Navigatie overslaan

Tag Archives: universal

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de eerste column in een serie anti-mainstream artikelen…

De mainstream bestaat nu nog slechts uit twee enorme bedrijven: Sony/Bertelsmann en Universal/EMI.  En het is niet ondenkbaar dat de twee grote machtsblokken in de muziekindustrie ooit nog zullen samensmelten tot één bedrijf. Stel je eens voor wat de consequenties zijn voor de Indie labels? Het is nu al bijna onmogelijk om goede bands tot sterrendom te promoten als er geen major achter die band staat.

Majors kijken al lang niet meer naar kwaliteiten als originaliteit. Waarom niet? Omdat ze dat in hun optiek niet meer hoeven te doen. Want een zanger die The Voice wint en een cover van een oud nummer op de markt gooit; een oud nummer dat toch al in de publishing portefeuille van de major in kwestie zit, levert op korte termijn meer succes op dan een band die jarenlang ondersteunt moet worden voordat er een doorbraak volgt. Doorbraken zijn nooit zeker dus wordt het ondersteunen van bands met potentie als te risicovol afgedaan.

Sinds artiesten als Prince en Radiohead na afloop van hun contract DIY verder zijn gegaan is de mainstream nog minder geneigd om bands jarenlang te ondersteunen, wetende dat bands de macht van de grote labels niet meer nodig hebben zodra ze de sterrenstatus hebben bereikt. En dan krijgen ze ook nog te maken met een ster als Adele die op het hoogtepunt van haar roem een paar jaar vrij inlast omdat ze niet gelukkig wordt door al die mainstream aandacht. Tja, artiesten zien tegenwoordig de schaduwkanten van het succes wat duidelijker dan vroeger.

In Engeland en de USA heeft een klein Indie-label in ieder geval nog kans door een major aangemerkt te worden als aandrager van nieuw talent. In Nederland werkt dat niet zo. In dit land worden talenten die bij kleine labels hebben getekend pas weggekaapt als hun contract afloopt. Of als ze niet met handen en voeten vast zitten, aangezien er ook kleine labels zijn die helemaal niet met contracten werken. Als deze acts contracten hebben getekend die in deze industrie tamelijk standaard zijn; dus inclusief een muziekuitgave contract en met een blijvende claim op uitgebracht materiaal dan worden ze gewoonweg genegeerd. Er loopt genoeg talent rond dat gemakkelijker te exploiteren valt.

Tegelijk hebben ze bij de majors dondersgoed door dat de grote jongens de slag om de gunst van het grote publiek aan het verliezen zijn. Muziekliefhebbers zien de grote labels al jarenlang als vijand van de vooruitgang en het grote publiek begint steeds beter door te krijgen dat er alleen opgewarmde kliekjes geserveerd worden in restaurant mainstream. Dus wat doen de slimmerds bij de majors? Ze kopen Indie labels in zijn geheel op of als dat niet lukt nemen ze er een groot belang in. Vervolgens wordt er net gedaan alsof de Indie nog onafhankelijk is en weet men zich verzekerd van aanwas van nieuwe artiesten waar nog maar weinig in geïnvesteerd hoeft te worden.

Er werd een paar weken geleden nog hard op de trommel geslagen op o.a. Facebook dat de top tien in Nederland in zijn geheel door independents was geproduceerd. Dan kijk je over welke ‘ independents’ ze het hebben en dan zie je Top Notch (onderdeel van Universal) en Epic (onderdeel van Sony) in het rijtje staan. Nice try asshols; wie trapt daar nou nog in?

En hoe lang duurt het voordat het kaf van het koren wordt gescheiden en belanden alle acts die niet genoeg opbrengen op de keien? Acts waaronder een groot aantal hidden gems zullen zitten, die met een beetje ondersteunen wellicht echt groot hadden kunnen worden.

Advertenties

Ooit werden reclameboodschappen ondersteund door speciaal daarvoor geschreven hoempapa-liedjes die opgetuigd waren met een tekst die helemaal over het desbetreffende product gingen.

Ik ken er nog wel een paar: “Liever Kips Leverworst dan gewone Leverworst Hoempa pa pa pa pa paaaa pa pa” en “Ajax is een afwasmiddel, hi-ha-ho” Kijk: dat bleef tenminste hangen. Wat mij betreft gaan we terug naar die tijden en moet het gewoon verboden worden dat muziek die niet speciaal voor de desbetreffende reclame gemaakt is onder commercials wordt gezet. Dus geen oude (underground) hits of op andere wijze al bekend geworden muziek.

Dat geldt ook voor coverversies van oude punknummers. Ik moet echt kotsen van die autoreclame met Ever Fallen in love van the Buzzcocks eronder. De uitvoering die eronder mag dan zo zwaar verwaterd zijn dat even duurde voordat het bij me doordrong dat een van mijn all-time favoriete nummers werd verkracht, maar dat maakt de heiligschennis niet minder erg.  (Het is een versie die verdacht veel op de uitvoering van Nouvelle Vague lijkt, met als groot verschil dat die nog leuk was. Deze klinkt alsof hij uitgevoerd wordt door een paar winnaars van Idols met een arrangement van de vaste componist van Joop van den Ende.)

De vraag is: wat de fok heeft ‘Ever fallen in love with someone (you shouldn’t have fallen in love with)’ nu met auto’s te maken? Kijk; als dat reclamefilmpje een tegen een boom geklapte KIA met een paar verse lijken erin had laten zien, dan was er nog een beetje verband tussen de tekst van het nummer en de boodschap. (Killed In Action is sowieso een bezopen naam voor een automerk , nietwaar?)

Hoe komt zo’n reclame klootzak erbij om uitgerekend dit nummer uit te kiezen om onder die reclame te zetten? Of is het een synch agent die daarvoor verantwoordelijk was? Willen dit soort lui ons nu echt proberen te overtuigen dat ze toch best wel een goede smaak hebben? Dat ze vroeger toch nog best wel punk of new-wave zijn geweest?  Dat alles in weerwil van het feit dat hun carrière bestaat uit ons op proberen te schepen met flutproducten als zo’n koekblik van een kutautootje dat niet eens geschikt is om een bejaarde om een boodschap te sturen?

Elke keer als ik reclames voorbij hoor komen waarin liedjes zijn verwerkt waar persoonlijke herinneringen aan plakken, krijg ik een rood waas voor mijn ogen. Hoe komt zo’n reclamehufter erbij dat hij straffeloos mijn herinneringen mag besmetten met beelden van kutauto’s, klote jeans, smakeloze chips of whatever? Blijf met je gore poten van muziek af waar mensen hun eigen beelden bij hebben gecreëerd! Als ik ever fallen in love hoorde kreeg ik het beeld van een paar van mijn exen voor ogen. Such sweet sorrow! Is het nou de bedoeling dat ik die meiden van toen in mijn verbeelding in een fokking KIA voorbij moet zien scheuren?

Ik hoorde ‘Search and Destroy’ een tijdje geleden onder een reclame voor de mariniers. Maar het schijnt dat Iggy, toen hij daarvan hoorde, daar mooi een stokje voor heeft gestoken. Er is ooit zelfs een reclamemaker geweest die notabene Holiday in Cambodia van de Dead Kennedys in een jeans commercial wilde verwerken. Hoe hersendood ben je dan? Maar Jello Biafra liet dat niet gebeuren. (Al was de rest van zijn band het daar niet mee eens en leidde dat uiteindelijk tot die afgrijselijke rechtzaak waarin Jello de rechten van de Dead Kennedys catalogus aan die sukkels verloor. Die eikels hadden natuurlijk Bad Religion in een limo voorbij zien rijden en dat wilden ze ook wel. Maar ik koop geen Dead Kennedys materiaal als Alternative Tentacles er niet als label opstaat. Al heb ik makkelijk praten want ik had alles van DK’s al in huis voordat Decay music de rechten overnam).

Helaas zijn de oude platen van The Buzzcocks door Universal uitgebracht en staan de titels van die band dus ook geregistreerd in de uitgeverij van die major. Dat betekent dat synch agents die nummers naar hartenlust bij reclamemakers aan kunnen bieden om ze te misbruiken om nog meer waardeloze producten aan te prijzen. Denk goed na voordat je jouw muziek bij een uitgever onderbrengt, kids. Het zou je, op je oude dag, zware nachtmerries kunnen opleveren en met terugwerkende kracht je streetcredibility kunnen kosten.

Geniet hier van de originele uitvoering van Ever Fallen in Love…

Amy Winehouse stond wat mij betreft voor alles wat popmuziek hoort te bevatten; muziek die goed verteerbaar is voor iedereen. En daar bedoel ik dus meer dan alleen de grote massa mee. Bovenal: Winehouse haar muziek staat ver van plat vermaak. ‘Rehab’ haar grootste hit handelt zelfs over een behoorlijk controversieel onderwerp. Ook dat is een belangrijk onderdeel van ‘goede pop’; het behandeld niet alleen voor de hand liggende onderwerpen als de liefde, maar sleept bij tijd en wijle ook mee in problematiek die niet persé de jouwe is.  Je publiek onbekende territoria in slepen is een kunst die maar weinig hedendaagse sterren beheersen.

Ik was zelf geen enorme fan van haar muziek maar toch was het altijd een opluchting een van haar nummers op de radio te horen. Simpelweg omdat deze muziek met kop en schouders boven de gemiddelde hitbagger uit stak. En correctie; ik was geen grote fan totdat ik toevallig een live optreden van miss Winehouse op de BBC zag. Een optreden waarin Amy op haar best was. Ze was zeker niet nuchter, maar ze was ook niet compleet de weg kwijt. Alles klopte; ze had een fantastische band achter zich staan en haar stem en performance waren in één woord geweldig. De dag daarop haalde ik, in navolging van intussen al 10 miljoen anderen, haar CD binnen en elke keer als haar muziek in mij I-tunes voorbij komt brul ik mee. Da’s heel wat voor een ouwe punker…

Amy Winehouse stierf op de magische leeftijd van 27 jaar, maar dat is wellicht niet de enige overeenkomst tussen Amy en andere rock iconen die (te) jong voor de laatste maal de dijen strekten. Brian Jones, Jimi Hendrix, Jim Morrison en Kurt Cobain hadden met elkaar gemeen dat ze allemaal grote problemen met de door hun afzonderlijke platenmaatschappijen uitgestippelde koers hadden. De koers was namelijk zonder uitzondering steady as she goes.

Steady as she goes

Brian Jones experimenteerde behalve met drugs ook met muziekrichtingen die niet bepaald aansloten bij de bluesrock waarmee The Stones bekend werden. Dit leidde tot grote onenigheid met Jagger/Richards, de andere songwriters in zijn band.

Van Hendrix was bekend dat hij zich op jazz wilde gaan richten en dat zijn platenmaatschappij daar een stokje voor wilde steken. Er zijn zelfs verhalen in de omloop dat daarbij geweld niet werd geschuwd.

Jim Morrison worstelde met een steeds groter wordende aversie tegen de rocksterrenrol waarin hij door zijn succes geduwd werd; hij wilde liever een dichter zijn.

Kurt Cobain wilde Nirvana een veel minder commerciële koers laten varen. Geffen, de platenmaatschappij van Nirvana heeft naar verluid een album dat tussen Nevermind en In Utero gemaakt werd afgekeurd omdat de muziek op dit album niet aansloot bij de vorm die Grunge intussen al had aangenomen en niet gemakkelijk in het gehoor zou liggen. Dat niet alleen Cobain maar ook o.a. Steve Albini, de producer van het album en Courtney Love het album als geniaal bestempelden deed er voor Geffen niet toe.

Natuurlijk gingen niet alle popiconen aan dergelijke problemen ten onder, maar het is wel opvallend dat de meeste van hen die de magische leeftijd van 27 overleefden behalve een groot artistiek talent ook een groot zakelijk talent bezitten. Neem als voorbeelden Prince en Madonna. Prince heeft zich helemaal los weten te maken van de Majors en brengt zijn muziek zelf uit op een eigen label. Hij koos bewust voor de relatieve luwte. Madonna bouwde ook een eigen imperium op en stippelt haar eigen koers uit. Die koers mag dan nog altijd behoorlijk commercieel zijn, maar het is wel háár eigen koers.

Remmende voorsprong

Het is niet bewezen, maar niet ondenkbaar, dat bovenstaande problemen invloed hebben gehad op het drank en drugs gebruik van genoemde iconen. En het is ook zeer waarschijnlijk dat Amy Winehouse met eenzelfde probleem worstelde. Ik zag gisteren nog een oud interview, notabene in mijn geboortestad opgenomen, waarin Amy stelde dat haar eerste grote muzikale liefde jazz was. Zodoende is het best mogelijk dat het lange uitblijven van de opvolger van Amy’s hit album Back to Black veroorzaakt werd door een conflict met Island-Universal over de richting waarin Amy met haar muziek wilde gaan. Ik denk dat de platenfirma grote moeite zou hebben gehad met een verandering van stijl.

Waarschijnlijk zullen we het nooit zeker weten, tenzij er ergens dagboeken of afgeluisterde telefoontranscripties opduiken. Maar feit is wel dat het levensgevaarlijk is om op jonge leeftijd en heel snel door te breken als artiest. Zolang je nog aan je eerste contract vastzit heb je weinig in de melk te brokkelen, en hoe groter je succes, hoe sterker de druk wordt. Als je het in deze tijd voor elkaar krijg om 10 miljoen exemplaren van een CD te verkopen, en meer dan een jaar de hitlijsten aanvoert, ben je een cashcow; de kurk waarop een complete major platenmaatschappij op drijft. Een wat al te grote luxe voor frêle schouders ben ik bang.

Deze column werd vandaag ook op De Jaap gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: