Navigatie overslaan

Tag Archives: zappa

fons dellenFons Dellen was een van  de presentatoren van De Wilde Wereld en mijn radioheld. Toen in 1984 de Wilde Wereld elke woensdagmiddag op de radio kwam was ik net klaar met hardcore. Zoals de meeste kids die zich in een underground genre verliezen was ik een fanatieke verzamelaar en al druppelde er vooral vanuit mijn prepunk jaren nog wel eens wat Joy Division of zelfs Zappa door ging het toch eerst en vooral om de keiharde, supersnelle, agressieve en sociaal kritische muziek. Het is een onderdeel van opgroeien (opgroeien is iets anders dan volwassen worden – volwassen worden moet je kostte wat kost zien te vermijden)dat je tegen de grenzen van het genre waar ze zo fanatiek voor hebt gestreden aanloopt; dat alles teveel op elkaar gaat lijken, dat je een eigen richting in wilt slaan en je opeens weer zoekende bent.  Maar zoekt en gij zult vinden; ik had een kennis die op woensdagmiddag niet bereikbaar was omdat hij dan naar de radio luisterde. Weken later in een zwaar verveelde bui stemde ik op die tijd ook eens af op Hilversum 3; het zwaar gehate medium waar nooit wat leuks op was te horen. Fons draaide The Vandals en deed een telefonisch interview met zanger Stevo van die band. Ik had die plaat al maar dat iemand op Hilversum 3 hem draaide was mindblowing! Dat vond Stevo ook want die kon zijn geluk niet op dat notabene een radiojock uit fucking Holland hem zomaar opbelde! Countrypunk was een leuke zijweg van hardcore en Tex and the Horseheads werd een van mijn favoriete bands. De boot was aan!

Dat Fons Dellen en Bram van Splunteren ook punk draaiden was een goede binnenkomer, maar wat De Wilde Wereld echt interessant maakte was dat er nieuwe, maar ook oude muziek die je gewoon MOEST horen, waar je het bestaan gewoon van MOEST weten gedraaid werd en dat de DJ’s teksten uit die nummers voordroegen en eventueel uitlegden. Ik ging ik voorzichtig soulplaten kopen nadat Bram ‘a mind is a terrible thing to waste’ van Don Covay draaide. Daarvoor was ik niet verder dan James Brown gekomen want in ‘mijn kringen’ was soul een voorloper van disco en dus absoluut not done! En laat nou toevallig precies in die periode ook rap langzaam doorsijpelen. Natuurlijk had ik de Sugar Hill Gang gehoord en de Rocksteady crew; boring gebabbel op een discobeat. Maar Fons kwam met Roxanne Shanté en LL Cool J en later Public Enemy! Dat was goddomme de zwarte verzie van punk. En dan Garage; garagetrash, garagepunk hoe je het ook wil noemen; die shit was de missing link tussen de rock uit de 60’s en punk.

De Wilde Wereld was rock ’n roll radio en rock ’n roll is niet zo zeer aan voorgebakken genres gebonden. Rock ’n Roll is net als punk vooral een attitude en een houding die je in ALLE goede muziek terug vind. Goede muziek wordt altijd met een opgeheven middelvinger gemaakt; of jij het nou leuk vindt of niet; ik maak deze shit, punt uit! Daarbij kondigden Fons en Bram plaatjes aan op een manier die je ‘get it on already’ naar de radio deed schreeuwen; ik ben overtuigd en kan niet langer wachten tot dat nummer los barst! Is het soul? I don’t care; play it!

Mijn liefde voor de Wilde Wereld ging diep. Elke woensdag nam ik de hele show op met mijn cassetterecorder om de dag daarna de beste nummers eruit te zeven en op  een andere tape te kopiëren. Opvallend was dat ik na verloop van tijd steeds minder nummers af liet vallen. In het begin nam ik alleen de punk en garage tracks over, maar al gauw kwam daar metal bij en toen soul en rap en uiteindelijk behield ik bijna alles. Alleen REM zeefde ik er altijd uit; ik snap nog steeds niet wat de presentatoren in die kutband zagen en waarom ze Michael Stipes en consorten zo fanatiek hypten….. In de platenzaak zocht ik niet meer alleen in de punk en hardcore afdeling, maar ging kris kras door bakken met  alle mogelijke andere genres. De wilde wereld heeft me in een muzikale omnivoor veranderd. Thank you FONS!!!

Nog een mooie anekdote: na mijn afscheid van het full time leven als punk en kraker ging ook ik overstag en aan de arbeid. Ik werkte via uitzendbureaus een paar weken hier en dan weer daar, meestal in ploegendienst. Het ergste van werken in fabrieken is de muziek de ze draaien; arbeidsvitaminen noemen ze dat. Ik kwam in  een aluminiumfabriek terecht en merkte al op de eerste werkdag (een donderdag) op dat de radio er de hele tijd op Hilversum 3 afgestemd stond. Mooi, dacht ik want woensdagmiddag word het hier in ieder geval een paar uur leuk om te werken. Twee dagen tot het weekend en daarna nog twee dagen en dan zijn de arbeidsvitaminen voor mij want dan komt de Wilde Wereld. De woensdag brak eindelijk aan en ik hield de klok scherp in de gaten. Klokslag twaalf uur was ik dichtbij de radio te vinden zodat ik geen moment van de VPRO middag zou hoeven missen. De begin jingle kwam door en op dat moment sprong de ploegbaas richting radio en draaide deze op een andere zender; duidelijk opgelucht dat hij had voorkomen dat ook maar een milliseconde van die onbegrijpelijke shit de oren van zijn ploegmaten had kunnen bereiken. Heel even stond ik daar totaal flabbergasted, daarna trok ik demonstratief op de werkvloer mijn overall uit en overhandigde die aan de chef met de mededeling dat ik op staande voet ontslag nam en dat ie wat mij betreft de tering mocht gaan genieten. Gelukkig stond thuis de radio en het cassettedeck  op een tijdschakelaar zodat ik de show nog opgenomen had anders was het leed niet te overzien geweest.

Ik mis eigenwijze programma’s als de Wilde Wereld in het door zendercoördinatoren verpestte Hilversum.  Zelfs 3voor12 radio, die het eigenlijk aan de roemruchte VPRO geschiedenis verplicht zou moeten zijn met trots een rock ’n roll hart te dragen, heeft het gewoon niet. Ik hoor niets anders dan de zoveelste presentator die klakkeloos de door de platenmaatschappij geplugde playlist afdraait en geen enkele blijk geeft van een eigen smaak, geen enkele sjoege heeft van wat er buiten de door de mainstream gepromote shit aan waardevolle muziek gemaakt wordt en zich nog geen minuut verdiept in de artiesten die geïnterviewd worden. 3voor12 radio is niets meer dan een uithangbord voor de events van Mojo concerts geworden. Schaam je!! Stelletje sell outs!

Fons Dellen is deze week gestopt als radio DJ. Ik weet niet waar ze hem na de Wilde Wereld al die tijd verstopt hebben, maar het is exemplarisch voor het nieuwe beleid bij de publieke omroep. Gelukkig kan je in kader van zijn afscheid op 3voor12 oude sessies uit de Wereld draait door beluisteren:

Advertenties

Mainstream Madness 2

Ik lees nog altijd veel artikelen op het web waarin de schrijver ervan uitgaat dat de dagen van de grote mainstream platenmaatschappijen geteld zijn en dat die bedrijven binnenkort het loodje gaan leggen. Hoe eerder, hoe beter wat mij betreft. Maar ik ben bang dat de ondergang van de mainstream voorlopig nog wishful thinking is. Dit is de tweede column in een serie anti-mainstream artikelen…

Mijn grootste bezwaar tegen de hegemonie van de mainstream ligt in het feit dat de hoofdstroming van populaire muziek op een andere manier tot stand komt dan in de hoogtijdagen van de muziekindustrie.

Frank Zappa heeft het ooit in een interview mooi verwoord. Zappa wees er destijds op dat, toen hij halverwege de jaren zestig in de muziek begon, alle macht in de muziekindustrie bij ‘de businessman’ lag.  Deze mensen hadden op zich weinig verstand van muziek, hoorden af en toe wel hitpotentie, maar keken vooral naar verkoopcijfers. Ze waren echter af en toe bereid om een gekke gok te nemen en zo kwam Zappa ook aan zijn eerste platencontract. Zijn muziek was totaal anders dan de geijkte hits die destijds  in de charts stonden, maar Zappa wist toch een eigen publiek te bereiken en in ieder geval genoeg te verkopen om interessant te blijven voor de platenbazen. Het publiek dat Zappa bereikte groeide zelfs gestaag en uiteindelijk werd hij een naam die garant stond voor een behoorlijke verkoop. Af en toe scoorde hij zelfs zowaar een hitje zoals met ‘yellow snow’ en later met Bobby Brown goes down (een hit in Zweden totdat een DJ op de radio een vertaling van de tekst oplas. Toen verdween het nummer dezelfde week van de eerste plaats in de Zweedse top 40). Zappa kon doen en laten wat hij wilde en bracht naar believen dubbelalbums uit, soms meerdere per jaar, en vaak gevuld met experimentele uitingen die alleen voor de devote fans van zijn muziek interessant waren.

Maar de tijden veranderden. Volgens Zappa kwam er een nieuw soort executive bij de grote labels aan de macht. Dat waren geen mensen die puur en alleen naar verkoopcijfers en breakeven-points keken, maar (in ieder geval van zichzelf vonden dat ze) verstand van muziek hadden en wisten ‘wat het publiek wilde horen.’ Volgens Zappa kon je die mensen categoriseren als  ‘de hippie.’ De hippie wist wat goed voor de peoples was. Resultaat : ruzie, rechtzaken en een Zappa die uiteindelijk na bijna 20 jaar bakkeleien, de rechten op zijn muziek terug wist te kopen en DIY ging.

Zappa had een belangrijk punt in deze kwestie: ‘het publiek’ weet namelijk helemaal niet wat het wil. Men weet pas of men bepaalde muziek leuk vind als men die muziek daadwerkelijk hoort. Dat is de belangrijkste reden dat executives niet horen te bepalen wat er op de markt komt en al helemaal niet zouden mogen bepalen welke muziek op de playlists van radiostations komt te staan.

Maar het is sinds die tijd alleen maar nog erger geworden want naar mijn mening is ‘de hippie’ intussen ook vervangen, en wel door een nog vreselijker type executive: de Yuppie. De Yuppie beoordeelt muziek niet alleen; hij vindt dat hij er zoveel verstand van heeft en zo goed weet hoe ‘de markt’ in elkaar steekt dat hij alleen muziek uitbrengt en promoot die in een strak format past. Hij laat het desnoods gewoon prefab fabriceren door zogenaamde componistenpools en uitvoeren door mensen die er vooral leuk uitzien, een fijn dansje kunnen doen en als het even kan goed kunnen zingen. Dat laatste is overigens de minst belangrijke van de drie. Goede zang is met hulp van de autotune of desnoods van ingehuurde vervangers (die er waarschijnlijk niet zo leuk uitzien en/of niet synchroon kunnen dansen) het makkelijkst te faken.

Er was een tijd dat acts zoals bijvoorbeeld Ian Dury op het publiek uitgeprobeerd werd. Dat sloeg toevallig aan en de man werd een ster met een reeks hits op zijn naam. Zelfde geldt voor one hit wonders als de cover van ‘Money’ van The Flying Lizards. Maar dit soort experimentjes, die de top veertig voor mij nog redelijk interessant wisten te houden, hoor je zelden of nooit meer.

Daarom hebben we in dit land ‘topartiesten’ als Nick en Simon en de bloedeloze Billy Joel kloon Van Velzen.

Een oudje, op verzoek in het Engels vertaald.  De Nederlandstalige versie staat onder de Engelse.

Love and Hate

No matter how much I love music, there are times when one wonders about the numerous instants one gets bombarded with music without asking for it. Especially in times like this when I walk into a supermarket while being overpowered by heartache.

You could have foretold that ‘nothing compares to you’ would drip from the supermarket’s speakers. You maintain composure and try to ignore the pervasive voice of the Irish woman. That would have been easier if this was a song you didn’t care about, but you got a soft spot for anything Prince wrote and your mind loses it’s concern for food. You also need some cleaning stuff and somehow you start feeling like buying a lot of beer too,  so I try to endure the song. The song will only last for three minutes you should make it. Finally the song reaches the fade out and you sigh with relief.

But unfortunately the next song is one by Madonna, and it doesn’t matter which Madonna song it is because the girl that broke up with you was a huge fan of Minny Mouse on helium. By that time you see a little red devil on the shelf space and he’s laughing at you while you make an effort to ban that Hollywood song from your mind by replacing it by Back in Black. Hey devil, AC DC is supposed to be your kind of music and not the stuff made by that Kaballah believing blond. But the red guy is there to tease so the only thing to do is to cut your visit to this consumer heaven short because your image as a sturdy punk-rocker will hang in the balance when you arrive at the cash register with tears in your eyes.

But the longing for a beer persists so you walk into a bar. Preferably one where the music consists of Dutch schlager music for the bad shit doesn’t hurt that much. But to no avail, the bartender sees you come in and thinks; here comes a rocker and puts on ‘with or without you’. That’s the loudest song he has got. So you put the beer inside you in one swig and leave for another bar; one that suits your taste in music a bit better. You enter the bar and the first thing you notice is a table with two turntables on it and a D.J. behind it. You look the guy in the eye and you see him thinking; great here comes the audience. One moment later you’re engulfed with the most horrible crap ever conceived; drum & bass; the kind of music you never ever like to listen to, no matter what mood you’re in. All that alcohol would only have lead to a hangover so you forget about drinking.

The rest of your day is occupied by appointments which hopefully will help put your mind on something else then heartache. Your first appointment is on the sixth floor of an office building and off course there’s music playing in the elevator; ‘every breath you take’ is on. Now that ex policeman has had his day a long time ago but this particular song brings back the memory of that sweet girl. Luckily lift rides usually last for only a few seconds but not this time since the lift makes a stop on the third floor where a cleaning lady with her trolley filled with cleaning goods attempts to get in. She’s a clumsy creature like most rhinos, and it takes the duration of the song for her to enter the elevator. To make things even worse the song that comes on next is ‘and I promise you will see the sun again’ and that makes you try to leave the elevator in despair for this is one of the songs your ex girlfriend used to play a lot and her image is pressing itself onto you. But Miss Rhino and her cart are too wide and you can’t get through fast enough so the only thing to do is help her out by yanking her cart into the elevator which will at least get this lift ride over with a bit sooner. Miss Rhino gives you a dirty look as if you made a dirty proposal which most women dressed as penguins tend to do when you try to help ‘m out but you take that for granted.

Finally you make it to the office of the organization you have an appointment with but you are directed to the waiting room where for your entertainment you are forced to listen to ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’.

Your misery must be dripping from your face by now and for once fate smiles at you because the civil servant you have to see is somehow affected by it and gives you the grant you came to negotiate about in an instant. Double the amount you asked for! But that fact won’t sink in for much, much later for the only thing you can do after all this is run on home so you can put on the antidote to all this misery. An anti dote consisting of songs named ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didn’t need to do that to me’ en ‘I hate you’.

Haat en Liefde

Hoe zeer ik ook van muziek houd, er zijn tijden dat het me opvalt hoe vaak je ongevraagd mee gebombardeerd wordt. In tijden zoals nu als je half gek gemaakt door liefdesverdriet de supermarkt binnen loopt.

Natuurlijk is het eerste wat je opvalt dat ‘nothing compares to you’ uit de speakers kweelt. Je slikt de brok in je keel weg en probeert dapper het doordringende stemgeluid van die Ierse te negeren. Als het nu nog een nummer was waar je echt een hekel aan hebt zou dat geen probleem zijn, maar je hebt een zwak voor alles wat mr. Prince ooit gebrouwd heeft dus de honger die je zonet die super indreef verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu had je toevallig ook nog wat schoonmaak spullen nodig, en je krijgt ook ineens zin om een boel bier te kopen, dus je moet door. Zo n nummer duurt maar 3 minuten dus dat moet te doen zijn. Uiteindelijk sterven de laatste klanken en je haalt heel even opgelucht adem.

Helaas is het volgende nummer van Madonna, en op dit moment maakt het niet uit welk nummer het is, want het meisje waarmee het net uit is was fan van Minney Mouse on helium. Je ziet een rode duivel boven op de schappen je schaterend uitlachen en probeert wanhopig Hollywood in je hoofd door Back in black te vervangen. Hey duivel, dit hoort jou muziek te zijn en niet dat gedoe van die in de kaballa gelovende blonde!! Maar die rooie is er om je te tergen dus je breekt het bezoek aan het consumenten walhalla maar even af, aangezien je als stoere punker geen zin hebt om met betraande oogjes bij de kassa aan te komen.

De trek in bier blijft dus je loopt een kroeg binnen, liefst een waar de gangbare muziek van een Frans Bauer gehalte is, want slechte shit doet je niks. Helaas; de kastelein ziet je binnen komen en hij denkt; hey een rocker, en zet ‘with or without you’ op. Hardere muziek heeft hij niet op voorraad. Dus je slaat je biertje in één teug achterover en verdwijnt als sneeuw voor de zon. Volgende kroeg, deze keer eentje die meer bij jou soort past. Je komt binnen en het eerste wat je ziet is een stel draaitafels en een D.J. Je kijkt naar hem en je ziet aan z n blik dat hij denkt van: eindelijk publiek. Voor je het weet wordt je overspoeld door de meest afschuwelijke crap die er ooit uitgevonden is: drum & bass. Dat is nou het soort muziek dat ik never nooit meer wil horen en op zo n moment maakt het geen ruk uit in wat voor stemming ik ben.  Die alcohol had je op dit moment toch alleen aan hoofdpijn geholpen dus laat maar.

Gelukkig heb je nog een paar belangrijke afspraken waardoor je hopelijk de rest van de dag gedwongen wordt aan andere dingen te denken. Helaas is de instantie waar je die dag mee moet onderhandelen in een kantoorpand op de 6e etage gevestigd. En ja hoor in de lift wordt je vergast op ‘every breath you take’. Nu heeft die ex politieman bij mij allang volledig afgedaan, maar deze doet je weer heel erg aan haar denken. Gelukkig duurt een dergelijk lift bezoekje meestal maar kort, ware het niet dat op de derde verdieping de lift tot stilstand komt en er een schoonmaakster met zo n karretje vol schoonmaak spullen naar binnen wil. Ze is nogal onhandig, zoals de meeste nijlpaarden, en zo wordt je gedwongen om het hele nummer uit te horen, want voordat ze dat karretje over de drempel van de lift krijgt zijn de nodige minuten verstreken. En als daarna ook nog ‘and I promise you will see the sun again’ wordt opgezet probeer je wanhopig de lift te verlaten, want dat nummer draaide zij altijd en haar beeltenis verschijnt te doordringend voor je ogen. Helaas is het nijlpaard samen met haar karretje van een dusdanige omvang dat je jezelf er niet langs kan wringen. Dus je geeft een ruk aan dat karretje van haar zodat die drempel eindelijk genomen wordt. Ze geeft je een blik alsof je haar een smerig voorstel hebt gedaan, zoals de meeste pinguïns met hoofddoeken zo goed kunnen als dank, maar dat doet er niet toe. Deze liftride moet snel afgelopen zijn!

Uiteindelijk kom je dan toch bij de betreffende instantie aan alwaar je in een wachtkamer nog even vermaakt wordt met ‘miss you’, ‘still loving you’ en ‘sorry seems to be the hardest word’. Gelukkig is er ook een voordeel aan de misère die je nu uitstraalt, want de ambtenares waar je de afspraak mee hebt gaat verassend snel om en zegt je een fijn geldbedrag toe. Het dubbele van wat je vroeg nog wel!! Niet dat het tot je doordringt want het enige waar je aan kan denken is naar huis snellen om daar even wat tegengif tot je te nemen in de vorm van ‘you stupid asshole’, ‘broken hearts are for assholes’, ‘you didnt need to do that to me’ en ‘I hate you’.

%d bloggers liken dit: