Navigatie overslaan

Tag Archives: The Deaf

“Any performer that ever sells a product on TV is for now and forever removed from the artistic world. I don’t care if you shit Mona Lisa’s from your ass on queue; you’ve made your fucking choice”.

Bill Hicks

Bill Hicks had gelijk.

Kan jij nog naar ‘Answer to yourself’ van Soft Pack luisteren zonder dat je die Grolsch reclame voor je ziet? Kan je überhaupt die band nog los van dat merk zien?

Ikke niet. Nu zou ik die band helemaal niet kennen als dat nummer niet in die reclame zou zitten en volgens de marketeers is dat winst voor de band. Elke vorm van exposure is in hun ogen winst. Fout! Wat heb je aan exposure als die niet naar interesse in je band leid maar naar pure onversneden haat? Ik vind dat nummer los van die commercial ook bepaald niet interessant, maar dat doet er niet meer toe. Voor mij maakt het niet meer uit of deze band een album met de klasse van een Sergeant Pepper uit gaat brengen, of whatever; mijn interesse hebben ze voorgoed verloren.

Klapvee

Nu zal dat ongetwijfeld niet gelden voor de massa’s klapvee waardoor de band waarschijnlijk nog een jaartje mee kan bij festivals, braderieën en feestelijke openingen van winkels maar daarna is de magie meer dan uitgewerkt en is de interesse van het klapvee alweer verschoven naar de volgende ‘one hit wonder’. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren. En Nederlandse bands zijn daarin de ergste ter wereld. In dit land moet je blijkbaar heel snel een succesje scoren wil je serieus genomen worden. Als je niet in het eerste jaar dat je band bestaat bij ‘de wereld draait door’ te zien bent geweest, op Lowlands hebt gestaan of beter nog in een reclame hebt opgetreden besta je domweg niet. Het is een schaamteloze vertoning geworden. Bands hebben zoveel haast om bekendheid te genereren dat ze vergeten een goed repertoire en een fanbase op te bouwen. En daarom vallen ze bijna zonder uitzondering ten prooi aan slimme marketing jongens die overal wel een sync in horen (een deuntje dat geschikt is om onder een reclame of in een filmscore te zetten) , maar absoluut geen belang hebben bij een langdurige carrière van zo’n band of songwriter. Die gaan zo snel mogelijk over op een nieuw gezicht.

Doelgroepen

Maar ook bands die overexposure op de radio krijgen worden supersnel gehypet en daarom ook weer pijlsnel uitgekotst.. Ik vond de plaat van the Deaf bijvoorbeeld erg leuk, maar nadat 1973 een paar weken lang elk uur drie maal op de radio voorbij kwam is mijn interesse voor die band als sneeuw voor de zon verdwenen. En eigenlijk geldt dat voor alles dat die creep van een Giel Beelen aanraakt.

Maar ook gevestigde namen hebben er een handje van om voor het snelle geld van een sponsor of publisher te vallen. Neem Bløf bijvoorbeeld. Waarschijnlijk heeft die energie maatschappij waarvoor ze reclame maakten behoorlijk wat nieuwe klanten geworven omdat ze die band als uithangbord gebruikten. Maar heeft Bløf er fans bij gekregen? Ik waag het te betwijfelen. Niet dat het me ook maar iets kan schelen want als er één band in dit land overexposure krijgt zijn het die Zeeuwen wel.

Within Temptation is ook al zo ‘goed’ bezig. Als je de interviews met die band leest die ze de laatste tijd gaven hoor je de nieuwe marketing strategie van de marketing managers er doorheen fluisteren. We moeten onze doelgroep verbreden, dus gebruiken we voortaan minder lompe Metal en wat meer dance invloeden en lichtvoetige pop. Dat de band daardoor zijn eigen smoel verliest en de opgebouwde fanbase van zich vervreemd wordt voor lief genomen.  Maar het resultaat is dat Within Temptation zijn relevantie onherroepelijk gaat verliezen. Die relevantie was juist gebaseerd op het feit dat ze het grote publiek kennis lieten maken met een voor de mainstream relatief nieuw genre.

Maar alle hier genoemde voorbeelden zijn bands waar ondergetekende gelukkig toch al geen ruk aan vond. Dat geldt werkelijk voor alle mainstream acts uit dit land die ik ongevraagd en gedwongen via (reclames op) radio en tv tot me schijn te moeten nemen; Anouk, Kane, Moke, Go Back To The Zoo etc. Ik schaam me nog altijd kapot als ik in het buitenland moet verantwoorden voor de zooi die er in dit land gemaakt wordt. Dat terwijl er zoveel goede bands rondlopen. Maar ja, die zijn niet sync waardig want die willen zich niet aanpassen aan de wensen van de marketing jongens.

De laatste mainstream band uit Nederland die wat voorstelde was The Urban Dance Squad. Hoe lang is dat al geleden?

Advertenties

Lydia Lunch – dear whores

Indie stond ooit voor independent. Muziek gemaakt door en voor mensen die niets met het muziek-establishment te maken wilden hebben. Die zelf wel uitmaakten naar welke muziek ze luisteren. Die de radio lieten voor wat het is omdat de radio de muziek die voortkwam uit punk, wave, Metal en Garage negeerde. De muziek die later onder de noemer ‘alternative’ op één hoop werd gegooid. Later was in de vroege 90’s toen Geffen een experimentje met Nirvana uitvoerde dat verrassend goed uitpakte en ‘alternative’ van de ene dag op de andere hip maakte. ‘Onze’ muziek werd opeens door hele volksstammen in de armen gesloten. De stelling dat ook het grote publiek voor hardere muziek zonder discobeat zou vallen, als ze er maar mee in aanraking zouden komen werd bewezen. Mooie tijden waren dat. Je hoorde opeens bands als Soundgarden, L7, en Faith No More op Hilversum 3! Wie had dat ooit gedacht. Ik herinner me nog goed dat ik in de auto zat met de radio aan toen ik voor het eerst Smells Like Teen Spirit hoorde. ‘Een punknummer op de radio’,  juichte ik in de veronderstelling dat er een Hilversum 3 DJ naar zijn ontslag aan het solliciteren was. Maar op de terugweg hoorde ik het weer en een week later hoorde je dat nummer elk uur voorbij komen.

Een paar maanden later trad Nirvana op in Paradiso en de hele vriendenkring ging erheen. We hadden wel gezorgd dat we vroeg bij de zaal waren, omdat we wisten dat het druk zou worden. We waren alleen niet gewend om in de voorverkoop kaarten te moeten kopen. Maar het concert was dus al in de voorverkoop uitverkocht. Zodoende stonden wij samen met meer fans van het eerste uur buiten, terwijl duizend mainstream mannetjes wél binnen stonden. Dat ‘onze’ muziek niet meer van ons alleen was, had duidelijk ook nadelen.

Hoe je het ook went of keert; Nirvana was in mijn ogen gewoon punk, net als veel andere muziek die het stempel Grunge opgeplakt kreeg. Later zeiden ook personen als Courtney Love in documentaires over Nirvana dat de band zelf hun stijl ook gewoon punkrock noemde. Maar punk had toen nog een slechte naam bij de mainstream (hoera!) dus werd er een nieuw naampje opgedist.

Punk was sinds de late jaren zeventig geëvolueerd en de muzikanten die het maakten waren verder gaan kijken. Ze kwamen uit bij de bands die The Sex Pistols beïnvloed hadden; bij the Stooges en de garagepunk uit de Sixties (waar de punk uit de zeventiger jaren al schatplichtig aan was). Later werden ook de muziek van o.a. Black Sabbath en Led Zeppelin door punk/hardcore bands als invloed gebruikt. Dat waren bands die begin jaren tachtig nog volkomen taboe waren in de punkscene, want het was hippie muziek en dat kon dus niet. Maar ja, het schijnt dat tijdens de eerste punkgolf zelfs Iggy Pop niet in hippe punkclub The Roxy toegelaten werd, omdat hij ervan verdacht werd een hippie te zijn. Intussen is de man officieel tot de Godfather van punk/metal en alle andere alternative gekroond. En rightly so!

De term ‘Grunge’ sloeg nergens op; het enige dat de originele Grunge-bands gemeen hadden was dat ze uit Seattle afkomstig waren. Niemand kan met droge ogen beweren dat Nirvana en Pearl Jam qua sound veel met elkaar gemeen hadden. Maar al gauw werd elke Amerikaanse rockband Grunge genoemd, tenzij het overduidelijk van die poedelrockers waren als Motley Crue of Aerosmith.

Toen Kurt Cobain uit het leven stapte was het hek al van de dam en werd ook punkrock in de mainstream toegelaten en geëxploiteerd. Zij het (uiteraard) in sterk verwaterde vorm. Niet veel later kregen zelfs hardcore-acts als Sick of It All contracten bij major labels. Die verbintenissen hadden echter allemaal een korte levensduur want de klad zat er al snel in. Een van de redenen daarvoor was dat alle muziek met gitaren, op metal na dan,  opeens ‘alternative’ werd genoemd. Alles op één hoop gooien helpt niet om nieuwe liefhebbers de weg in de toch al verwarrende wirwar van stijlen te laten vinden.

En nu 10 jaar later gebeurt hetzelfde met het etiket Indie-Rock. Bijna elke cd die ik in mijn I-tunes upload blijkt tot dat genre te behoren. Zelfs Captain Beefheart wordt tot de Indie Rock gerekend; blijkbaar bestaat een genre nu opeens met terugwerkende kracht?

En wat hebben Ariel Pink, Arctic Monkees, Unsane, Destroyer, The Deaf en Diamanda Galas nu in godsnaam met elkaar te maken? Ze klinken totaal anders en maken gebruik van totaal andere invloeden.

Kijk ook eens naar de namen waar bands zich mee tooien. Ze heten bijvoorbeeld Warpaint of Destroyer dus je zou, op de naam afgaand, toch verwachten dat je hier met stevige muziek te maken hebt. Maar schijn bedriegt. Het zijn stuk voor stuk bands die lieve hippie muziek maken.

Alternative was een term die door marketeers bedacht werd en ook ‘Indie-Rock’, het nieuwe hippe etiketje, is een vergaarbak en daarom totale bullshit.

Maar het ergste is dat Indie niet meer voor independent staat. Het is allang ingekapseld door de mainstream labels, is niet meer rebels en wordt gemaakt door kids die bijna zonder uitzondering uit de uppermiddleclass afkomstig zijn en niet verder komen dan zielige rich-kid zieleroerseltjes te lispelen.

Indie-Rock bestaat niet meer, het is tot neo-hippie shit verworden.

%d bloggers liken dit: