoogvliet

Playlist Ongehoord
30-12 2014
Producer Wilco Verkerk
Presentatie Leen Steen

De Sociale Werkplaats – Rotterdam
Harry Merry – The Sky fun reels and Angelica kneels
Niek Hilkman – kapot
De Likt – vocal chop
The Yes Please – some howl
Charl Delemarre – de storm
Rats on Rafts – Powder Monkey

The_Anomalys_Zuma_720

Klik hieronder om de 91e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren:

De Junkyard Garagerock special. Met als gast Stefan Schepers; programmeur van het Junkyardfestival in Grounds op zaterdag 11 oktober 2014

Deze aflevering muziek van:

The Anomalys, Beach Coma, Beyond Lickin, The Cynics, Davilla 666, The Gories, The Monsters, The Mummies, Jack Oblivian, The Oblivians, The Revelators, John Schooley, Los Siacos, Ty Segall, The Sheiks en Urban Junior

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Let op: nieuw adres voor demo’s en ander geluidsmateriaal:

010 FM t.a.v. Leen Steen
Overwolde 46-50

3191 AG Hoogvliet

Playlist Ongehoord

7 okt 2014

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

 

Klik hier om de 44e aflevering van ongehoord op 010 FM te beluisteren

AsraiMenuapril2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

Ongehoord wordt elke dinsdagavond van 22:00 uur tot 23:00 uur uitgezonden bij 010 Fm

De show wordt op zaterdag van 21:00 uur tot 22:00 uur herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

Asrai5

Deze aflevering draait geheel om ASRAI; gothic rock uit Schiedam. En interview met zangeres Margriet, drumster Karin en bassist Jett, nummers van de nieuwe Asrai CD  ‘between dreams and destiny’ en muziek van bands waar Asrai mee heeft getoerd en waar ze zelf graag naar luisteren.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

010 FM t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

Playlist Ongehoord

10 September 2013

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Asrai2

Ik presenteer elke dinsdagavond van 21:00 uur tot 22:00 uur mijn radioshow Ongehoord bij Radio president

Harry Merry is onze gast van vanavond. Hij praat over zijn volgend jaar te verschijnen rock opera, zijn muziek en zijn tournees.

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

En dat afgewisseld met muziek van over de hele wereld. Rock, punk, wave, electro, soul, metal, ska, jazz; you name I’ve got it.

harry and fans

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Radio President t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

De show wordt wegens succes voortaan op zaterdag herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

klik hier om de 16e aflevering van Ongehoord te beluisteren

Playlist Ongehoord

18 december 2012

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Harry Merry – football match: England – the Netherlands (1-1)

Tamara Woestenburg – I cried so much I’m thirsty

Neerlands Hoop in Bange Dagen – de Douanierre

Paper Dolls – All the time in the World

Ariel Pink’s haunted Graffiti – My Molly

Las Grecas – te estoy amando locamente

Big Wheel – upside down

The Kinks – who’ll be the next in line?

Harry Merry & the Must – don’t touch the clutch too much

Frank Zappa – uncle remus

ronnie rotebOngehoord: elke dinsdagavond van 21:00 uur tot 22:00 uur  bij Radio president

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

En dat afgewisseld met muziek van over de hele wereld. Rock, punk, wave, electro, soul, metal, ska, jazz; you name I’ve got it.

Vanavond een interview met Ronnie Roteb; zanger/gitarist van 3 Dead Mexicans On A Skateboard. Ronnie wijdt uit over zijn band, vroegah, de Rotterdamse popcultuur en laat en passant zijn favoriete muziek horen.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Radio President t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

De show wordt wegens succes voortaan op zaterdag herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

1Klik hier om de dertiende aflevering van ongehoord op Radio President te beluisteren

Playlist Ongehoord

11 december 2012

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

 

Germs – what we do is secret

Cramps – human fly

3 Dead Mexicans On A Skateboard – she’s the one

Sonny Landrette – levee town

Brides Of Destruction – shut the fuck up

3 Dead Mexicans On A Skateboard – jezebel

Ramones – I don’t want to grow up

The Meteors – shout so loud

Heavy Trash – dark haired rider

3 Dead Mexicans On A Skateboard – henhouse

Wat is er mis met de muziek die tegenwoordig in de hitlijsten staat?

Producers vertrouwen jou als luisteraar niets meer toe. Ze nemen klakkeloos aan dat niemand meer echt luistert; dat doen ze zelf blijkbaar ook al lang niet meer. En zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten. Muziek die niet meteen bij de eerste luisterbeurt aanslaat, komt via mainstream kanalen nauwelijks meer op de markt. Producers zijn over het algemeen hersenloze zombies, murw gebeukt door label executives die op zoek zijn naar snel succes. Alles is vluchtig. Voor die platenbonzen maakt dat niet uit; er is namelijk meer dan genoeg muziek, er is eerlijk gezegd TEVEEL muziek. En er zijn overvloedig veel muzikanten die er alles voor over hebben om ‘het te maken.’ Of ze daarvoor nou met Idols of the Voice mee moeten doen, zich in het strakke keurslijf moeten persen van ‘hoe het moet’ of zich op enigerlei andere wijze moeten prostitueren; het maakt ze niet uit. Alles voor de 15 minutes of fame.

Speel je pop dan moet het als Lady Gaga klinken en moet je er ook nog een leuk, liefst simultaan door minimaal 10 man uitgevoerd dansje bij opvoeren.  Speel je rock? Dan moet je als Anouk klinken. Maak je metal dan moet je afhankelijk van het subgenre dat je kiest als Metallica, System of a down, Tool, Slayer of Killswitch Engage klinken. Is het punk dan wordt het als Green Day. En doe je iets alternatiefs dan moet je het doen zoals al die Indie bandjes die zich bedienen van die nu o zo hippe folksound en komen we uit bij Destroyer of Warpaint.

Jammer voor je dat tegen de tijd dat je genoeg nummers hebt geschreven, in ‘de stijl die momenteel hip is’, die stijl alweer uit is. Het enige wat je kan doen als je abosluut ‘hip’wil zijn is dus nummers te gaan spelen die de producer al op de plank had liggen. Nummers die aan de lopende band door componistenpools afgeleverd worden. Folk is in? Maken we een heleboel prefab folk voor jullie. Resultaat: alle rock klinkt als Anouk, alle dance als Armin van Buren, alle metal lijkt op Metallica, alle Indie klinkt als Warpaint en alle hoempapa als Jantje Smit. Booooring!!

En voordat die nummertjes perfect op tape staan zijn ze al uitgekauwd. Perfect geproduceerde muziek bestaat niet. En alleen al het streven ernaar is dodelijk. Het is niet menselijk om perfect te spelen. Alleen machines kunnen dat en aan het geluid van een machine raak je snel gewend, en zodra je eraan gewend bent wordt het geluid onvermijdelijk saai.

En dat geldt echt niet alleen voor mainstream hitjes waarin de zang geperfectioneerd wordt door de auto-tune. Waarom klinkt de meeste Deathmetal tegenwoordig zo godverdommes als van hetzelfde laken een pak? Omdat de drums in de opnames digitaal bewerkt  worden door sequencers! Superstrak maar levenloos! Doet de naam van het genre eer aan, nietwaar? Het klinkt lekker,  maar je voelt er niks bij. Gruizig opgenomen Black Metal doet daarentegen veel eerder wat met je.  OKÉ, je moet ervan houden en je ervoor open willen stellen. Dat is een flink obstakel, maar wat is daar nou mis mee? Ik word doodmoe van al dat ‘makkelijke gedoe.’

Geen wonder dat de luisteraar geen muziek meer koopt. Muziek  ís echt gratis, want je hoort wat ‘hot’ is al te vaak op de radio en tv en online voorbij komen. En voordat je de neiging krijgt om het te kopen is de magie al uitgewerkt. En dat geldt ook voor de muziek die niet in de hitlijsten staat; als je 3voor12 regelmatig bezoekt heb je er al genoeg van geproefd om te weten dat je geen eeuwigheid naar die Indie misbaksels wilt blijven luisteren. En waarom zou je het dan kopen?

De executives en producers in de platenindustrie zijn er nog steeds van overtuigd dat er een formule bestaat waarmee je goede popmuziek kan maken. Het zijn alchemisten die lood in goud denken te kunnen veranderen. Ze halen de verkooplijsten erbij als bewijs, want goede muziek is muziek die verkoopt. Ze denken dat als je muziek maar vaak genoeg door de grootste gemene deler haalt je uiteindelijk de perfecte popsong krijgt. Maar perfectie bestaat niet en muziek voldoet gelukkig 100% aan elke chaos theorie ooit verzonnen; perfecte muziek WIL domweg niet bestaan. Net als een perfect leven.

Door al dat gesleutel is muziek, ooit het belangrijkste product(braak, braak) in het leven van jongeren, pijlsnel afgezakt naar de regionen van ‘spul dat er niet zoveel meer toe doet.’ Het is niets meer dan sonisch behang. In alle mogelijke kleuren verkrijgbaar….

Morgen meer…

An old column of mine. On request I translated it into English.

Een oudje op verzoek vertaald in het Engels; versie in het Nederlands staat hieronder.

Old Fart

I’m getting to be an old fart. Even worse; I think I have become an old fart since about ten years or so. One of the annoying features of old farts is that they develop a strong sense of nostalgia. That certainly applies to their taste in music. At some point you will get a feeling that starts creeping up on you; a persistent feeling that tells you: “I’ve heard all this before”.  Whenever the radio plays, at concerts, or watching videos on You Tube; anytime you hear any music, this feeling of eerie recognition starts to strikes.

But that in itself is not that bad. Every bit of music is at some point inspired by another piece of music that was out there before it was written. One can live with that. But the feeling becomes threatening to your listening pleasure when this ‘I heard it before’ feeling is reinforced by a much more destructive emotion, the dreaded ‘I’ve heard this before AND IN A MUCH BETTER VERSION’.

The moment this feeling strikes one starts to realize that almost all music made today is nothing but an endless repetition of things done before.

In theory there’s a limit to the way one can make tunes using the available chords diagrams and four quarters rhythms. The influences a musician uses to create his/her music is an important reference to lots of listeners; same goes for (modern) art. Points of reference help you to understand where influences came from and bring a spark of life to any form of art.

It seems to me today’s musicians are reluctant to elaborate on the music they are influenced by, but maybe that also is because today’s music press (at least the music press here in Holland) is not too keen on writing long interviews about musical influences with today’s stars. Journalist probably get that ‘I’ve heard that before’ feeling too and a lot of today’s musicians are nothing but clones of other successful (contemporary) artists which obviously makes it real hard for them to talk about and/or admit their influences.

Also the shelf life of singers, bands and acts is getting shorter and shorter nowadays and there’s not much use getting deeply involved with new artists on the block. Here today, gone tomorrow.

Big icons in music that stay on top for decades are a dying breed; Prince, Madonna and maybe Radiohead. Anyway they themselves all are part of the old farts category by now.

One day you have to admit that a certain kind of cynicism on your part starts shining through; a kind of cynicism that must be really annoying to your surroundings.

That Cynicism surfaces once you can’t resist bullying young kids who are into Green Day by questioning them if they ever heard of Stiff Little Fingers or the Clash; two acts Green Day is heavily influenced by.

When you can’t help but bluntly shout the name ALICE COOPER to the neighbors’ kid wearing that Marilyn Mansion T-shirt.

When you start fighting your Girlfriend because she tends to like The Kaiser Chiefs and you simply must prove your point by playing XTC and Madness instead, just to show her.

When you are getting chased around the block because you were stupid enough to challenge the neighborhood gang bangers by stating that Public Enemy at least had a strong opinion about how the black man should resist oppression while they were listening to the new school hip hop that’s diluted with that bling bling R&B crap. The R&B that has nothing to do with the Rhythm and Blues it used to stand for.

There comes a point in time when self reflection hits you and you have to admit to yourself you start to sound a lot like your hippie guitar teacher sounded in 1978 when he said punk-rock was just another fad that dated back to the simple rock ‘n roll made in the fifties and sixties. The guy had a point there, but his point was besides the point, since punk made music fun to listen to again after years of utterly boring and meaningless guitar solo’s made by rock icons. Icons who had their heads so far up their own ass they were oblivious to what was going on in the real world. And, much more relevant to me back in those days; I had not heard that punk stuff before. And there lies the core of the problem: everyday 15 year olds are hearing music THEY never heard before and decide they dig it. Where that music came from doesn’t bother them. A sense of history is something they gladly leave in the hands of us old farts.

Dat heb ik al eerder gehoord

Ik ben een ouwe lul aan het worden. Sterker nog; ik ben bang dat ik eigenlijk al tien jaar een ouwe lul ben. Een van de irritante eigenschappen van ouwe lullen is dat ze een sterk gevoel voor nostalgie ontwikkelen. Dat gaat zeker op voor hun muzieksmaak. Op een gegeven moment bekruipt je het gevoel van dat heb ik al eens eerder gehoord. Dit gevoel is hardnekkig en duikt steeds vaker op. Wanneer de radio aan staat, je bij optredens aanwezig bent, je clips kijkt (‘dit heb ik al eerder gezien’ komt gelukkig iets minder vaak voor), kortom elke keer dat je naar muziek luistert, slaat de herkenning toe. Dit gevoel slaat als je mazzel hebt pas na je dertigste toe, maar als je veel muziek luistert heb je kans dat het je nog eerder overvalt.

Op zich is dat niet zo erg; alles ontstaat nu eenmaal uit alles, toch? Het wordt pas bedreigend voor je luisterplezier als het dit heb ik al eens eerder gehoord gevoel versterkt wordt door een nog veel destructievere emotie; het gevreesde dit heb ik al eens eerder gehoord MAAR DAN BETER gevoel.

Als dit gevoel toeslaat begin je te beseffen dat alles wat er aan muziek gemaakt wordt niet meer is dan een eindeloze herhalingsoefening. In theorie zijn de manieren beperkt waarop je in de toch nog steeds het meest gebruikte vierkwartsmaat en de toegestane toonladders akkoorden schema’s kan maken. Daar komt nog bij dat, net zoals in de moderne kunst, de invloeden die een muzikant ondervindt en onderkent een erg belangrijk referentiekader vormen. En het lijkt er soms op dat muzikanten steeds minder willen toegeven beïnvloed te zijn door bepaalde muzikale voorbeelden, maar dat kan ook komen doordat men tegenwoordig veel minder geneigd is om popmuzikanten de kans te geven in lange interviews over hun invloeden uit te weiden. Ook in de popjournalistiek moet men steeds vaker ‘dit heb ik al eens eerder gehoord’ hebben gedacht. En dat wordt dan ook nog eens versterkt door het feit dat artiesten tegenwoordig een veel minder lange houdbaarheidsdatum lijken te hebben. Grote iconen die jarenlang aan de top blijven staan worden steeds zeldzamer. Wie was de laatste? Prince? Madonna? Radiohead? Dat zijn ook al ouwe lullen, of niet soms?

Maar deze overpeinzingen doen er allemaal niet zoveel meer toe als je moet gaan onderkennen dat je een bepaald soort cynisme uit begint te stralen dat verschrikkelijk irritant voor je omgeving moet zijn. Als je het niet kan laten om kennissen die een stuk jonger zijn uit te lachen als ze verklaren de laatste cd van Green Day te gek te vinden en ze in de hoek te zetten met het noemen van de twee namen waar Green Day hun boodschappen deden: Stiff Little Fingers en the Clash! Als je de neiging niet meer kan onderdrukken om je buurjongetje met zn Marilyn Manson shirtje onverwacht keihard de naam Alice Cooper toe te schreeuwen. Als je ruzies met je vriendinnetje uitlokt omdat zij de Kaiser Chiefs draait en jij niet kan laten om daarna onmiddellijk XTC en Madness op te zetten; just to show her! Als je moet rennen omdat je zo dom was de hiphoppende hangjeugd bij jou om de hoek in te peperen dat Public Enemy tenminste nog wat te zeggen had over de positie van de zwarten in de samenleving terwijl ze naar van die door R&B verwaterde new school shit luisteren.

Op een gegeven moment zie je jezelf in de spiegel en denk je; ik klink verdomme net zoals m’n gitaarleraar in 1978 klonk, toen hij me begon te vertellen dat punk alleen maar een stap terug in de evolutie van muziek zou gaan betekenen. Nu had hij daarin wel gelijk, maar dat deed er helemaal niet toe, want punk maakte muziek weer leuk om te horen na al die strontvervelende nietszeggende gitaarsolos van die hippyrock iconen en nog veel belangrijker: ik had het destijds nog niet eerder gehoord. En daar zit de kern van het probleem; elke dag zijn er nieuwe 15 jarigen die ontdekken dat ze bepaalde muziekstijlen leuk vinden. En het interesseert ze werkelijk geen reet waar het allemaal vandaan komt. Dat is iets wat ze met liefde aan ons ouwe lullen overlaten.

%d bloggers liken dit: