Navigatie overslaan

Tag Archives: smartphones

zombieHet overvloedige gebruik van smartphones bij concerten wordt opeens een hot topic. Ian Mc Kaye (Dischord records, Minor Threat, Fugazi)  plaatste daar van de week in een interview wat verstandige commentaren over.

Mensen die tijdens concerten staan te texten zijn inderdaad strontvervelend, maar het voordeel van al die mobieltjes in de zaal is dat er altijd foto’s, video’s en commentaren op optredens op de sociale media verschijnen. Ik ben vroeger bij heel wat optredens geweest waar domweg geen camera’s aanwezig waren en ik het alleen met mijn herinneringen moet doen.

Nu heeft dat ook weer voordelen want je hersens trainen door dingen te moeten onthouden dreigt een vergeten kunst te worden. Een willekeurig persoon die zijn (digitale) agenda verliest, wiens harde schijf crashed of wiens mobiel gestolen wordt verwordt tot een zielig hoopje ellende. Zelfs als je alle echt belangrijke shit in een cloud hebt opgeslagen duurt het minimaal een dag voor je technologisch weer mee telt. Een dag die de meeste mensen als een hel zullen ervaren. Die dag loop je als een zombie: ‘brains, brains’ mompelend…

Mij valt steeds meer op dat smartphones de live interactie tussen vrienden, kennissen en vooral geliefden nogal in de weg staan. Je bent nooit meer alleen met iemand. Je deelt de persoon in kwestie altijd en overal met zijn/haar sociale netwerk. Een zakelijk gesprek verloopt moeizaam als  constant telefoontjes of andere berichten de conversatie onderbreken; ‘ Waar waren we ook alweer’ nadat jij met veel moeite een goed voorbereide pitch op iemand los liet.

Maar vooral tijdens een date zijn die foons dodelijk. Het komt maar zelden voor dat de dame in kwestie de beleefdheid opbrengt om haar mobiel uit te schakelen. Ik doe dat echt altijd want ik haat het om gebeld te worden op het moment dat ik iemand diep in de ogen aan het kijken ben.

Het komt voor dat een of meerdere vriendinnen van je date bijna live op de hoogte gehouden willen worden van de vorderingen. Dan wordt je plotsklaps omhelst met als enig doel dat er een foto van gemaakt moet worden die op facebook geplaatst moet worden omdat er vriendinnen zijn die willen weten hoe je eruit ziet. En daarna moet elke like bekeken worden en elk commentaar beantwoord.  En puntje bij paaltje gaat zo’n dame later ook nog pagina’s vol klachten over je te plaatsen omdat je er zomaar opeens vandoor was gegaan.

Soms ontmoet je echt extreme foon verslaafden die werkelijk medelijden oproepen. Bekend voorbeeld is het meisje dat in de trein tegenover me zat te bellen. Bijna de hele reis was ze aan het kwekken. Dat is bij mij sowieso vragen om achtereenvolgens gefronste wenkbrauwen, boze blikken en uiteindelijk een grove verbale vernedering, maar goed. Deze deerne hing bij aankomst op het eindpunt van de trein op met de woorden ‘ ik zie je al op het perron staan’. Why the hell moet je zo nodig met iemand bellen die je zo dadelijk gaat ontmoeten? Maar het werd nog erger; ze liep de trein uit haar vriendin tegemoet. De vriendinnen omhelsden elkaar om vervolgens binnen dezelfde seconde beiden per mobiel in gesprek te raken met iemand anders. attention

Ik kom te vaak mensen tegen die een aandachtsspanne van een papegaai aan de speed hebben. Die constant afgeleid worden door het volgende piepje of trillinkje van hun digitale meester. Die geen film van twee uur meer uit kunnen zitten, geen boeken meer kunnen/willen lezen, die zich niet eens door een stripverhaal kunnen worstelen, die onderweg naar de koelkast vergeten wat ze ook alweer gingen pakken. En maar gelukzalig lachen als ze hun smartphone weer gaat trillen. Groepjes tieners die niet onder elkaar praten, lachen en gillen zoals tieners horen te doen maar die allemaal in diepe stilte geconcentreerd naar een schermpje van zes bij zes centimeter staren en hooguit af en toe grinniken om een commentaar dat ze op FB lezen.

Schiet voor de grap een willekeurig persoon op straat eens aan terwijl hij/zij totaal gehypnotiseerd met zijn/haar smartphone bezig is; de blik die je dan van ze krijgt komt rechtstreeks uit The Walking Dead. Als ze al uit hun lethargie gewekt worden. Hun wereld vergaat bij de eerste de beste stroomstoring die langer duurt dan dat de batterij van hun foon mee gaat. Op dat moment breekt de zombificatie dus definitief door.

Advertenties

Vroeger gaven jongeren hun (zak)geld aan 3 dingen uit: kleding, uitgaan en muziek. Nu geven ze het uit aan kleding, games en smartphones. Wat is er gebeurd? Waarom betekent muziek blijkbaar zoveel minder voor de nieuwe generaties jongeren?

De muziek industrie verklaart dit fenomeen door te stellen dat jongeren niet meer voor muziek willen betalen omdat ze het via illegale downloads gratis kunnen verkrijgen.

Dat is echter maar gedeeltelijk waar. Muziek wordt namelijk ook op andere manieren gratis weggegeven. Want muziek wordt, waar je ook komt, ongevraagd door je oren gejaagd. Je kan geen kledingzaak, supermarkt of wat voor detailhandel dan ook binnenstappen of je wordt erop vergast. Er is bijna geen kantoor, werkplaats, wachtruimte, lift, sportschool, zwembad of kerk te vinden waar je nog stilte krijgt. En krijg je op dat soort plaatsen goede muziek te horen, of muziek die bij de ambiance past? Ja, in de kerk misschien. Tenzij je de pech hebt dat ze ook daar moderne religieuze indierock zijn gaan draaien. Te vaak is muziek niet meer dan sonisch behang van de aller-slechtste soort.

Hoe is dat zo gekomen?

Heeft het misschien te maken met de enorme expansiedrift van bepaalde publishers die overal hun vertegenwoordigers op af stuurden om maar te zorgen dat er muziek aan de loze ruimtes werd toegevoegd? Dat doen ze met van die fijne geprefabriceerde pakketjes waar loze riedels van ‘elk wat wils’ inzitten. Muziek die je bekend voorkomt,maar desondanks toch eigenlijk liever niet wil horen.

Maar het gaat nog verder. Zelfs documentairemakers worden door scrupuleuze sync agenten achtervolgd en bijna gedwongen onder de volle lengte van hun docu’s  muziek te plaatsen. Dat shot van die leeuw; daar kan best een leuke riedel van Armin van Buuren onder! Niet leuk? Wat dacht je van the Lion sleeps tonight? A-wie-mo-ep, A-wie-mo-ep….

Tel daar de verschrikkelijke manier waarop producers denken het publiek te kunnen overtuigen van de hitpotentie van mainstream muziek: het slaat meteen aan, maar is ook binnen een week weer uitgewerkt.

Gooi nog maar een via de Voice bekend geworden droplul ertegenaan die een allang uitgekauwde evergreen nogmaals opwarmt. Laat Jan Rot lekker Nederlandstalige versies van klassiekers maken en pleur ze in de zoveelste Van Den Ende Musical. Hoge kunst mensen. En zo mooi uitgevoerd.

Wilt u de soundtrack van deze prachtige musical kopen…..? Nee…..? Waarom niet….? Oh U download u muziek zeker illegaal….?

-Nou, eerlijk gezegd wil ik deze muziek zo snel mogelijk weer vergeten. Mag dat misschien ook?

En dan vinden ze het vreemd dat jongeren liever onder elkaar gaan chatten, pingen, sms’en of whatever? Zelfs de meest banale prietpraat van je vriendjes of vriendinnetjes is interessanter dan de kwijl die tegenwoordig uit de overvloedig aanwezige boxen druipt.

Lees hier nog een oudere column over bijna hetzelfde onderwerp

Het zal niemand ontgaan zijn dat het mobiele netwerk op zijn zachtst gezegd nogal gevoelig is voor storingen. Een klein brandje heeft grote gevolgen.

Waarom was er geen back-up?

Over het algemeen komen de antwoorden die je online op die vraag kan vinden allemaal op het volgende neer: mobiele telefoon moet zo goedkoop mogelijk aangeboden worden. De consument kiest zijn provider namelijk vooral op de laagst mogelijke prijs.

Daarom kunnen de arme Telcoms het zich dus niet veroorloven om een backup system te onderhouden. Het is voor deze bedrijven ook niet mogelijk om capaciteit bij een concurrent te lenen omdat de netwerken nu al bijna op volle capaciteit lopen. Sorry mensen; maar we doen het allemaal om jullie te pleasen hoor…

Inderdaad doen de Telcoms het voorkomen dat dit allemaal gebeurd om ons zo goedkoop mogelijk zoveel mogelijk service te geven. De werkelijkheid is helaas anders. Ze hebben allang een oplossing gevonden om die lastige concurrentie tussen de bedrijven onderling binnen de perken te houden. Die oplossing heet prijsafspraken maken. Dat mag dan misschien wettelijk niet, maar ze doen het lekker toch. Prijzen worden op die manier juist kunstmatig hoog gehouden, en niet zo laag mogelijk gemaakt. Dat de providers daarnaast te gierig zijn om een goed back-up systeem te plaatsen dient hetzelfde doel: winstmaximalisatie! De heilige graal der activistische aandeelhouders.

Ik heb al eens eerder lopen kankeren over de Telcoms. (Lees hier) Toen ging het over de manier waarop je abonnementen met een zogenaamd gratis toestel krijgt aangesmeerd. Gratis bestaat natuurlijk niet, maar de woekerprijzen die de Telcoms voor een abonnement, inclusief smartphone, durven te berekenen zijn ronduit exorbitant. Je zou bijna hopen dat er een soort Jezusfiguur komt om deze moderne geldwisselaars op hun falie te geven.

De grootste schoften werkten ooit in de muziekindustrie. Maar die zijn intussen overgestapt naar een nieuwe melkkoe en dat is jouw mobieltje. Naïeve muzikanten exploiteren was zeer lucratief, totdat de industrie iets te gretig besloot om van vinyl over te stappen op het digitale formaat. Nu koopt niemand nog muziek. Kan ook niet want nadat de maandelijkse rekening voor die kutmobieltjes is betaald is bij de meeste jongeren het geld schoon op. Jonge werknemers zitten, naast de studie, wekelijks 20 uur in een callcenter lastige vragen te beantwoorden om het verdiende geld ongezien weer aan mobiele communicatie uit te geven. Ze hebben niet eens geld meer om uit te gaan, laat staan om platen te kopen.

“Nederlanders geven steeds meer uit aan de mobiele telefoon en gesprekskosten. Bedroegen de totale kosten voor mobiel bellen in 1998 nog gemiddeld 78 euro per jaar, in 2005 is dit 305 euro”. Bron:  Meer recente cijfers zijn er niet te vinden. Misschien houden ze dat soort cijfers ook liever geheim. Ik gaf vorig jaar privé en voor mijn bedrijf meer dan 3000 euro (!) uit aan telefoonkosten. En ik ben een heel matige beller…

Ik ben eind vorig jaar overgestapt op een sim-only abonnement dat me 6 euro per maand kost aan abonnementsgeld. Maar als ik niet goed uitkijk loopt mijn rekening gemakkelijk met meer dan 100 euro extra op. En ik gebruik dat ding echt zo min mogelijk. Maar de verleiding om uitgebreid te gaan babbelen is helaas vaak nogal groot. Ik gebruik geen internet op mijn mobiel; dat doe ik liever rustig thuis. Ik houd ervan om mijn omgeving en de mensen die ik onderweg tegen kom te observeren. Dat is, denk ik, een typische schrijverstic.

Ik heb al zo vaak meegemaakt dat ik in de trein jongeren tegenover me heb zitten die gedurende de hele reis mobiel aan het beppen zijn. Op hun bestemming aangekomen hangen ze op met de woorden: ik zie je zo. Ik vraag me dan af of ze elkaar nog wel iets te vertellen hebben. Het zou me niet eens verbazen als ze de hele dag naar weer anderen aan het bellen zijn zodra ze bij elkaar gevonden hebben.

En de providers maar cashen.

Wedden dat die lul van een Rob Shuter, ondanks zijn opzichtig falen, aan het eind van dit jaar toch gewoon zijn bonus pakt?

Passie, elan en engagement. Dat is wat ik mis in de muziek die op het moment gemaakt wordt, in de muziek die de laatste tien, vijftien jaar gemaakt wordt. De laatste band die zich geloofwaardig pissig maakte en toch tot de mainstream doordrong is Rage Against The Machine. Dat is goddomme al bijna 20 jaar geleden!

Maar ook vanuit de underground bereiken mij weinig kritische geluiden. Ik hoop echt dat ik in de verkeerde hoek kijk. Vanuit de punkscene hoef je het nieuwe engagement blijkbaar niet echt meer te verwachten op de oude iconen zoals Jello Biafra na dan.

Ik hoor geen kritische geluiden in de muziek. Waar ligt dat aan? Zijn jongeren tegenwoordig allemaal helemaal tevreden met hun leventje? Hebben ze het al druk genoeg met hun smart-phones en de eeuwig durende chit-chat die ze daarmee verspreiden? Zijn ze zo afgeleid door de constante informatiestroom dat ze de belangrijke dingen niet meer oppikken? Zien ze zelf echt niet dat alle rechten, waar de generaties die hun voorgingen keihard voor geknokt hebben, één voor één afgenomen worden? Hebben ze echt niet door dat het bijna onmogelijk is geworden om een baan te vinden waar je een contract voor onbepaalde tijd voor krijgt? Hebben ze niet door dat de kans dat pensioenvoorzieningen wellicht helemaal niet meer zullen bestaan tegen de tijd dat mensen die nu in de twintig zijn zelf een leeftijd ergens achter in de zestig bereiken?

Oproep: Proof me wrong!! Geef de bandnamen aan me door van muziek met maatschappij kritische teksten! Ik zal ze waarschijnlijk draaien totdat ik een ons weeg. (mits de muziek ook nog een beetje te pruimen is natuurlijk) Ik zal promoten via mijn radioshow en als ik de kans krijg zal ik optredens voor ze organiseren.

Hoe komt het dat de rocksterren van nu zo introvert zijn? Ik hoor alleen zielig gemompel over ‘persoonlijke’ beslommeringen in de teksten die tegenwoordig uitkomen. Ik hoor niets dat mij verleid richting de barricades op te trekken. Ik hoor het niet in Arcade Fire, niet in Radiohead, niet in Lady Gaga, niet in The Arctic Monkeys. Ik hoor het in geen enkele van die  Neo-hipp(i)e bandjes als Destroyer, Kurt Vile & the Violators of Warpaint. Het enige wat deze bands doen is navelstaren. Het lijkt er sterk op dat alle hedendaagse rockers hun best doen om Ian Curtis van Joy Division te evenaren, maar ze vergeten daarbij dat de emoties en gedachten van Curtis echt waren en een spiegel vormden van het grauwe Noord Engeland van eind jaren zeventig. Ik hoor geen enkele band die de grauwe vinex wijken van Nederland, de UK of de USA bezingt. Zelfs de hedendaagse hiphoppers uiten alleen stoere gangstertaal waar alleen het verlangen om rijk te worden uit naar voren komt. Boeiend? Not!

Iemand vertelde me dat tegenwoordig alleen kids uit de upper-middle-class nog muziek maken. Muziek biedt namelijk geen ontsnapping meer uit een grauw bestaan. Alleen sport doet dat nog. Het is intussen goed tot jongeren doorgedrongen dat de kans het als Rockster te maken in deze tijd wel erg klein is geworden.

Wie heeft er tegenwoordig nu nog een grauw bestaan? We worden allemaal tot op een krankzinnig makend niveau bezig gehouden door de (sociale) media. Niemand verveeld zich meer en verveling was blijkbaar een belangrijke voedingsbodem voor sociaal verzet. Als je erachter komt dat jouw taak in deze maatschappij er alleen uit bestaat om ergens achter een lopende band te staan, terwijl je tegelijk een brein hebt dat redelijk tot goed functioneert, dan is de kans dat je jezelf tegen je situatie gaat verzetten tamelijk groot. Maar wie komt er nu nog in een hersenloze baan terecht? Alleen (illegale) buitenlanders, en die doen dat werk graag omdat ze er hier genoeg mee verdienen om hun families in hun eigen land te onderhouden.

Of ligt het aan de muziek business die een sterke filter op kritische geluiden heeft gezet? Ik las een artikel op de Quietus waarin o.a. stond dat  de muziekindustrie op het moment geheel beheerst wordt door de marketing en dat bands daarom worden ontmoedigd kritische teksten te schrijven. De reden die marketeers daarvoor geven is dat artiesten met al te kritische songteksten hun “potentiële doelgroep” kleiner zouden maken. Maar wat een achterlijke redenering is dat? Maakten bands als  The Sex Pistols muziek met een boodschap die bij jan en alleman aansloeg? Ik dacht het toch niet. Die muziek werd gemaakt voor wat eigenlijk een kleine minderheid was, maar bereikte uiteindelijk ook massa’s mensen die niets met de punkscene te maken hadden. Gewoon omdat men over die band hoorde en nieuwsgierig werd naar wat ze dan wel te zeggen hadden. En verbazingwekkend veel van die mensen die niet bij de ‘potentiële doelgroep’ van The Sex Pistols behoorden konden zich in de teksten of, de muziek, of beiden vinden.

Maar intussen ontgaat het de jeugd blijkbaar dat de rijken steeds minder geneigd zijn met de rest van de bevolking te delen. Dat solidariteit steeds meer plaats maakt voor xenofobie en vreemdelingenhaat. Dat hun privacy steeds verder ingeperkt wordt. Dat conflicten in deze wereld steeds verder op de spits gedreven worden. Dat de lucht steeds smeriger wordt. Dat er door de aanwas van de wereldbevolking steeds meer honger dreigt. Etc.

Ik kan me niet voorstellen dat er ook maar iemand in de USA woont die geen mensen kent die hun huis hebben verloren door de kredietcrisis, die niet een soldaat kent die niet of zonder benen uit Irak of Afghanistan terug kwam, of iemand kent die door een hate-crime is getroffen. Maar je hoort er geen songs over.

Ik hoor eigenlijk geen enkele passie meer in muziek. Blijkbaar heeft niemand meer een brandend verlangen om zichzelf te uiten. Een tekst hoeft echt niet politiek te zijn om te fikken. Say something, express yourself!

In de moderne kunst barst het echter van het engagement. En op het internet struikel je over de actiegroepen en andere initiatieven om de wereld te verbeteren. Maar blijkbaar heeft muziek de rol van spreekbuis van generaties verloren.

Programma: Ongehoord

Centrum radio

Playlist 13 24-7-2011

Presentatie: Leen Steen

Producer: Frans de Groot

Foul Taste Of Freedom – Pro-Pain

Money Talks  –  Rubella Ballet

Punk Is Dead –  Crass

Just Look Around  –   Sick Of It All

Police State   –   Agnostic Front

Barbarism Begins At Home   –   The Smiths

Third World America     –   Toxic Reasons

No ball games –  Basement 5

It Dread Inna Inglan –  Linton Kwesi Johnson

Destroy 2000 Years Of Culture – Atari Teenage Riot

America’s So Straight   –  MDC

Reaganomics  –   D.R.I.

Who Makes The Nazis?  –  The Fall

European Super State    –   Killing Joke

If You Tolerate This Your Children  Will Be Next –  Manic Street Preachers

Colour TV & Kontrast – Rondos

Fifty Caliber Christ –  Fish Karma

ongehoord 13 – vip lounge

Klik hierboven voor aflevering 13 van Ongehoord met aansluitend de VIP lounge

 

%d bloggers liken dit: