Navigatie overslaan

Tag Archives: soul

fons dellenFons Dellen was een van  de presentatoren van De Wilde Wereld en mijn radioheld. Toen in 1984 de Wilde Wereld elke woensdagmiddag op de radio kwam was ik net klaar met hardcore. Zoals de meeste kids die zich in een underground genre verliezen was ik een fanatieke verzamelaar en al druppelde er vooral vanuit mijn prepunk jaren nog wel eens wat Joy Division of zelfs Zappa door ging het toch eerst en vooral om de keiharde, supersnelle, agressieve en sociaal kritische muziek. Het is een onderdeel van opgroeien (opgroeien is iets anders dan volwassen worden – volwassen worden moet je kostte wat kost zien te vermijden)dat je tegen de grenzen van het genre waar ze zo fanatiek voor hebt gestreden aanloopt; dat alles teveel op elkaar gaat lijken, dat je een eigen richting in wilt slaan en je opeens weer zoekende bent.  Maar zoekt en gij zult vinden; ik had een kennis die op woensdagmiddag niet bereikbaar was omdat hij dan naar de radio luisterde. Weken later in een zwaar verveelde bui stemde ik op die tijd ook eens af op Hilversum 3; het zwaar gehate medium waar nooit wat leuks op was te horen. Fons draaide The Vandals en deed een telefonisch interview met zanger Stevo van die band. Ik had die plaat al maar dat iemand op Hilversum 3 hem draaide was mindblowing! Dat vond Stevo ook want die kon zijn geluk niet op dat notabene een radiojock uit fucking Holland hem zomaar opbelde! Countrypunk was een leuke zijweg van hardcore en Tex and the Horseheads werd een van mijn favoriete bands. De boot was aan!

Dat Fons Dellen en Bram van Splunteren ook punk draaiden was een goede binnenkomer, maar wat De Wilde Wereld echt interessant maakte was dat er nieuwe, maar ook oude muziek die je gewoon MOEST horen, waar je het bestaan gewoon van MOEST weten gedraaid werd en dat de DJ’s teksten uit die nummers voordroegen en eventueel uitlegden. Ik ging ik voorzichtig soulplaten kopen nadat Bram ‘a mind is a terrible thing to waste’ van Don Covay draaide. Daarvoor was ik niet verder dan James Brown gekomen want in ‘mijn kringen’ was soul een voorloper van disco en dus absoluut not done! En laat nou toevallig precies in die periode ook rap langzaam doorsijpelen. Natuurlijk had ik de Sugar Hill Gang gehoord en de Rocksteady crew; boring gebabbel op een discobeat. Maar Fons kwam met Roxanne Shanté en LL Cool J en later Public Enemy! Dat was goddomme de zwarte verzie van punk. En dan Garage; garagetrash, garagepunk hoe je het ook wil noemen; die shit was de missing link tussen de rock uit de 60’s en punk.

De Wilde Wereld was rock ’n roll radio en rock ’n roll is niet zo zeer aan voorgebakken genres gebonden. Rock ’n Roll is net als punk vooral een attitude en een houding die je in ALLE goede muziek terug vind. Goede muziek wordt altijd met een opgeheven middelvinger gemaakt; of jij het nou leuk vindt of niet; ik maak deze shit, punt uit! Daarbij kondigden Fons en Bram plaatjes aan op een manier die je ‘get it on already’ naar de radio deed schreeuwen; ik ben overtuigd en kan niet langer wachten tot dat nummer los barst! Is het soul? I don’t care; play it!

Mijn liefde voor de Wilde Wereld ging diep. Elke woensdag nam ik de hele show op met mijn cassetterecorder om de dag daarna de beste nummers eruit te zeven en op  een andere tape te kopiëren. Opvallend was dat ik na verloop van tijd steeds minder nummers af liet vallen. In het begin nam ik alleen de punk en garage tracks over, maar al gauw kwam daar metal bij en toen soul en rap en uiteindelijk behield ik bijna alles. Alleen REM zeefde ik er altijd uit; ik snap nog steeds niet wat de presentatoren in die kutband zagen en waarom ze Michael Stipes en consorten zo fanatiek hypten….. In de platenzaak zocht ik niet meer alleen in de punk en hardcore afdeling, maar ging kris kras door bakken met  alle mogelijke andere genres. De wilde wereld heeft me in een muzikale omnivoor veranderd. Thank you FONS!!!

Nog een mooie anekdote: na mijn afscheid van het full time leven als punk en kraker ging ook ik overstag en aan de arbeid. Ik werkte via uitzendbureaus een paar weken hier en dan weer daar, meestal in ploegendienst. Het ergste van werken in fabrieken is de muziek de ze draaien; arbeidsvitaminen noemen ze dat. Ik kwam in  een aluminiumfabriek terecht en merkte al op de eerste werkdag (een donderdag) op dat de radio er de hele tijd op Hilversum 3 afgestemd stond. Mooi, dacht ik want woensdagmiddag word het hier in ieder geval een paar uur leuk om te werken. Twee dagen tot het weekend en daarna nog twee dagen en dan zijn de arbeidsvitaminen voor mij want dan komt de Wilde Wereld. De woensdag brak eindelijk aan en ik hield de klok scherp in de gaten. Klokslag twaalf uur was ik dichtbij de radio te vinden zodat ik geen moment van de VPRO middag zou hoeven missen. De begin jingle kwam door en op dat moment sprong de ploegbaas richting radio en draaide deze op een andere zender; duidelijk opgelucht dat hij had voorkomen dat ook maar een milliseconde van die onbegrijpelijke shit de oren van zijn ploegmaten had kunnen bereiken. Heel even stond ik daar totaal flabbergasted, daarna trok ik demonstratief op de werkvloer mijn overall uit en overhandigde die aan de chef met de mededeling dat ik op staande voet ontslag nam en dat ie wat mij betreft de tering mocht gaan genieten. Gelukkig stond thuis de radio en het cassettedeck  op een tijdschakelaar zodat ik de show nog opgenomen had anders was het leed niet te overzien geweest.

Ik mis eigenwijze programma’s als de Wilde Wereld in het door zendercoördinatoren verpestte Hilversum.  Zelfs 3voor12 radio, die het eigenlijk aan de roemruchte VPRO geschiedenis verplicht zou moeten zijn met trots een rock ’n roll hart te dragen, heeft het gewoon niet. Ik hoor niets anders dan de zoveelste presentator die klakkeloos de door de platenmaatschappij geplugde playlist afdraait en geen enkele blijk geeft van een eigen smaak, geen enkele sjoege heeft van wat er buiten de door de mainstream gepromote shit aan waardevolle muziek gemaakt wordt en zich nog geen minuut verdiept in de artiesten die geïnterviewd worden. 3voor12 radio is niets meer dan een uithangbord voor de events van Mojo concerts geworden. Schaam je!! Stelletje sell outs!

Fons Dellen is deze week gestopt als radio DJ. Ik weet niet waar ze hem na de Wilde Wereld al die tijd verstopt hebben, maar het is exemplarisch voor het nieuwe beleid bij de publieke omroep. Gelukkig kan je in kader van zijn afscheid op 3voor12 oude sessies uit de Wereld draait door beluisteren:

Advertenties

Ik presenteer elke dinsdagavond van 21:00 uur tot 22:00 uur mijn radioshow Ongehoord bij Radio president

Harry Merry is onze gast van vanavond. Hij praat over zijn volgend jaar te verschijnen rock opera, zijn muziek en zijn tournees.

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

En dat afgewisseld met muziek van over de hele wereld. Rock, punk, wave, electro, soul, metal, ska, jazz; you name I’ve got it.

harry and fans

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Radio President t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

De show wordt wegens succes voortaan op zaterdag herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

klik hier om de 16e aflevering van Ongehoord te beluisteren

Playlist Ongehoord

18 december 2012

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

Harry Merry – football match: England – the Netherlands (1-1)

Tamara Woestenburg – I cried so much I’m thirsty

Neerlands Hoop in Bange Dagen – de Douanierre

Paper Dolls – All the time in the World

Ariel Pink’s haunted Graffiti – My Molly

Las Grecas – te estoy amando locamente

Big Wheel – upside down

The Kinks – who’ll be the next in line?

Harry Merry & the Must – don’t touch the clutch too much

Frank Zappa – uncle remus

ronnie rotebOngehoord: elke dinsdagavond van 21:00 uur tot 22:00 uur  bij Radio president

In Ongehoord laat ik obscure muziek horen van vroeger en nu, vooral van lokale bands, want wat er vlak om de hoek wordt gemaakt is vaak ongehoord goed.

En dat afgewisseld met muziek van over de hele wereld. Rock, punk, wave, electro, soul, metal, ska, jazz; you name I’ve got it.

Vanavond een interview met Ronnie Roteb; zanger/gitarist van 3 Dead Mexicans On A Skateboard. Ronnie wijdt uit over zijn band, vroegah, de Rotterdamse popcultuur en laat en passant zijn favoriete muziek horen.

Speel je zelf in een band stuur me mp3’s, cd’s of (liever nog) vinyl van je eigen muziek, als ik ze goed vind draai ik ze in de show.

Radio President t.a.v. Leen Steen
Lavasweg 19

3193GB Hoogvliet

De show wordt wegens succes voortaan op zaterdag herhaald. Na de uitzending op zaterdag zet ik mijn programma’s op dit blog zodat je ze kan beluisteren wanneer het je uitkomt.

1Klik hier om de dertiende aflevering van ongehoord op Radio President te beluisteren

Playlist Ongehoord

11 december 2012

Producer Wilco Verkerk

Presentatie Leen Steen

 

Germs – what we do is secret

Cramps – human fly

3 Dead Mexicans On A Skateboard – she’s the one

Sonny Landrette – levee town

Brides Of Destruction – shut the fuck up

3 Dead Mexicans On A Skateboard – jezebel

Ramones – I don’t want to grow up

The Meteors – shout so loud

Heavy Trash – dark haired rider

3 Dead Mexicans On A Skateboard – henhouse

Nowadays, like most of my friends and acquaintances, I almost exclusively play music on my computer. I do play old records from time to time but mostly music I haven’t been able to find in a digital format; most of these records are obscure punk albums. Limited issues that somehow, very often totally undeserved, were forgotten and never reissued on CD.

I never cared for CD’s. First of all most new albums on CD are too long to survive my attention span. I rarely have enough patience to sit and listen to the same artist for over an hour. As soon as I hear a song on an album that isn’t just as good or better than the ones I heard earlier, the CD gets ejected. Maybe it’s because I grew up with records that contained no more than 20 to 25 minutes of music on either side. I still wonder if musicians are pleased with the extra play time CD’s provide. I think not, judging the endless row of bad or redundant songs that appear on albums today. To me it’s just another sign the marketing departments of record companies have gained too much power over producers and artists. More music for your buck instead of more quality. That’s definitely a good example of how bad marketing is ruining the music industry. Long length CD’s are OK for compilation albums or ‘best of albums’ of artists who had a career with a live span of over three decades. As far as I’m concerned 45 minutes will absolutely do for any new album.

Another thing that was so nice with vinyl was the two sides of the record. I tended to play one side for the first couple of weeks/months before I started to devour the second side. It was an absolute pleasure to start to digest 3 to 6 more songs of a really good album.

Typically a real good record didn’t catch on instantly. Records that digested easily were also the ones first discarded. (Been there, done that, heard it, had enough.) It’s the records that needed a lot of chewing, before the flavour caught on, that ultimately survived. And I don’t compare listening to music with eating for no reason.

Not surprisingly the records I still play today took a long time to catch on, but after they did they stayed with me forever. Butthole Surfers, first three albums (especially ‘psychic, powerless; another man’s sack’) , The first two The Birthday party albums, ‘In the flat fields’ by Bauhaus, Damaged by Black Flag, Dead Kennedys first three albums, ( including  ‘In God We Trust’, which was an EP but still counts as an album to me), Rock for light by Bad Brains (regardless of the shitty production by Ric Occasek) and Base Culture by UK reggae artist Linton Kwesi Johnson, just to name a few.

LP’s kept their flavor a very long time. Of course that comes with the territory when you’re young and more easily impressed, but I still play a lot of those records regularly. I never play CD’s anymore… Like most people who grew up with LP’s I hate the small artwork of CD’s, jewel cases and CD booklets. CD’s being indestructible soon proved a marketing myth. CD’s were the ritual suicide of the record industry.

Digital music was a sad business until programs like I-tunes made listening to music on the computer like listening to an extended radio show with a DJ that doesn’t chat and exclusively plays good songs. Off course one needs to hook up the computer to the old stereo so one can enjoy listening through a good set of speakers since most speakers for computers just won’t do, but that’s obvious.

Now I don’t care about the lesser songs on CD’s; I delete them. Now I don’t care about the length of CD’s since I only play music on random mode, so I hear albums song by song. When I want to hear new music I choose the recently added section of my I-tunes.

I tag songs that catch my attention with one star and tag my favourite songs with two to five stars. It’s silly, but I love doing that.

In case you’re wondering; I don’t buy CD’s; I rent them at the music library or I download them. That keeps my house tidy and clearly arranged.

But now I finally get to my point: recently it started to occur to me that my computer has a strange tendency to choose songs that go with my mood almost perfectly. Note that my I-tunes library has almost all genres of music from classical music to jazz and soul to new wave, punk rock and extreme death/black metal.

At first it seemed the computer choose music depending on the song I chose to start with. But that’s not the case since it tends to choose songs I definitely would not have chosen because of certain moods I’m in. I’m talking about moods I don’t want to emphasize at a particular moments. I need to work and not get distracted by my mood too much. I know times when I’m just too much in love to hear certain love songs, but the computer plays them one after the other. Resulting in a mushy me. Crying over, you know; the little things. It doesn’t matter if I choose Slayer as the starting song; the next one the computer chooses will be a crooner. It really seems the computer is teasing me with my mood and makes me experience the emotions I tend to put aside.

Only yesterday I started with ‘I fought the law and I won’ by Dead Kennedys; next choice by the computer: ‘Je taime moi non plus’ by Gainsbourg. That was too much to handle so I changed it into Dayglo Abortions with ‘Aargh fuck kill’. But the next song that came on was by Einsturzende Neubauten: Jet’m; a song with a melody that strangely resembles the Gainsbourg song I just discarded, it holds almost the same keyboard line. Aaargh.

So I switched to a another play mode. The computer could choose punk rock only. So it started playing a lot of Buzzcocks, Descendents and more punk love songs. Songs that are rare in the genre but it choose them all. It’s a bit scary and it’s probably an illusion, but still…

%d bloggers liken dit: