Navigatie overslaan

Tag Archives: Talpa

de-misdadiger-van-het-auteursrecht-thumb6070126Vorige week was er heel even een hoera stemming in tekstschrijvers en componistenland. De Buma leek door de bocht te gaan; er werd een ledenraad geïnstalleerd, het bestuur werd van 24 naar 12 leden teruggebracht en er werd een onafhankelijke voorzitter naar voren geschoven. Iemand die dus eens niet uit de kringen van de publishers afkomstig is. Last but not least lukte het dan eindelijk om twee jonge bestuursleden verkozen te krijgen die door kritische leden naar voren waren geschoven.

Tof denk je dan heel even, want je hoopt dat het nieuwe bestuur de koe bij de horens pakt en een begin maakt met veranderingen aan te brengen in de zeer schimmige manier waarop uitbetalingen van Buma naar componisten en tekstschrijvers geregeld zijn.

Maar je komt van de koude kermis thuis want ook het nieuwe bestuur wordt meteen voor een ander karretje gespannen en komt naar buiten met een verklaring waar voor de zoveelste keer de oorlog wordt verklaard aan het illegale downloaden. GAAAAAAP!

Het is nog steeds het enige waar men bij de Buma over wil praten: hoe ze een werkbaar download verbod in kunnen voeren. Een discussie die likkebaardend gevolgd wordt door de neoconservatieven onder leiding van onze brombeer van justitie die het liefst zo schnell mogelijk toegang tot elke computer in gansch het land wil afdwingen.

Maar zo’n download verbod is niet werkbaar zonder dat en passant de politiestaat wordt uitgeroepen en gelukkig vergeet men nog net niet dat het toch wel belangrijk is om op goede voet te blijven staan met de consumenten van muziek.

Dus worden er dan bij gebrek aan beter maar een plannetje gelanceerd om een heffing per gedownloade gigabyte in te voeren. Alsof gebruikers van computer niets anders downloaden dan muziek. En wat mij nog het meest steekt; niets anders downloaden dan door copyrightorganisaties beschermde muziek. Want een groot segment van muziek wordt gratis aangeboden door beginnende artiesten.

Daarna halen ze nog de oude koe van een heffing op mp3 spelers, (externe) harde schijven en andere hardware uit de sloot en vervolgens is de nieuwe inspiratie blijkbaar alweer op.

Het is steeds niet bij het bestuur van Buma doorgedrongen dat er zaken onomkeerbaar zijn veranderd bij de consument en zijn bereidheid voor muziek te betalen. De mainstream is dood, kaput. Niemand wil nog betalen voor muziek waar je ongevraagd mee doodgegooid wordt.

In grote kringen zijn herkenbare popsongs vervangen door een 3 uur durende aaneengesloten brei van elektronische muziek zonder kop of staart. Daar betaald men alleen voor in de vorm van de entree bij houseparty’s. De D.J.’s zal het verder worst zijn zolang ze, zodra ze een beetje naam hebben gemaakt goed verdienen en  het plafond voor hun gages op een miljoen per set staat.

Ik zet wekelijks minimaal 30 nieuwe CD”s in mijn I-tunes. Die CD’s haal ik bij de Centrale Discotheek hier in de stad. Een groot deel van het bedrag van ongeveer 2 euro per CD dat ik betaal wordt door de CDR (Centrale Discotheek Rotterdam) aan de Buma afgedragen. Verder download ik verschrikkelijk veel via sites als bandcamp en dat meestal gratis. Maar ik ben echt wel bereid voor sommige platen te betalen. Meestal gebeurd dat als ik voor de tweede keer een plaat binnenhaal van een artiest omdat ik hem/haar een jaar na zijn eerste release nog herinner.  Ook zo’n knop waarmee je zelf mag bepalen hoeveel je wilt betalen vindt ik super sympathiek. En ik koop vaak bij concerten.

Ik ben niet de enige die op deze manier muziek consumeert.  Er zijn miljoenen mensen serieus liefhebber van muziek en bereid ervoor te betalen. Maar deze mensen zijn ook superkritisch. Ik ben heel erg kieskeurig wat mijn muziekkeuze betreft, en ik vind dat ik ook het recht heb om overal van te proeven voordat ik ervoor betaal. Ik loop niet op deze aardkloot rond om meer van hetzelfde te consumeren. Overal is muziek waarvan ik bij God nog niet weet of ik het leuk vind en juist daar ben ik naar op zoek.; niet naar de zoveelste punk, metal of whatever band die klinkt zoals bands in dat betreffende genre horen te klinken. Fuck dat; been there done that!

Verder wil ik perse dat het geld dat aan Buma/Stemra betaald wordt daadwerkelijk bij de artiesten terecht komt die ik in mijn radioshow draai, die ik beluister, die ik download, waarvan ik youtube filmpjes bekijk en waarvan ik LP’s en CD”s aanschaf. Dat zijn de artiesten die ik wil steunen!geekandpoke-riaa

Als mijn geld bij de verkeerde mainstream artiesten belandt voel ik me terecht belazerd want er worden dan mensen bevoordeeld die me niet vermaken, maar me juist mateloos irriteren; de Nick en Simons, Jantje Smits, Gordons, Justin Biebers en noem de hele reutemeteut maar op. Elke cent van mijn geld dat via de Buma onbedoeld bij het soort componisten/tekstschrijvers terecht komt dat hoempapa, weeïge R&B, obligate Nederhop of housebeats produceert is er een teveel. Ik steun de shit die ik fijn vind om naar te luisteren maar niet de bagger waar ik me rot aan erger.

En natuurlijk geldt ook voor de liefhebbers van de dingen die ik haat dat hun geld bij hún favoriete artiesten terecht moet komen en niet bij bijvoorbeeld Slayer :  Ik kots op uw smaak, maar zal uw recht van die bagger te genieten met mijn leven verdedigen.

Het woord ‘fan’ is niet voor niks afgeleid van ‘fanatic’. Tegenwoordig is het de taak van artiesten om fanatici aan zich te binden. Fanatici die niet alleen bereid zijn voor hun muziek te betalen, maar ook diezelfde muziek onder hun vrienden willen verspreiden. Kosteloos!! Dat geld komt later wel, zodra de geïnfecteerde met succes tot een nieuwe fanaat is getransformeerd.

Zolang Buma er niet toe in staat is om die verdeling eerlijk, betrouwbaar en transparant te laten verlopen en het belang van gratis verspreide muziek niet inziet blijft het een compleet waardeloze organisatie.

Als het niet eerlijk kan, dan liever helemaal niet; schaf dan die copyrights maar helemaal af.

Meer  columns over Buma/Stemra:

De Bumaffia en Uitgeverscamorra

Hervorming van het Auteursrecht 

Het auteursrecht is niet meer van deze tijd

De Oorwurm

Advertenties

Ik heb in eerdere columns al gesteld dat het auteursrecht dringend hervormd moet worden om aan te sluiten bij de nieuwe realiteit.

Het auteursrecht moet vrij verkeer van ideeën, kunstuitingen, en hergebruik ervan gaan stimuleren in plaats van frustreren. Tegelijk moet er een verdienmodel overblijven waardoor auteurs gecompenseerd worden voor hun arbeid.

Ga daar maar eens aan staan.

Misschien zou er een wereldwijde organisatie opgericht moeten worden die auteursrechtgelden beheerd. Wellicht zouden zelfs de Verenigde Naties daarin een rol moeten spelen. Dan zou het bizarre doorspelen van auteursrechtgeld van de ene landelijke organisatie naar de andere onnodig worden. Daarmee zou een groot gedeelte van de macht van publishers verdwijnen. Die hebben nu in elk land een aparte afdeling die geld incasseert. Daardoor wordt het voor de auteurs nog moeilijker te traceren waar hun geld nu vandaan komt en waar het eventueel aan de strijkstok blijft hangen. Helaas is al vaker gebleken dat de kans op corruptie navenant toeneemt als een dergelijke organisatie, wereldwijd gaat opereren en uit zijn jasje groeit.

Het idee dat BUMA de belangen van zowel auteurs als publishers behartigd is een beetje raar. Auteurs zijn de makers en publishers zijn exploitanten. Het enige wat ze verbindt is dat ze uit dezelfde ruif eten. En die ruif wordt door BUMA beheerd. Publishers hebben echter veel meer macht in de organisatie van BUMA dan de auteurs; simpelweg omdat publishers beter georganiseerd zijn en beter voor hun eigen belangen opkomen dan auteurs. Auteurs zouden zich dus allereerst beter moeten organiseren.

Het idee dat publishers helemaal uit de organisatie van BUMA gegooid moeten worden en voortaan maar bij de auteurs, die ze vertegenwoordigen, moeten aankloppen om hun deel van de poet te vangen vind ik wel een goede. Al zitten er wel wat haken en ogen aan. Ik ben bang dat uiteindelijk alleen incassobureaus daar beter van gaan worden. Maar het heeft wel wat van gerechtigde wraak als publishers eens gaan voelen hoe vervelend het is om achter elke cent die je verdient aan te moeten zitten.

Zolang het ondoorzichtig blijft waar het geld dat auteurs via de BUMA ontvangen precies vandaan komt, en hoe de bedragen zijn uitgerekend, zal de zweem van corruptie altijd over Buma/Stemra blijven hangen. In theorie moet het mogelijk zijn elke auteur een account op een website te geven waarin hij precies kan zien waar en wanneer zijn werk gedraaid of (her)gebruikt is. Dat kost wel veel organisatietalent en zal alleen mogelijk zijn als alle auteursrechtorganisaties wereldwijd een standaard systeem erop na gaan houden. Nogmaals; ga er maar eens aan staan.

We kunnen er daarnaast voor gaan kiezen om het verdienmodel van organisaties als BUMA radicaal te veranderen en een verbod uitvaardigen op het beleggen van, en speculeren met, auteursrechtgeld. Maar dan blijft de vraag waar BUMA zijn werknemers van moet gaan betalen. Het enige manier die dan overblijft is het inleveren van een substantieel percentage van het geld dat je als auteur verdient, om de organisatie die de uitbetaling regelt overeind te houden.

Misschien moet er een andere manier verzonnen worden om auteurs te compenseren. Een manier die niet gebaseerd is op moeilijk te controleren feiten als hoe vaak je werk wereldwijd op de radio, tv of door andere d.j.’s gedraaid is. Maar voor de derde keer; ga er maar aan staan.

Misschien draait het er ooit op uit dat auteurs helemaal niet meer gecompenseerd worden en muziek alleen nog maar uit passie en zelfexpressie gemaakt wordt. Onmogelijk? Waarom werd er dan tienduizenden jaren voor het systeem van auteursrecht en intellectueel eigendom geïntroduceerd werd al muziek gemaakt? Vergeet ook niet dat heel veel, en misschien wel het grootste gedeelte, van de auteurs zich (nog) nooit bij een auteursrechten organisatie aangesloten heeft.

Eerdere columns:

De Bumaffia en uitgevers Camorra

Het auteursrecht is niet meer van deze tijd

Hervorming van het auteursrecht is broodnodig

Alle discussie over de nieuwe Amerikaanse anti piraterijwetsvoorstellen SOPA en PIPA doen je afvragen of het niet tijd wordt om de wereldwijd geldende wetgeving rond het auteursrecht kritisch onder de loep te nemen. Deze wetten zijn blijkbaar niet meer van deze tijd.

In principe is het eigenlijk vreemd dat iemand de rechten kan vastleggen om noten of woorden in een bepaalde volgorde te gebruiken. De auteur heeft de noten en de woorden niet uitgevonden. Het is dan ook niet onmogelijk dat een andere auteur deze noten, of woorden in precies dezelfde volgorde zet. Weliswaar onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk. Ik ken veel muziek die erg veel op andere muziek lijkt, en veel schrijvers hebben bijna hetzelfde beweerd over bepaalde onderwerpen.

In een ideale wereld zouden alle ideeën, en dus ook alle muziek, literatuur, films en kunst, vrijelijk door de complete mensheid gedeeld moeten kunnen worden.
Helaas is er ooit een verdienmodel aan kunst verbonden. Destijds was dat logisch; een radiostation trok luisteraars door muziek uit te zenden en kreeg daardoor reclame inkomsten. Het was niet meer dan billijk dat de maker van de uitgezonden muziek mee zou profiteren van die inkomsten. Dat dit model sinds de introductie van het internet niet meer werkt wordt ontkend, maar daarom is het niet minder waar.

Want de wereld is veranderd. Mensen zijn nog steeds dol op muziek, maar ze zijn de overvloed aan reclame helemaal zat. Dankzij het internet kan je tegenwoordig muziek tot je nemen zonder verplicht om het kwartier een reclameblok van  5 minuten aan te moeten horen, en kan je vrijelijk artikelen lezen zonder je door bladzijden vol reclame te worstelen. Reclame via internet is veel makkelijker te negeren. Reclamemakers moeten dus nieuwe manieren vinden om de consument te bereiken. Nieuwe manieren die de consument niet mateloos irriteren. En dat lukt ze niet. Dus proberen deze lieden met hulp van de grote mediaconcerns, die ook afhankelijk zijn van reclame-inkomsten, het vrije internet de nek om te draaien. Daarmee willen ze ons weer aan de buis of radio kluisteren zodat er, net zoals vroeger, geen ontkomen meer aan die reclamepraat is.

Dat auteurs recht hebben op inkomsten staat als een paal boven water. Dat bedrijven die muziek verspreiden en daar geld aan verdienen dit geld met auteurs moeten delen ook.  Dat deze geldstroom minder groot word doordat het aanbod van muziek en andere kunstvormen door tussenkomst van het internet zo explosief gestegen is, is een nadeel van de economische wet van vraag en aanbod.

Het feit dat het aandeel van rechtenvrije muziek en kunst steeds hoger wordt, zowel op het internet als op de markt van geluidsdragers, wordt totaal genegeerd. En laat dat nu net het segment zijn dat het hardst te lijden heeft onder de nieuwe wetsvoorstellen SOPA en PIPA. We worden nu dus gedwongen te kiezen tussen commerciële kunst en kunst die puur uit passie gemaakt wordt. Dat deze vormen elkaar overlappen wordt ook niet onderkend. Iemand die van het maken van kunst zijn beroep maakt, omdat hij/zij nu eenmaal talent blijkt te hebben, wil graag de mogelijkheden van het internet om naam te maken gebruiken, en uiteindelijk genoeg geld aan zijn kunst verdienen om ervan te kunnen leven, om al zijn tijd aan het creëren van kunst te kunnen besteden.

Conclusie: de wetgeving rond auteursrechten moet gemoderniseerd worden. Hieronder een paar voorstellen en wilde ideeën:
1.    Auteursrechten zouden korter moeten gelden. En niet tot 70 jaar na de dood van de auteur, zoals nu het geval is.
2.    Het is natuurlijk lullig als je als auteur een werk maakt dat pas jaren later door het grote publiek opgepikt wordt . Daarom zou de tijdsduur dat het auteursrecht geldt flexibel moeten worden. Wat dacht je van tot 15 jaar voor een muziekstuk of ander kunstwerk ‘nadat’ het bekend is geworden? Dat moment van bekendheid kun je wellicht ijken door de plaats op de hitlijsten die op een bepaald moment bereikt worden of de gestegen waarde op de kunstmarkt?
3.    Auteursrechten zouden niet verhandelbaar meer moeten zijn en onvervreemdbaar aan de componist/tekstschrijver/schrijver moeten toebehoren. Hiermee worden die vervelende uitgevers uitgeschakeld. Dat zijn precies de mensen die de grootste supporters van SOPA en PIPA zijn. Makers van muziek en kunst kunnen niet ontkennen dat vrije verspreiding van hun werken tot meer bekendheid voor hun werken en naam leidt. Dat uitgevers daar niets aan verdienen is jammer voor ze. Het is toch bezopen dat beelden en plaatjes, waarmee iedereen wordt doodgegooid, niet hergebruikt mogen worden door amateurs omdat zogenaamde professionals er zo nodig geld mee moeten verdienen? Dat terwijl de professionals die deze beelden uiteindelijk gecreëerd hebben niet eens meedelen in de poet, omdat bedrijven als Disney de rechten op deze plaatjes in bezit hebben. Afschaffen die branche!
4.    Er zou een maximum kunnen gaan gelden voor het bedrag dat één enkel nummer op brengt. Als een wereldhit een bedrag van laten we zeggen 10 miljoen aan copyrights heeft verdiend is de maker ervan ruimschoots binnen en zou de hit tot werelderfgoed gebombardeerd moeten worden.
5.    Misschien is een wet die het uitbrengen van covers van een dergelijke hit verbied in dit geval ook raadzaam.

Maar begin in dit land allereerst met het monopolie op het beheer van copyrights weg te halen bij de meest corrupte en inefficiënte organisatie die ons land kent: Buma-Stemra.

De ideale wereld is met het internet een stuk dichterbij gekomen. En door de krampachtige manier waarop het internet door onze machthebbers dwars wordt gezeten zie je dat het werkt. Het is onmogelijk  aan een Chinese arbeider te verkopen dat hij zich dagelijks 10 tot 12 uur de schompes moet werken terwijl hij kan zien dat we in dit gedeelte van de wereld al meer dan 50 jaar geleden 8 uur per dag en 5 dagen per week wel welletje vinden. Het is onmogelijk een Arabische student te verkopen dat de repressie in zijn land een goed idee is omdat zijn volk nog niet aan democratie toe schijnt te zijn zolang dat leiders kiest die men hier in het westen niet zo ziet zitten. Het is om dezelfde redenen ook onmogelijk een willekeurige westerse jongere te verkopen dat hij de muziek en films die hij tof vindt niet alleen niet met onbekenden mag delen, maar zelfs niet met zijn vrienden.

Toffe muziek leidt onvermijdelijk tot zendingsdrang: luister dit, het kicked ass! Dat is precies de manier waarop goede muziek zich altijd al over de wereld heeft verspreid; peer to peer. Slechte muziek krijg je alleen door iemand zijn strot geduwd door het uitentreuren op de radio en TV gedraaid te krijgen.

Een korte versie van deze column kan je op DE JAAP vinden

Nog een artikel over copyrights van mijn hand: De Bumaffia en de uitgevers Camorra

Idols, the voice of Holland; al die gelijksoortige tv shows hebben niets, maar dan ook niets, te maken met de ontdekking van muzikaal talent.  Het gaat niet verder dan wat uitvoerende artiesten in de spotlights brengen; een héél ander soort talent dan dat van artiesten die zelf iets creëren. Deze programma’s laten mensen zien die een kunstje hebben aangeleerd. Trained monkeys…

Terug naar vroeger
De functie van dit soort programma’s  heeft vooral te maken met het verlangen van de platenindustrie om terug te kunnen keren naar de tijden van vóór The Beatles; toen bijna alle muzikanten hun platen vulden met een groot aantal covers waartussen slechts een paar zelfgeschreven songs prijkten. The Beatles was de eerste band die alleen eigen werk opnamen; toentertijd was dat revolutionair. Daarna werd het steeds normaler dat bands hun eigen materiaal schreven. Totdat onder dreiging van de opkomst van punk, eind jaren zeventig, platenmaatschappijen begonnen met zogenaamde prefab pop; dat was net zo’n krampachtige poging om de aan de artiesten verloren macht terug te winnen als The Voice of Holland nu is.
Wat mij betreft is een ieder die zich voor een dergelijke schaamteloze vertoning  leent een enorme sukkel en verdient hij/zij ook niet beter dan na drie uitgemolken hitjes, uit een door een grote Publisher beheerd oeuvre, weer keihard op de keien gegooid te worden of per auto in de orkestbak van een Joop van den Ellende musical te storten.
Maar ook hier is het grote publiek het niet met me eens; het maakt tegenwoordig blijkbaar niet meer uit op wat voor manier je op de tv verschijnt, het feit alleen dat mensen je gezicht van de tv herinneren is al genoeg om tot held uitgeroepen te worden. Wat je er nou precies op deed weet men de dag erop toch al niet meer; men ziet zoveel gezichten dat het dan allang weer vergeten is. Hetzelfde geldt voor al die covers; mensen hebben nauwelijks benul van muziekgeschiedenis want ook hier laat de herinnering mensen in de steek; het klinkt alleen bekend en dus worden er weer enkele duizenden cd’s van verkocht. Zelfs bij de redactie van Idols zijn ze compleet de weg kwijt want ze kondigen ‘you can’t hurry love’ domweg aan als een nummer van Phil Collins terwijl het een song van the Supremes was die 20 jaar na dato door meneer Collins gecovered werd…
Geen enkele van de door de jaren heen in de popmuziek bekend geworden musici zou de eerste ronde van Idols overleefd hebben zag ik in een filmpje op You Tube en dat slaat de spijker op zijn kop.

Prostitutie
Ondanks de ergernis die talentenshows bij mij veroorzaken moet ik toch elke keer weer stiekem glimlachen als zo’n door Idols klaargestoomde ééndagsvlieg de hitlijsten beklimt. Het is namelijk niets meer dan de zwanenzang van een eens machtige industrie die zich voor onze ogen afspeelt. Dit is de een van de weinige marketing strategieën die deze industrie nog rest; eis alle aandacht op voor een stel technisch goed onderlegde, naar faam hunkerende hoeren, die je contractueel tot de laatste cent kan uitplukken. En dan wil de overheid tegelijkertijd iets aan gedwongen prostitutie doen? Wat is het fucking verschil?
Het is een teken aan de wand dat er op deze krampachtige manier geprobeerd wordt geld te verdienen aan muziek. Wat er begin jaren tachtig al door de underground werd voorspeld is nu waarheid aan het worden; de grote labels verliezen hun aantrekkingskracht in een rap tempo. Je zou wel gek zijn als je als zichzelf respecterend artiest nog bij een groot label tekent. De kans dat zo’n label je echt steunt en je een paar platen laat maken die niet meteen succesvol hoeven te zijn; een zogenaamde diepte investering, is zeer klein. Een band als Queen brak pas met hun vierde album echt door; dat is tegenwoordig ongehoord; instant succes of meteen terug op de keien is nu het devies.

Radiohead
Maar terwijl onderaan de markt de échte beloftes voor de toekomst genegeerd worden merken de door diezelfde industrie groot gemaakte coryfeeën als bijvoorbeeld Radiohead dat ze een label als EMI helemaal niet meer nodig hebben. Er wordt dus niet bijgetekend en de band doet gewoon alles voortaan zelf en maakt daarmee dubbel winst; een groot gedeelte van de opbrengst, waar eerst allerlei tussenpersonen als marketingmensen en andere managers van moesten leven, verdwijnt nu in de zak van de bandleden zelf of van mensen die de band in ieder geval zelf hebben kunnen uitkiezen. En daarnaast krijgen ze enorm veel respect door hun actie om hun cd voor een door de fans zelf bepaalde prijs aan te bieden. Dat zou een label als EMI nooit en te nimmer gedaan hebben.

Onderzoek
De belangstelling voor muziek is echt niet minder geworden. Sterker nog; in een pas geleden uitgevoerd onderzoek bleek dat jongeren naar muziek luisteren nog hoger waarderen dan het hebben van seks! Alleen geldt, net als bij seks, dat als je de keus hebt tussen gratis of betaald, die keuze niet bepaald moeilijk is.

Achterlijk
Die maffe managers in de muziek industrie denken echt dat alle mensen die muziek kopen achterlijke idioten zijn. Zet al die stupide acties van de laatste 15 jaar maar eens op een rij:
Eerst vervangen ze vinyl door een wegwerp product als de CD. Tegelijkertijd voorzagen ze niet dat een digitaal product ooit veel makkelijker en zonder verlies aan kwaliteit zal kunnen worden gekopieerd. Philips, de uitvinder van de Cd voorzag dat, in tegenstelling tot de rest van de industrie, wél al meteen en verkocht zijn dochter, platenmaatschappij Polygram meteen na de introductie van de CD aan Bertelsman/Sony. En jawel, niet lang nadat de cd het vinyl daadwerkelijk had verdrongen en ouderwetse platen alleen nog in speciaalzaken werden verkocht werd de mp3 uitgevonden. De industrie dacht dat cd tracks voor altijd té zwaar zouden zijn om via het Internet doorgegeven te worden maar men ging voor de tweede keer op zijn bek.

Legkippen
En in plaats van ervoor te zorgen dat de industrie in ieder geval op goede voet bleef staan met de bron van alle winsten; de muzikanten, werd oud en nieuw talent ook nog eens de duimschroeven aangedraaid omdat artiesten gedwongen werden contracten te tekenen die hen tot niet meer dan legkippen reduceerden. Bijna alle rechten moesten worden afgestaan zodat de, voor auteurs toch al karige verdiensten, helemaal in de zakken van managers verdween. Dat alles alsof het grote publiek nooit daarvan op de hoogte zou kunnen komen. Maar dat gebeurde wel en daardoor kregen muziekliefhebbers een nog grotere hekel aan de grote platenmaatschappijen.
Om het nog gekker te maken worden mensen die muziek downloaden opeens bedreigd met vervolging en zelfs uitsluiting van toegang tot Internet; hoe prachtig kan je de sympathie van het publiek verkwanselen; deze verdient echt de schoonheidsprijs.

Idioten
Vervolgens worden ook alleen nog infantiele idioten gepromoot. Mensen die niets anders dan wegwerp crap maken. Hoeveel cd’s heb jij in de kast die je na 10 luisterbeurten nooit meer hebt gedraaid? En wéér denken ze dat het publiek dat zomaar pikt.
Als laatste nagel aan de doodskist schieten de prijzen van live concerten van de grotere namen tot hemeltergende hoogtes, want ze hebben het nog steeds niet door. Momenteel gaat het nog voor de wind in de live sector; maar hoe lang nog als dat zo doorgaat? Je kunt nu eenmaal moeilijk als consument 1x per week 60 tot 100 euro voor een concertkaartje uitgeven.
Hoeveel domheid kan je in een bedrijfstak kwijt? De industrie is rijp om uit te sterven; meer dan rijp.
Dat is hier dan ook de conclusie; de grootschalige muziekindustrie is een stervende dinosaurus die geen meteoor inslag meer nodig heeft om voorgoed van de planeet te verdwijnen.

(deze column werd eerder op 12 februari 2008 op 3voor12 Rotterdam gepubliceerd)

%d bloggers liken dit: