Navigatie overslaan

Tag Archives: sick of it all

Passie, elan en engagement. Dat is wat ik mis in de muziek die op het moment gemaakt wordt, in de muziek die de laatste tien, vijftien jaar gemaakt wordt. De laatste band die zich geloofwaardig pissig maakte en toch tot de mainstream doordrong is Rage Against The Machine. Dat is goddomme al bijna 20 jaar geleden!

Maar ook vanuit de underground bereiken mij weinig kritische geluiden. Ik hoop echt dat ik in de verkeerde hoek kijk. Vanuit de punkscene hoef je het nieuwe engagement blijkbaar niet echt meer te verwachten op de oude iconen zoals Jello Biafra na dan.

Ik hoor geen kritische geluiden in de muziek. Waar ligt dat aan? Zijn jongeren tegenwoordig allemaal helemaal tevreden met hun leventje? Hebben ze het al druk genoeg met hun smart-phones en de eeuwig durende chit-chat die ze daarmee verspreiden? Zijn ze zo afgeleid door de constante informatiestroom dat ze de belangrijke dingen niet meer oppikken? Zien ze zelf echt niet dat alle rechten, waar de generaties die hun voorgingen keihard voor geknokt hebben, één voor één afgenomen worden? Hebben ze echt niet door dat het bijna onmogelijk is geworden om een baan te vinden waar je een contract voor onbepaalde tijd voor krijgt? Hebben ze niet door dat de kans dat pensioenvoorzieningen wellicht helemaal niet meer zullen bestaan tegen de tijd dat mensen die nu in de twintig zijn zelf een leeftijd ergens achter in de zestig bereiken?

Oproep: Proof me wrong!! Geef de bandnamen aan me door van muziek met maatschappij kritische teksten! Ik zal ze waarschijnlijk draaien totdat ik een ons weeg. (mits de muziek ook nog een beetje te pruimen is natuurlijk) Ik zal promoten via mijn radioshow en als ik de kans krijg zal ik optredens voor ze organiseren.

Hoe komt het dat de rocksterren van nu zo introvert zijn? Ik hoor alleen zielig gemompel over ‘persoonlijke’ beslommeringen in de teksten die tegenwoordig uitkomen. Ik hoor niets dat mij verleid richting de barricades op te trekken. Ik hoor het niet in Arcade Fire, niet in Radiohead, niet in Lady Gaga, niet in The Arctic Monkeys. Ik hoor het in geen enkele van die  Neo-hipp(i)e bandjes als Destroyer, Kurt Vile & the Violators of Warpaint. Het enige wat deze bands doen is navelstaren. Het lijkt er sterk op dat alle hedendaagse rockers hun best doen om Ian Curtis van Joy Division te evenaren, maar ze vergeten daarbij dat de emoties en gedachten van Curtis echt waren en een spiegel vormden van het grauwe Noord Engeland van eind jaren zeventig. Ik hoor geen enkele band die de grauwe vinex wijken van Nederland, de UK of de USA bezingt. Zelfs de hedendaagse hiphoppers uiten alleen stoere gangstertaal waar alleen het verlangen om rijk te worden uit naar voren komt. Boeiend? Not!

Iemand vertelde me dat tegenwoordig alleen kids uit de upper-middle-class nog muziek maken. Muziek biedt namelijk geen ontsnapping meer uit een grauw bestaan. Alleen sport doet dat nog. Het is intussen goed tot jongeren doorgedrongen dat de kans het als Rockster te maken in deze tijd wel erg klein is geworden.

Wie heeft er tegenwoordig nu nog een grauw bestaan? We worden allemaal tot op een krankzinnig makend niveau bezig gehouden door de (sociale) media. Niemand verveeld zich meer en verveling was blijkbaar een belangrijke voedingsbodem voor sociaal verzet. Als je erachter komt dat jouw taak in deze maatschappij er alleen uit bestaat om ergens achter een lopende band te staan, terwijl je tegelijk een brein hebt dat redelijk tot goed functioneert, dan is de kans dat je jezelf tegen je situatie gaat verzetten tamelijk groot. Maar wie komt er nu nog in een hersenloze baan terecht? Alleen (illegale) buitenlanders, en die doen dat werk graag omdat ze er hier genoeg mee verdienen om hun families in hun eigen land te onderhouden.

Of ligt het aan de muziek business die een sterke filter op kritische geluiden heeft gezet? Ik las een artikel op de Quietus waarin o.a. stond dat  de muziekindustrie op het moment geheel beheerst wordt door de marketing en dat bands daarom worden ontmoedigd kritische teksten te schrijven. De reden die marketeers daarvoor geven is dat artiesten met al te kritische songteksten hun “potentiële doelgroep” kleiner zouden maken. Maar wat een achterlijke redenering is dat? Maakten bands als  The Sex Pistols muziek met een boodschap die bij jan en alleman aansloeg? Ik dacht het toch niet. Die muziek werd gemaakt voor wat eigenlijk een kleine minderheid was, maar bereikte uiteindelijk ook massa’s mensen die niets met de punkscene te maken hadden. Gewoon omdat men over die band hoorde en nieuwsgierig werd naar wat ze dan wel te zeggen hadden. En verbazingwekkend veel van die mensen die niet bij de ‘potentiële doelgroep’ van The Sex Pistols behoorden konden zich in de teksten of, de muziek, of beiden vinden.

Maar intussen ontgaat het de jeugd blijkbaar dat de rijken steeds minder geneigd zijn met de rest van de bevolking te delen. Dat solidariteit steeds meer plaats maakt voor xenofobie en vreemdelingenhaat. Dat hun privacy steeds verder ingeperkt wordt. Dat conflicten in deze wereld steeds verder op de spits gedreven worden. Dat de lucht steeds smeriger wordt. Dat er door de aanwas van de wereldbevolking steeds meer honger dreigt. Etc.

Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand in de USA woont die geen mensen kent die hun huis hebben verloren door de kredietcrisis, die niet een soldaat kent die niet of zonder benen uit Irak of Afghanistan terug kwam, of iemand kent die door een hate-crime is getroffen. Maar je hoort er geen songs over.

Ik hoor eigenlijk geen enkele passie meer in muziek. Blijkbaar heeft niemand meer een brandend verlangen om zichzelf te uiten. Een tekst hoeft echt niet politiek te zijn om te fikken. Say something, express yourself!

In de moderne kunst barst het echter van het engagement. En op het internet struikel je over de actiegroepen en andere initiatieven om de wereld te verbeteren. Maar blijkbaar heeft muziek de rol van spreekbuis van generaties verloren.

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 13 24-7-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Foul Taste Of Freedom – Pro-Pain

Money Talks  –  Rubella Ballet

Punk Is Dead –  Crass

Just Look Around  –   Sick Of It All

Police State   –   Agnostic Front

Barbarism Begins At Home   –   The Smiths

Third World America     –   Toxic Reasons

No ball games –  Basement 5

It Dread Inna Inglan –  Linton Kwesi Johnson

Destroy 2000 Years Of Culture – Atari Teenage Riot

America’s So Straight   –  MDC

Reaganomics  –   D.R.I.

Who Makes The Nazis?  –  The Fall

European Super State    –   Killing Joke

If You Tolerate This Your Children  Will Be Next –  Manic Street Preachers

Colour TV & Kontrast – Rondos

Fifty Caliber Christ –  Fish Karma

ongehoord 13 – vip lounge

Klik hierboven voor aflevering 13 van Ongehoord met aansluitend de VIP lounge

 

Advertenties

Lydia Lunch – dear whores

Indie stond ooit voor independent. Muziek gemaakt door en voor mensen die niets met het muziek-establishment te maken wilden hebben. Die zelf wel uitmaakten naar welke muziek ze luisteren. Die de radio lieten voor wat het is omdat de radio de muziek die voortkwam uit punk, wave, Metal en Garage negeerde. De muziek die later onder de noemer ‘alternative’ op één hoop werd gegooid. Later was in de vroege 90’s toen Geffen een experimentje met Nirvana uitvoerde dat verrassend goed uitpakte en ‘alternative’ van de ene dag op de andere hip maakte. ‘Onze’ muziek werd opeens door hele volksstammen in de armen gesloten. De stelling dat ook het grote publiek voor hardere muziek zonder discobeat zou vallen, als ze er maar mee in aanraking zouden komen werd bewezen. Mooie tijden waren dat. Je hoorde opeens bands als Soundgarden, L7, en Faith No More op Hilversum 3! Wie had dat ooit gedacht. Ik herinner me nog goed dat ik in de auto zat met de radio aan toen ik voor het eerst Smells Like Teen Spirit hoorde. ‘Een punknummer op de radio’,  juichte ik in de veronderstelling dat er een Hilversum 3 DJ naar zijn ontslag aan het solliciteren was. Maar op de terugweg hoorde ik het weer en een week later hoorde je dat nummer elk uur voorbij komen.

Een paar maanden later trad Nirvana op in Paradiso en de hele vriendenkring ging erheen. We hadden wel gezorgd dat we vroeg bij de zaal waren, omdat we wisten dat het druk zou worden. We waren alleen niet gewend om in de voorverkoop kaarten te moeten kopen. Maar het concert was dus al in de voorverkoop uitverkocht. Zodoende stonden wij samen met meer fans van het eerste uur buiten, terwijl duizend mainstream mannetjes wél binnen stonden. Dat ‘onze’ muziek niet meer van ons alleen was, had duidelijk ook nadelen.

Hoe je het ook went of keert; Nirvana was in mijn ogen gewoon punk, net als veel andere muziek die het stempel Grunge opgeplakt kreeg. Later zeiden ook personen als Courtney Love in documentaires over Nirvana dat de band zelf hun stijl ook gewoon punkrock noemde. Maar punk had toen nog een slechte naam bij de mainstream (hoera!) dus werd er een nieuw naampje opgedist.

Punk was sinds de late jaren zeventig geëvolueerd en de muzikanten die het maakten waren verder gaan kijken. Ze kwamen uit bij de bands die The Sex Pistols beïnvloed hadden; bij the Stooges en de garagepunk uit de Sixties (waar de punk uit de zeventiger jaren al schatplichtig aan was). Later werden ook de muziek van o.a. Black Sabbath en Led Zeppelin door punk/hardcore bands als invloed gebruikt. Dat waren bands die begin jaren tachtig nog volkomen taboe waren in de punkscene, want het was hippie muziek en dat kon dus niet. Maar ja, het schijnt dat tijdens de eerste punkgolf zelfs Iggy Pop niet in hippe punkclub The Roxy toegelaten werd, omdat hij ervan verdacht werd een hippie te zijn. Intussen is de man officieel tot de Godfather van punk/metal en alle andere alternative gekroond. En rightly so!

De term ‘Grunge’ sloeg nergens op; het enige dat de originele Grunge-bands gemeen hadden was dat ze uit Seattle afkomstig waren. Niemand kan met droge ogen beweren dat Nirvana en Pearl Jam qua sound veel met elkaar gemeen hadden. Maar al gauw werd elke Amerikaanse rockband Grunge genoemd, tenzij het overduidelijk van die poedelrockers waren als Motley Crue of Aerosmith.

Toen Kurt Cobain uit het leven stapte was het hek al van de dam en werd ook punkrock in de mainstream toegelaten en geëxploiteerd. Zij het (uiteraard) in sterk verwaterde vorm. Niet veel later kregen zelfs hardcore-acts als Sick of It All contracten bij major labels. Die verbintenissen hadden echter allemaal een korte levensduur want de klad zat er al snel in. Een van de redenen daarvoor was dat alle muziek met gitaren, op metal na dan,  opeens ‘alternative’ werd genoemd. Alles op één hoop gooien helpt niet om nieuwe liefhebbers de weg in de toch al verwarrende wirwar van stijlen te laten vinden.

En nu 10 jaar later gebeurt hetzelfde met het etiket Indie-Rock. Bijna elke cd die ik in mijn I-tunes upload blijkt tot dat genre te behoren. Zelfs Captain Beefheart wordt tot de Indie Rock gerekend; blijkbaar bestaat een genre nu opeens met terugwerkende kracht?

En wat hebben Ariel Pink, Arctic Monkees, Unsane, Destroyer, The Deaf en Diamanda Galas nu in godsnaam met elkaar te maken? Ze klinken totaal anders en maken gebruik van totaal andere invloeden.

Kijk ook eens naar de namen waar bands zich mee tooien. Ze heten bijvoorbeeld Warpaint of Destroyer dus je zou, op de naam afgaand, toch verwachten dat je hier met stevige muziek te maken hebt. Maar schijn bedriegt. Het zijn stuk voor stuk bands die lieve hippie muziek maken.

Alternative was een term die door marketeers bedacht werd en ook ‘Indie-Rock’, het nieuwe hippe etiketje, is een vergaarbak en daarom totale bullshit.

Maar het ergste is dat Indie niet meer voor independent staat. Het is allang ingekapseld door de mainstream labels, is niet meer rebels en wordt gemaakt door kids die bijna zonder uitzondering uit de uppermiddleclass afkomstig zijn en niet verder komen dan zielige rich-kid zieleroerseltjes te lispelen.

Indie-Rock bestaat niet meer, het is tot neo-hippie shit verworden.

%d bloggers liken dit: