Navigatie overslaan

Tag Archives: telecom

Privatisering was het toverwoord van de jaren negentig. Na de eerste grote privatiseringsgolven zitten we nu met voormalige staatsbedrijven, Nuts bedrijven en een uit de hand gegroeide verzekeringsmarkt die stuk voor stuk de belofte van een meer efficiënte bedrijfsvoering, lagere prijzen en een betere service niet waar kunnen maken.

Winsten worden niet geïnvesteerd in innovaties, of verbeteringen in de bedrijfsvoering en/of service maar worden als dividend aan aandeelhouders, of als bonus aan de top van deze bedrijven uitgekeerd.

En er worden illegaal prijsafspraken tussen concurrerende bedrijven gemaakt waardoor prijzen niet dalen maar juist kunstmatig hoog gehouden worden.

Witteboordencriminaliteit loont. De regering en de opeenvolgende rechtse en middenpartijen die de privatiseringen hebben uitgevoerd zouden een enorm gezichtsverlies lijden als de stijging van corruptie, die als bijwerking van privatiseringen in alle door de staat afgestoten bedrijven optrad, aan het licht zou komen.

Het beeld werd ons opgedrongen dat ambtenaren lui en niet op de markt gericht waren omdat hun banen niet van bedrijfssuccessen afhingen.  De snelle managers uit het bedrijfsleven zouden dat allemaal veel beter kunnen. En dat hebben we gemerkt. Kijk maar eens naar het onderwijs waar de schaalvergroting heeft geleid tot grotere klassen,  diploma’s waarvoor steeds minder gepresteerd hoefde te worden en bedrijfsresultaten die, waar nodig, kunstmatig opgepoetst werden. Daarmee werden de exorbitante salarissen voor de top van de megascholen veiliggesteld.

Graaiers in plaats van ambtenaren

Ambtenaren werden vervangen door graaiers. Maar graaiers hebben geen boodschap aan zaken als landsbelang, het belang van kiezers of het belang van de bevolking van dit land. Graaiers denken allereerst aan zichzelf en daarna aan hun aandeelhouders. Graaiers ontvangen een groot gedeelte van hun bonussen in vorm van aandelen in het eigen bedrijf. Dus de aandeelhouders, daar horen ze zelf nog bij ook.

Waarom lukt het de N.S. niet meer om treinen op tijd te laten rijden? Zou dat, buiten het feit dat de opdeling van het bedrijf in Pro-rail en N.S. de bedrijfsvoering geen goed heeft gedaan,  niet vooral liggen aan het feit dat het bedrijf niet meer kan en mag investeren in wat er aan hardware nodig is om, ook bij temperaturen onder nul en in geval van boombladeren op het spoor te blijven rijden?  En heb je al gemerkt dat de N.S. na 8 uur ‘s avonds een totaal onbetrouwbare dienstregeling voert? Het bedrijf is namelijk niet in 2, maar in 3 delen gesplitst en ’s nachts heeft goederenvervoerder Raillion prioriteit op het spoor. En heb je de laatste tijd de trein naar Amsterdam genomen? Dan heb je vast en zeker gemerkt dat de normale verbinding,  zonder Fyra toeslag, tegenwoordig altijd over Haarlem en Heemsteede rijdt. De reis duurt daarmee bijna een half uur langer. Tja, ze moesten toch iéts verzinnen om de reizigers te dwingen die Fyra toeslag te slikken?

Wat is het verschil tussen een abonnement voor telefonie bij een monopolistisch staatsbedrijf en dat bij één van de nieuwe bedrijven op de vrije markt? Is het goedkoper geworden? Allerminst. Is de service beter? Au contraire. Is het netwerk meer betrouwbaar? Absoluut niet.

Ziekenhuiswinsten

Ziekenhuizen mogen binnenkort winst uitkeren op investeringen van private investeerders in de zorg. Weer zo’n heilloos plan. Investeren doet men vooral in zorg, operaties en apparatuur die geld opleveren. Mensen met een zeldzame aandoening staan dan automatisch in de kou terwijl onnodige cosmetische ingrepen voorrang kunnen gaan krijgen. Omdat die meer winst opleveren. Wachtlijsten zullen bijna zeker langer worden omdat mensen die hoge verzekeringen afsluiten, of cash kunnen betalen, voorrang in behandeling kunnen gaan afkopen. Daar kan je de klok op gelijk zetten.

De staat vergoed nog altijd de helft van de ziektekostenverzekering via de zorgtoeslag. Dat is niets anders dan verkapte staatssubsidie voor de grote verzekeraars, maar blijkbaar mag je zaken die op de vrije markt nog niet genoeg geld opleveren via de belastingbetaler tot een aantrekkelijke investering omtoveren. Het lijkt nu net alsof je als particulier verzekerde niet duurder uit bent maar het is een sigaar uit eigen doos. Het belastinggeld wat nodig is voor de zorgtoeslag komt uiteindelijk ook gewoon uit je eigen portemonnee.

Giro-enveloppen

Waarom kon de Postbank vroeger alle benodigdheden om te bankieren gratis aan zijn klanten leveren, denk aan de blauwe giro-enveloppen, terwijl je nu als zakelijke klant bij de ING maar liefst 7 euro moet betalen om geld op je eigen rekening te storten? Dat terwijl deze handeling volledig door machines wordt uitgevoerd? Als je beseft hoe de ING is gegroeid na de privatisering en het omvormen van het bedrijf in een multinational weet je waar je geld blijft hangen; in dit soort financiële megabedrijven. Bedrijven die te groot zijn om ten onder te gaan. Bedrijven die van de ondergang gered dienen te worden als er fouten in de bedrijfsvoering zijn gemaakt omdat ze anders complete landen in hun val meesleuren. We hebben ambtenaren die niet afhankelijk waren van bedrijfssuccessen vervangen door graaiers die ten allen tijden kunnen rekenen op steun van de overheid als de zaken uit de hand lopen.

Bedrijven als Vestia die verantwoordelijk zijn voor  de sociale woningbouw worden eerst te groot om om te vallen en gaan vervolgens in default swaps investeren. Natuurlijk gaat dat op een gegeven moment fout en alweer is het de belastingbetaler die voor het verlies op moet draaien.

Wat zijn we dus nu eigenlijk met deze privatiseringen opgeschoten? We hebben de moloch van de vrije markt op ons,  ooit zo sociale, land losgelaten en alle macht op een presenteerblaadje aan het grootkapitaal overgedragen.

Je had als kiezer via het stembiljet ooit,  zij het vooral in theorie,  invloed op het reilen en zeilen van staatsbedrijven. En deze bedrijven mochten dan misschien duur zijn in hun bedrijfsvoering maar investeringen waren altijd prima op orde. Als bewoner en belastingbetaler was je min of meer aandeelhouder in de B.V. Nederland. Je kon het slechter treffen. De gezondheidszorg was gratis, het openbaar vervoer reed op tijd en naar de gekste uithoeken. De post zag het als een erekwestie om vandaag verstuurde brieven en pakjes morgen al te bezorgen en niet, zoals nu met pakjes gebeurd, er eerst genoeg op te sparen voor eenzelfde postcodegebied voordat er daadwerkelijk tot verspreiding over wordt gegaan. Alle communicatie zat veilig bij één en hetzelfde bedrijf; een bedrijf waar je als werknemer misschien een eenvoudige, maar tegelijk ook zekere, baan had. En waar je niet, zoals nu, elk moment op straat geflikkerd kan worden om vervolgens als uitzendkracht hetzelfde werk te gaan doen. Met inlevering van je rechten en een groot deel van het loon wat je vroeger verdiende.

Enorme denkfout

Privatisering was een enorme denkfout en de enige remedie is een herbezinning. Een herbezinning die ertoe leidt dat de staat bedrijven die producten leveren die onmisbaar zijn voor de bevolking weer gaat reguleren. Toegegeven; Ideaal is dat niet, maar het is nog altijd veruit te prefereren boven het wild west kapitalisme dat we nu op onszelf los hebben gelaten.

Deze column is ook op de Jaap verschenen

Advertenties

(this is the Dutch version of ‘no choice but to choose’)

Te lang naar jouw smaak? Check de korte versie op De Jaap.

Er wordt hoog opgegeven over hoe de vrije markt zichzelf zou reguleren. Je kunt als consument vrij kiezen uit een ruim aanbod van merken en leveranciers, aangeboden door elkaar beconcurrerende bedrijven. Het bedrijf dat zijn product met de beste prijs en kwaliteit verhouding aanbiedt zou daarmee een voorsprong op zijn concurrenten moeten behalen. Daardoor wordt de concurrent gedwongen de prijs/kwaliteit verhouding van zijn product te verbeteren. Uiteindelijk zal hierdoor een consumentenparadijs bereikt worden waar alleen goede en betaalbare producten aangeboden worden. En waar we uiteindelijk, net als in de reclame, allemaal met een verstilde grijns op ons gezicht door het leven kunnen gaan.

Wat een mooi sprookje…

Verzekerd tegen waterschade

Mijn telefoonabonnement loopt eindelijk af en opgelucht ga ik op zoek naar een nieuwe provider. Ik ontdek al gauw dat in de twee jaar dat mijn nu aflopende abonnement liep de prijzen enorm gekelderd lijken zijn. Ik doe niet meer mee met de truc van een gratis toestel, maar stap over op een simvrij abonnement. Dat gratis toestel kost, als ik het zelf koop, rond de €200 euro.Maar als ik het gratis, bij een abonnement, krijg kost dat me rond de 50 euro per maand aan extra abonnementskosten. Dat maal 24 maanden is 1200 euro. Kan je een leuke vakantie van vieren…

Dat laatste gratis toestel ging overigens al na 3 maanden verrot. Ik stuurde het op naar de reparatieafdeling en krijgt het niet gerepareerd retour. Er was waterschade geconstateerd en dat was niet verzekerd. De beroemde kleine lettertjes! Dat het toestel never nooit niet met water in aanraking was geweest kreeg ik de klantenservice niet aan het verstand gepraat.

Meneer met Nuon-badge

De bel gaat en er staat een meneer voor de deur die een Nuon-badge voor je snufferd houdt, en meteen van wal steekt over hoe veel geld ik zou kunnen besparen als ik, in deze tijden van stijgende energieprijzen, zou kiezen voor een pakket met een vaste energieprijs. Helaas voor de man zag ik de avond daarvoor een reportage bij een actualiteitsrubriek waarin verschillende deskundigen vraagtekens zetten bij het bedrag dat zogenaamd bespaard zou kunnen worden. Ik vertel dus dat ik geen interesse heb, maar het duurt desondanks bijna een kwartier, waarin de goede man zijn marketingratel blijft afsteken terwijl ik beleefd in elke adempauze blijf herhalen geen interesse te hebben, voordat ik als laatste redmiddel de deur maar gewoon dicht smijt.

Maar er is nog veel meer onzinnigs aan de hand in de energiebranche. Prijsschommelingen worden door energiebedrijven tamelijk eenzijdig doorberekent; gaat de prijs omhoog dan merk je dat meteen, n.l. bij de eerste de beste jaarafrekening. Dan gaat je vastrecht omhoog. Maar gaat de prijs juist omlaag, dan duurt het een stuk langer voordat je het in je portemonnee merkt. Oliemaatschappijen zijn daar nog erger in; die zien er geen been in om een gedaalde prijs pas een jaar later aan hun klanten door te gaan berekenen. In de tussentijd slepen ze tientallen miljarden extra winst binnen.

En dan heb ik het nog niet eens over groene energie gehad. Hoeveel mensen betalen daar niet extra voor? Dat terwijl bijvoorbeeld ook kernenergie tot die groene energie wordt gerekend? Kernenergie levert geen CO2 op, vandaar. Dat geldt ook voor Hydro-energie waar complete natuurgebieden voor onder water worden gezet.  De enige echt groene energie is zon en windenergie. Maar als de vraag daarnaar het aanbod ruimschoots overstijgt, worden er andere manieren gevonden om de consument tegen die hogere prijs te bedienen.

Elk jaar krijg je de kans over te stappen naar een andere zorgverzekeraar. Kan je honderden euro’s per jaar schelen, zeggen ze. Voordat je alle aanbiedingen met elkaar hebt vergeleken ben je bijna een week verder. Het prijsverschil is uiteindelijk minimaal. Je kiest voor de goedkoopste en bij de eerste de beste keer dat je medicijnen nodig hebt betaal je daar opeens €60 euro voor omdat je verzekeraar jouw medicijn bij de goedkoopste polis als onnodige luxe mag aanrekenen.

Kiezen met de ogen dicht

Je gaat wasmiddel kopen in de supermarkt, en als voorbeeldig consument ga je eens wat prijzen vergelijken. Er zijn opvallend dure merken en heel goedkope. Maar behalve dat de dure misschien anders ruiken, valt er verder weinig verschil te bemerken. Uiteindelijk kies je maar met je ogen dicht voor een goedkoop merk, want anders gaat het uren duren voordat je een beslissing durft te maken.

En zo spendeer je bijna al je vrije tijd met het lezen van voorwaarden, gebruiksaanwijzingen, consumenten advies en berichten in de krant, op tv, of op het web, over de meest uiteenlopende producten. Om er uiteindelijk achter te komen dat je toch elke keer weer genaaid wordt.

Er is een pseudo-wetenschap ontstaan met als doel consumenten te belazeren bij hun keuzes voor onmisbare diensten en ze te verleiden tot zinloze aankopen.

Die wetenschap heet marketing.

Zijn producten en diensten uiteindelijk goedkoper, beter, of meer efficiënt geworden, zoals de liberalen beloofden? Nee hoor; het enige resultaat is een nieuwe klasse vetkleppen die zich over onze ruggen verrijken met hun bonuscultuur. In 1950 verdiende een CEO ongeveer 50x meer dan een willekeurige arbeider. Inmiddels is dat verschil opgelopen tot 300x meer.

Als het de fabrikant of dienstverlener beter uit komt, worden je keuzes weer beperkt.

Je bemerkt dat de bank waar je betaalrekeningen bij hebt lopen niet alleen nogal onverstandig heeft belegd, maar dat ook belegd in de wapenindustrie, derivaten en andere zaken waar je jezelf helemaal niet in kan vinden. Daar komt nog bij dat je bank een enorme staatslening nodig heeft gehad om te kunnen overleven. Je ontdekt ook dat er banken zijn die er wél een moraal op nahouden en je besluit over te stappen. Helaas is overstappen in dit soort gevallen opeens een stuk moeilijker dan bij een telecom provider. Het is zelfs bijna onmogelijk in geval je ook nog leningen hebt lopen. Het gaat in ieder geval minimaal een half jaar duren voordat alles geregeld is. Blijkbaar moeten grote financiële instellingen kostte wat kost beschermd worden tegen de willekeur van de consument. Op deze manier komt die ‘brave new world’ er natuurlijk nooit.

En die beloofde klantgerichtheid en efficiëntie? Vergeet het maar. Callcenters en klantenservices worden zonder uitzondering bemand door 18 tot 20 jarigen die zelden ook maar iets van de materie, waar ze over moeten adviseren, afweten. Verkopers zijn, gedrild door trainingen, alleen gericht op snel resultaat en hoge omzet. De klant tevreden houden is onnodig; het levert een bedrijf meer winst op als klanten zoveel mogelijk afgezet worden. Klantenbinding is iets uit een ver verleden.

Niks te kiezen

Wat als ik nou helemaal geen zin heb om de helft van mijn dag te besteden aan het vergelijken van producten die in prijs en kwaliteit zo bar weinig van elkaar verschillen?

Wat als ik nou doorzie dat fabrikanten en bedrijven, ook al is dat wettelijk verboden, toch wel prijsafspraken blijven maken om hun winstmarges te garanderen? Kijk maar hoe dat in de wereld van de telecom gaat; we betalen nog altijd tien keer meer dan nodig is.

Die hele keuzevrijheid mogen ze van mij diep in hun reet steken.

Het lijkt er wat mij betreft verdacht veel op dat keuzevrijheid vooral voortkomt uit het verlangen van grootindustriëlen en geprivatiseerde Nuts bedrijven om hun klanten te kunnen, en mogen, oplichten. Alles onder het motto van eigen verantwoordelijkheid en volledig ontdaan van welke moraal dan ook.

Je kan tegenwoordig ook voor biologische groente, scharreleitjes, martelvrij geproduceerd vlees, fair-trade koffie en kinderarbeidvrij textiel kiezen. Het is allemaal wel een stuk duurder maar volgens mij is het met wat overheidsbemoeienis heel goed mogelijk om juist dit soort producten net zo goedkoop te maken als die milieu en maatschappij verziekende kiloknallers.

Wat mij betreft was het oude idee van Nutsbedrijven die in handen van de staat waren een stuk aantrekkelijker. Ik wil een betaalbaar en goed product, waar we via het stembiljet enige invloed op uit kunnen oefenen. En een regering die de verantwoordelijk neemt dat bedrijven een goed product leveren.

Ik wil in de supermarkt een doos waspoeder kopen waar alleen op vermeld staat dat er wasmiddel in zit en al die vrolijke kleurtjes en andere lokmiddelen mogen er van mij vanaf.

Ik wil reclamevrije tv en radio en een stadsbeeld zonder schreeuwerige billboards en neonverlichting zodat je eindelijk de stad weer eens ziet.

Mag ik er ook voor kiezen niet te willen kiezen?

%d bloggers liken dit: