Navigatie overslaan

Tag Archives: the police

Ik ben een boek aan het schrijven dat zich afspeelt in de punk/krakers scène van de jaren tachtig. Het boek begint vorm te krijgen maar zoals gebruikelijk is vallen er nogal wat spaanders in het schrijfproces. Dit zijn op zich leuke stukjes maar ze passen niet (meer) in het totaalconcept van het boek.

Omdat ik het zonde vind om ze weg te gooien zet ik ze op mijn blog als een soort teasers voor het boek. Ik zou het heel leuk vinden om feedback te krijgen dus schroom niet je mening over deze kleine hoofdstukjes te geven. Dit is het tweede stukje dat ik online zet. Enjoy…

In de tussentijd was iedereen op school alweer gewend geraakt aan mijn nieuwe uiterlijk.

Leren jassen met slogans en bandnamen waren nog steeds leuk, maar het korte geblondeerde kapsel begon me al gauw de keel uit te hangen. Dat was veel te gewoontjes. Daarbij was de helft van de school helemaal dol op The Police en die droegen dat kapsel ook.

Drie maanden later was mijn haar weer wat langer, met de geblondeerde lokken flink uitgegroeid. Ik zat op een avond bij Vincent om mijn haar zwart te laten verven en ondertussen, tijdens de inwerktijd van de verf, plaatjes op cassettes op te nemen. Vincent struinde elke week diverse platenzaken af op zoek naar nieuwe singles en lp’s dus had ik altijd genoeg keuze om een cassette van 90 minuten aan nieuwe muziek op te nemen.

Nu had ik al een tijdje een plannetje, maar ik moest nog even de consequenties van die actie overdenken. Wat ik wilde zou niet alleen alle leraren, de directie en de leerlingen op school in de gordijnen jagen, maar ook mijn ouders. Ik wilde een hanenkam! Ik zou de allereerste gast in Rotterdam met een hanenkam worden. Ik kende wel een meisje die een kam had gehad, maar die was al een tijdje niet meer in Rotterdam gesignaleerd. Waarschijnlijk was ze, zoals zo velen, vertrokken naar de kraakscene in Amsterdam. Verder had ik in Eksit een meisje gezien die een soort paarse pauwenkam had; dus overdwars over haar hoofd. Een prachtig gezicht was dat by the way… Maar de jongens droegen allemaal kort stekelhaar en de favoriete kleur was zwart. Een zwarte kam was dus wel zo origineel.

Voordat ik het wist flapte ik mijn voornemen eruit. Vincent keek me met glanzende ogen aan. “Ik heb wat voor jouwwwww”zei hij op zijn karakteristieke manier. Vincent had de neiging woorden heel lang uit te rekken als iets hem opwond.

Vincent liep de kamer uit en kwam terug met een doosje in zijn hand. “Taddaaaaaa”zei hij en liet een tondeuse zien. Die was natuurlijk van zijn moeder want die schoor haar hoofd ook altijd bijna kaal. “Kom hier met die kop; hiermee is het zo gepiept” zei Vincent. Ik aarzelde echter ineens bij het idee dat ik morgen weer een week bij mijn moeder en haar nieuwe vriend moest intrekken. “Verf het nou eerst maar gewoon, die kam komt nog wel zei ik”. “Schijtert” riep Vincent, je gaat nu die kam nemen anders ben je… Hij bleef even steken. “Chicken”? Probeerde ik met een grapje het ijs te breken. “Wat bedoel je?” vroeg Vincent. Ik was even vergeten dat Vincent weigerde om niet Nederlandse woorden in zijn vocabulaire op te nemen. ( het woord vocabulaire zou hij dus ook nooit en te nimmer gebruikt hebben.) “Laat maar” zei ik dus. Ik ging met mijn rug naar Vincent zitten en deed de handdoek die ik al voor het verven klaar had gelegd om mijn schouders. Vincent stopte de stekker in het stopcontact en klikte de tondeuse aan. Een niet onplezierige trilling zoemde achter mijn oor en de tondeuse raakte mijn nek. Vincent bewoog het apparaat omhoog, maar voorbij mijn nekhaar waar de echte inplant begon was mijn haar volledig dicht gesmeerd met zeep om het omhoog te houden. De tondeuse beet zich erin vast en ik kreeg een gevoel alsof Vincent mijn scalp eraf probeerde te rukken. “Stop” schreeuwde ik, maar de tondeuse kwam niet zo gemakkelijk los. Talloze haren werden op een wel erg kordate manier uit mijn hoofd gerukt voordat de tondeuse weer los kwam.

Ik spoelde mijn haar eerst uit, daarna moesten we wachten totdat het droog genoeg was om de tondeuse weer veilig te kunnen gebruiken. Dat gaf me nog wat extra bedenktijd. Ik wist dat het morgen een moeilijke dag zou worden want dit kapsel zou me de hele dag op de meest uiteenlopende afkeurende reacties gaan opleveren. Maar terwijl mijn haar droogde sloeg mijn vrees om in anticipatie. Ik wist ook van mezelf dat als ik die kam niet vandaag zou laten scheren ik er aan zou blijven denken totdat ik me een mietje zou voelen. Mijn haar was alleen nog niet lang genoeg om een echt mooie dunne kam neer te zetten dus het zou een soort Taxidriver kam moeten worden. “Are you talking to me?” was natuurlijk een prachtige slagzin om morgen op school te gebruiken tegen de eerste de beste sukkel die iets over mijn nieuwe kapsel zou durven zeggen. Ik zat zo nog door te mijmeren toen Vincent plotseling de tondeuse weer op mijn hoofd zette en in een beweging een grote baan haar wegschoor. “Kijk je een beetje uit dat je het midden laat zitten, zei ik verschrikt. Ik heb geen zin om morgen erbij te lopen als een skinhead, OK?”. “Skinhead! Leuk idee” zei Vincent. Het was dat ik op tijd mijn hoofd weg trok anders had hij expres een baan midden over mijn hoofd weggeschoren. “Hé kappen” schreeuwde ik naar Vincent. Nu vertrouw ik je niet meer, ik scheer de rest zelf wel.” “Ik dacht het niet, zei Vincent. Mijn tondeuse en mijn kunstwerk…”

-“Wat bedoel je nou met kunstwerk? Een kam kan iedereen maken”.

– “Ik was anders iets heel speciaals van plan” zei Vincent.

– “Een kale kop is nog makkelijker” beet ik hem toe.

– “Dat bedoelde ik niet” zei Vincent. Ik ga er echt iets moois van maken.”

– “Ik wil een hanenkam en verder niks”, zei ik.

-“Die krijg je van me” zei Vincent, maar ik wilde er nog iets extra’s doen”. Hij pakte twee mallen en een stift erbij. De mallen waren een krakersteken (een cirkel met en bliksem straal erdoorheen) en een radio-actief teken. Hij wuifde de spullen voor mijn gezicht en zei dat hij met de stift de mallen zou aftekenen nadat hij met de tondeuse mijn haar naast de kam zo kort mogelijk had gemaakt en hij ze dan met een mesje uit zou scheren. Ik wist dat het toch geen zin had om hem van dat idee af te brengen en dat, mocht het mislukken, we alles gemakkelijk alsnog weg konden scheren. Dus met een korte handbeweging liet ik mijn instemming blijken en Vincent ging aan de slag.

De vibraties van de tondeuse deden mijn zenuwen op een prettige manier tintelen. De lokken half geblondeerd haar vielen op mijn schouders en ik kon het niet laten om elke verse gekortwiekte baan op mijn hoofd te betasten.

Nadat de twee zijkanten van mijn hoofd gedaan waren pakte Vincent de mallen en tekende met een rode stift de stukken haar af die bij het scheren gespaard moesten blijven. Daarna smeerde haar mijn hoofd in met scheerschuim uit zo’n ‘old spice’ potje daarbij zorgend dat de afgetekende plekken zo weinig mogelijk schuim ingezeept werden.

“Daar gaat ie” jubelde Vincent toen hij uiteindelijk het mes op mijn hoofdhuid kon zetten. Centimeter bij centimeter werd mijn schedel van haar ontdaan. Ik heb echt dik haar dus Vincent moest elk plekje drie of vier keer behandelen voordat al het haar echt verdwenen was. ER zat helaas een ontsmettingsmiddel in het schuim wat we gebruikten en dat prikte als de hel op mijn geteisterde kop. Na een kwartier begon ik echt genoeg te krijgen van het stilzitten en de voortdurende pijn, maar we waren niet eens klaar met de linkerkant van mijn hoofd. Ik had het gevoel dat mijn kop onder de diepe krassen van het mes zat. Vooral de tekens die uitgespaard moesten worden waren lastig. Het leek wel of Vincent de haartjes daar één voor één aan het wegscheren was. En hoe vaker hij hetzelfde stuk huid met het mes behandelde hoe meer het schuim ging prikken. Ik begon steeds meer met mijn kont te draaien op de stoel tot ongenoegen van Vincent die af en toe een pets op de al kale gedeeltes van mijn hoofd gaf om me tot kalmte te manen. Ik besloot dat als ik die kale kop zou houden ik voortaan een elektrisch scheerapparaat zou gaan gebruiken; dat leek me makkelijker en die behandeling kon ik ten minste bij mezelf doen. Maar of ik überhaupt lang met die kam zou gaan lopen was nog te bezien. Het moest allemaal niet te bewerkelijk worden en ik zat mezelf natuurlijk ook nog steeds af te vragen of ik de reacties op dit kapsel wel zou trekken.

Na ruim twee uur op de stoel was Vincent eindelijk tevreden en opgelucht stak ik mijn hoofd onder de kraan om de resten scheerschuim en haar weg te spoelen. Het resultaat zag er opmerkelijk goed uit; er was geen spoortje van enige verwondingen te zien. Mijn hoofdhuid was wel een beetje rood aangelopen; waarschijnlijk door dat stomme ouwe lullen scheerschuim dat we gebruikt hadden. Het radioactief teken en de krakersbliksem zagen er ook mooi scherp afgetekend uit; zoiets kon je wel aan Vincent overlaten. Ik kon niet van de kale hoofdhuid afblijven. Het voelde zo vreemd en zo lekker om op plaatsen waar je, zo lang je het kon heugen, haar hebt gevoeld opeens kaal te zijn.

Het was intussen al na twaalven en omdat ik de volgende dag naar school moest sloop ik over het dak terug naar huis en ging ik naar bed. Ik heb die nacht niet veel geslapen. Morgen zou een moeilijke dag worden. De eerste, maar zeker niet de ergste hindernis was mijn vader. Dan de straat. School zou leuk worden vergeleken met de straat. Die avond zou mijn moeder me met de auto komen halen omdat ik die week bij haar en haar vriend zou wonen en ik zo gemakkelijk al mijn schoolboeken in één keer mee kon nemen. Dat zou de moeilijkste worden.

Advertenties

Een oudje, op verzoek in het Engels vertaald.  De Nederlandstalige versie staat onder de Engelse.

Love and Hate

No matter how much I love music, there are times when one wonders about the numerous instants one gets bombarded with music without asking for it. Especially in times like this when I walk into a supermarket while being overpowered by heartache.

You could have foretold that ‘nothing compares to you’ would drip from the supermarket’s speakers. You maintain composure and try to ignore the pervasive voice of the Irish woman. That would have been easier if this was a song you didn’t care about, but you got a soft spot for anything Prince wrote and your mind loses it’s concern for food. You also need some cleaning stuff and somehow you start feeling like buying a lot of beer too,  so I try to endure the song. The song will only last for three minutes you should make it. Finally the song reaches the fade out and you sigh with relief.

But unfortunately the next song is one by Madonna, and it doesn’t matter which Madonna song it is because the girl that broke up with you was a huge fan of Minny Mouse on helium. By that time you see a little red devil on the shelf space and he’s laughing at you while you make an effort to ban that Hollywood song from your mind by replacing it by Back in Black. Hey devil, AC DC is supposed to be your kind of music and not the stuff made by that Kaballah believing blond. But the red guy is there to tease so the only thing to do is to cut your visit to this consumer heaven short because your image as a sturdy punk-rocker will hang in the balance when you arrive at the cash register with tears in your eyes.

But the longing for a beer persists so you walk into a bar. Preferably one where the music consists of Dutch schlager music for the bad shit doesn’t hurt that much. But to no avail, the bartender sees you come in and thinks; here comes a rocker and puts on ‘with or without you’. That’s the loudest song he has got. So you put the beer inside you in one swig and leave for another bar; one that suits your taste in music a bit better. You enter the bar and the first thing you notice is a table with two turntables on it and a D.J. behind it. You look the guy in the eye and you see him thinking; great here comes the audience. One moment later you’re engulfed with the most horrible crap ever conceived; drum & bass; the kind of music you never ever like to listen to, no matter what mood you’re in. All that alcohol would only have lead to a hangover so you forget about drinking.

The rest of your day is occupied by appointments which hopefully will help put your mind on something else then heartache. Your first appointment is on the sixth floor of an office building and off course there’s music playing in the elevator; ‘every breath you take’ is on. Now that ex policeman has had his day a long time ago but this particular song brings back the memory of that sweet girl. Luckily lift rides usually last for only a few seconds but not this time since the lift makes a stop on the third floor where a cleaning lady with her trolley filled with cleaning goods attempts to get in. She’s a clumsy creature like most rhinos, and it takes the duration of the song for her to enter the elevator. To make things even worse the song that comes on next is ‘and I promise you will see the sun again’ and that makes you try to leave the elevator in despair for this is one of the songs your ex girlfriend used to play a lot and her image is pressing itself onto you. But Miss Rhino and her cart are too wide and you can’t get through fast enough so the only thing to do is help her out by yanking her cart into the elevator which will at least get this lift ride over with a bit sooner. Miss Rhino gives you a dirty look as if you made a dirty proposal which most women dressed as penguins tend to do when you try to help ‘m out but you take that for granted.

Finally you make it to the office of the organization you have an appointment with but you are directed to the waiting room where for your entertainment you are forced to listen to ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’.

Your misery must be dripping from your face by now and for once fate smiles at you because the civil servant you have to see is somehow affected by it and gives you the grant you came to negotiate about in an instant. Double the amount you asked for! But that fact won’t sink in for much, much later for the only thing you can do after all this is run on home so you can put on the antidote to all this misery. An anti dote consisting of songs named ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didn’t need to do that to me’ en ‘I hate you’.

Haat en Liefde

Hoe zeer ik ook van muziek houd, er zijn tijden dat het me opvalt hoe vaak je ongevraagd mee gebombardeerd wordt. In tijden zoals nu als je half gek gemaakt door liefdesverdriet de supermarkt binnen loopt.

Natuurlijk is het eerste wat je opvalt dat ‘nothing compares to you’ uit de speakers kweelt. Je slikt de brok in je keel weg en probeert dapper het doordringende stemgeluid van die Ierse te negeren. Als het nu nog een nummer was waar je echt een hekel aan hebt zou dat geen probleem zijn, maar je hebt een zwak voor alles wat mr. Prince ooit gebrouwd heeft dus de honger die je zonet die super indreef verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu had je toevallig ook nog wat schoonmaak spullen nodig, en je krijgt ook ineens zin om een boel bier te kopen, dus je moet door. Zo n nummer duurt maar 3 minuten dus dat moet te doen zijn. Uiteindelijk sterven de laatste klanken en je haalt heel even opgelucht adem.

Helaas is het volgende nummer van Madonna, en op dit moment maakt het niet uit welk nummer het is, want het meisje waarmee het net uit is was fan van Minney Mouse on helium. Je ziet een rode duivel boven op de schappen je schaterend uitlachen en probeert wanhopig Hollywood in je hoofd door Back in black te vervangen. Hey duivel, dit hoort jou muziek te zijn en niet dat gedoe van die in de kaballa gelovende blonde!! Maar die rooie is er om je te tergen dus je breekt het bezoek aan het consumenten walhalla maar even af, aangezien je als stoere punker geen zin hebt om met betraande oogjes bij de kassa aan te komen.

De trek in bier blijft dus je loopt een kroeg binnen, liefst een waar de gangbare muziek van een Frans Bauer gehalte is, want slechte shit doet je niks. Helaas; de kastelein ziet je binnen komen en hij denkt; hey een rocker, en zet ‘with or without you’ op. Hardere muziek heeft hij niet op voorraad. Dus je slaat je biertje in één teug achterover en verdwijnt als sneeuw voor de zon. Volgende kroeg, deze keer eentje die meer bij jou soort past. Je komt binnen en het eerste wat je ziet is een stel draaitafels en een D.J. Je kijkt naar hem en je ziet aan z n blik dat hij denkt van: eindelijk publiek. Voor je het weet wordt je overspoeld door de meest afschuwelijke crap die er ooit uitgevonden is: drum & bass. Dat is nou het soort muziek dat ik never nooit meer wil horen en op zo n moment maakt het geen ruk uit in wat voor stemming ik ben.  Die alcohol had je op dit moment toch alleen aan hoofdpijn geholpen dus laat maar.

Gelukkig heb je nog een paar belangrijke afspraken waardoor je hopelijk de rest van de dag gedwongen wordt aan andere dingen te denken. Helaas is de instantie waar je die dag mee moet onderhandelen in een kantoorpand op de 6e etage gevestigd. En ja hoor in de lift wordt je vergast op ‘every breath you take’. Nu heeft die ex politieman bij mij allang volledig afgedaan, maar deze doet je weer heel erg aan haar denken. Gelukkig duurt een dergelijk lift bezoekje meestal maar kort, ware het niet dat op de derde verdieping de lift tot stilstand komt en er een schoonmaakster met zo n karretje vol schoonmaak spullen naar binnen wil. Ze is nogal onhandig, zoals de meeste nijlpaarden, en zo wordt je gedwongen om het hele nummer uit te horen, want voordat ze dat karretje over de drempel van de lift krijgt zijn de nodige minuten verstreken. En als daarna ook nog ‘and I promise you will see the sun again’ wordt opgezet probeer je wanhopig de lift te verlaten, want dat nummer draaide zij altijd en haar beeltenis verschijnt te doordringend voor je ogen. Helaas is het nijlpaard samen met haar karretje van een dusdanige omvang dat je jezelf er niet langs kan wringen. Dus je geeft een ruk aan dat karretje van haar zodat die drempel eindelijk genomen wordt. Ze geeft je een blik alsof je haar een smerig voorstel hebt gedaan, zoals de meeste pinguïns met hoofddoeken zo goed kunnen als dank, maar dat doet er niet toe. Deze liftride moet snel afgelopen zijn!

Uiteindelijk kom je dan toch bij de betreffende instantie aan alwaar je in een wachtkamer nog even vermaakt wordt met ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’. Gelukkig is er ook een voordeel aan de misère die je nu uitstraalt, want de ambtenares waar je de afspraak mee hebt gaat verassend snel om en zegt je een fijn geldbedrag toe. Het dubbele van wat je vroeg nog wel!! Niet dat het tot je doordringt want het enige waar je aan kan denken is naar huis snellen om daar even wat tegengif tot je te nemen in de vorm van ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didnt need to do that to me’ en ‘I hate you’.

%d bloggers liken dit: