Navigatie overslaan

Tag Archives: Zonnecollectoren

Het woord dook gisteren prominent op in de troonrede: de participatiemaatschappij.  Een maatschappij die zijn burgers aanzet tot eigen initiatief, waar de staat zich zo ver mogelijk terug trekt en alleen nog zorgt voor degenen die echt op geen enkele andere manier voor zichzelf kunnen zorgen. (Een verkeerd woord trouwens want een participatiemaatschappij is een bedrijfsvorm; het moet de participatiesamenleving zijn. Typisch Rutte foutje zullen we maar zeggen; die man kan het domweg niet laten om alle vormen van samenleving als een bedrijf te zien)

Maar is het dan ooit anders geweest? Waarom zou iemand bij de staat aankloppen als hij zijn zaakjes zelf kan organiseren?  Maar in de liberale visie werkt het heel anders en zijn er duizenden, tienduizenden, honderdduizenden en misschien zelfs miljoenen mensen in dit land die lekker achterover  leunen in de armen van vadertje staat en in volledige inertie verkeren omdat het nu eenmaal zoveel makkelijker is de staat voor je geluk verantwoordelijk te stellen.

ParticipatiemaatschappijDat terwijl ik zoveel mensen ken die (nog) een eigen bedrijf zouden hebben als ze domweg wat makkelijker krediet van een bank hadden kunnen krijgen.

rutte.wint.verkiezingen.vvd.groot De participatiemaatschappij waar Rutte het over heeft gaat helemaal niet over mensen nieuwe samenwerkingsverbanden aan te laten gaan. Stel je bijvoorbeeld voor dat het groepen mensen daadwerkelijk zou lukken om als collectief  zonnecollectoren op hun daken te installeren en met de opgewekte stroom onafhankelijk te worden van de grote energiemaatschappijen. Dat zouden ze kostte wat kost tegen gaan. Je mag alleen zaken zelf gaan organiseren waar de grote spelers geen brood in zien. Dus je mag de luiers van de kinderen van de buren of je eigen ouders gaan verschonen, maar wordt vooral niet te onafhankelijk en ga niet te ver met als collectief te denken.

Ze zijn er natuurlijk van doordrongen dat hoe goed mensen zich ook organiseren er altijd geld nodig is om die nieuwe samenwerkingsverbanden voor langere perioden te laten werken. Dat geld heeft de overheid niet, dus moet het uit giften komen. Tegenwoordig  komen meeste mensen nauwelijks rond, dus  worden we steeds afhankelijker van giften van de rijken. En dat is macht! Want macht is wat je wilt kopen als je de rest allemaal al hebt.  Macht is te mogen bepalen wat goed voor je medemens is. werkloos578

We waren trouwens al een behoorlijk eind op weg naar een andersoortige participatiesamenleving; sinds het begin van de vorige eeuw zijn burgers steeds mondiger geworden, kwamen op voor hun rechten en dwongen de overheid die rechten wettelijk vast te leggen. Dat werkte goed. Op die manier hebben we o.a. het ziekenfonds, sociale huurwoningen, betaalbaar hoger onderwijs, werkloosheidsuitkeringen en rechtshulp bij elkaar geknokt.

werkloosheid2Er werkten teveel mensen voor de overheid? So what? We werken voor en door elkaar; werk is participatie!  De belasting was hoog? Wat maakt dat uit als je straat schoon, veilig gehouden en verlicht wordt, je huis betaalbaar is en er een vangnet is voor als je ontslagen of ziek wordt? Persoonlijk betaal ik graag belasting zolang dat geld maar gebruikt wordt om mensen aan het werk te houden.  Wie besteedt niet  liever aandacht aan zijn kinderen dan dat je na je werk vrijwillig voor de buurt moet gaan bijbeunen? Jij moet alles maar zelf in je buurt gaan organiseren terwijl je buurman/vrouw werkloos wordt? Een buurman die vroeger de straat schoon maakte, kinderjuf, verpleger of leraar was?

En dacht je nou echt dat dikke nekkers in villawijken zelf luiers van hun demente ouders gaan verschonen? Die huren gewoon een tweede nanny in; ze hadden er al een voor de kinderen. Zo wordt die zogenaamde participatie opgedrongen aan iedereen met een smalle beurs terwijl de graaiers zoals altijd buiten schot blijven. Al met al is het gewoon een ordinaire bezuinigingsmaatregel. En niet de eerste waarbij Neo Liberaal Nederland om het hardste roept dat we deze maatregel over onszelf afgeroepen hebben. We moeten gewoon eens stoppen met oud, ziek, psychisch gestoord of arm te worden. We hebben dat allemaal helemaal zelf in de hand want de onderkant van de samenleving moet en zal solidair met elkaar zijn zodat de rijken zich over hun eigen problemen kunnen bekommeren. Want ze hebben het zwaar hoor; ze moeten tegenwoordig te pas en te onpas uitleggen waarom ze als directeur van een Nutsbedrijf twee maal meer dan de balkenendenorm betaald moeten krijgen. Voor je het weet wordt je op de sociale media nog voor graaier uitgemaakt en kan je vrouw niet meer rustig shoppen zonder door plebs lastig gevallen te worden.

Als ze een participatiemaatschappij willen moeten ze eerst eens zorgen dat het vertrouwen in de politiek weer gaat stijgen en er meer mensen gaan stemmen. Stemmen is de meest voor de hand liggende vorm van participatie in de maatschappij.

Advertenties

StrorOp donderdag 14 februari is Mario Strör overleden. Strör was een legendarische figuur in de Rotterdamse, punk,muziek en krakers scene. Toen ik begin tachtiger jaren als 15 jarige snotneus in de punkscene verzeild raakte was Strör al actief in door mij bewonderde bands als Formaline K en Debiele Eenheid. Later was hij actief in tientallen bands en solo projecten: Snowball Johnny & the hotshots, Stinksisters, Sole Survivor, André Riool, etc etc.

Het moet destijds een slagveld zijn geweest in de oefenruimte van Debiele Eenheid. Als je persoonlijkheden als Strör, Jorem, Frankzinnig en Kareltje Dops bij elkaar zet gaat het hoe dan ook knetteren van de energie. En zowel positieve als negatieve. Op het podium was Debiele Enheid een fenomeen; ik zal dat optreden wat ze op Koninginnnedag op het Beursplein gaven nooit vergeten. Jorem die poedelnaakt met een enorme kunstpik om tegen Strör zijn kontje aan het oprijden was waarop ik moeders de ogen van hun kroost zag bedekken.

Je hoorde verhalen over hoe Strör verkleed als Adolf Hitler uit een te ontruimen kraakpand stapte, over de bankoverval die hij uit naam van een vage zelfverzonnen terreurgroep had gepleegd en meer van dat leuks. Maar je zag ook een sublieme muzikant die werkelijk alles kon spelen en volledig schijt had aan de grenzen van welk genre dan ook. Ook die van punk want je doet Strör tekort als je hem alleen als punker typeert; Strör was net zo goed een bluesman en kon je zelfs met schlagers prima vermaken.

Strör was een teacher; maar dan wel het soort leraar dat uit principe nooit van zijn leven voor de klas zou (willen) staan. Iemand die altijd bezig was om mensen goede dingen (aan) te leren. En heel belangrijk; hij leerde zichzelf ook onvermoeibaar nieuwe technieken aan. Alles om in het dagelijks leven zo onafhankelijk mogelijk te kunnen opereren. Hij gebruikte computers en internet op een heel eenvoudige en effectieve manier, al was hij totaal wars van enige vorm van zelfpromotie; als je hem zocht vond je hem in een wip, maar je zou nooit van je levensdagen ongevraagd met hem te maken krijgen.

Ik heb Mario de teacher bijna twee jaar in actie mogen meemaken. Dat was in de tijd dat we samen in the No-Men zaten. Ik zocht hem op om hem te vragen een punkband op te richten en die pop/skate punkertjes eens een poepie te laten ruiken. Typisch Mario dat hij bijna pesterig met de meest poppy punknummertjes aan kwam zetten die ik ooit gehoord had. Maar die nummers waren fantastisch en ik werd in een mum in zijn stijl meegezogen. Ik maakte samen met El Jeffe nog wel wat hardere tunes voor No-Men maar qua productiesnelheid legden we het volledig af tegen Mario die soms drie songs per week wist af te leveren. En hij had destijds natuurlijk al een catalogus van bijna duizend songs waaruit hij kon putten. Hij vertelde ronduit waar hij de inspiratie voor nummers vandaan haalde en als ie ze gepikt had ook waarvandaan hij ze stal. Ook pesterig omdat ik me destijds kwaad maakte over het feit dat bandjes als Green Day alles bij the Clash wegpikten. Goede kunst is altijd gejat; een onverkwikkelijke waarheid teached by Strör.

Strör kreeg en passant binnen een week gedaan wat geen van de bands waarin ik voor No-Men actief was voor elkaar gekregen hadden; hij liet me melodieus zingen en damde mijn hardcore brul stevig in. Voor mij was dat een revelatie en zonder Strör zijn lessen had ik later waarschijnlijk nooit met Fetish Joy Division nummers kunnen uitvoeren.

Maar wat No-Men betreft gingen de teachings nog veel verder; onze originele drummer en bassist hielden er  na nog geen jaar allebei mee op. Strör, die in bands toch al liever bas speelde,  switchte naar de 4 snaren en El Jeffe was opeens de lead gitarist ipv tweede. Okkie werd onze nieuwe drummer. Twee supergoede gasten, maar muzikaal op zijn zachtst gezegd nogal ruwe diamantjes. Okkie was bij The Fuzzbrats een prima zanger, maar als drummer nog tamelijk groen en El Jeffe was als tweede gitarist best OK, maar ik betwijfelde of het als enige gitarist met hem zou gaan lukken. Strör legde een engelengeduld tentoon en tegelijk een discipline waar de strengste drill-sergeant nog een puntje aan kon zuigen. We oefenden onze twee minuten songs tien tot twintig keer achter elkaar en dat minimaal twee keer per week. Binnen een maand waren we zo strak als de spreekwoordelijke eendenreet. En strak zonder machinaal te gaan klinken want er zat nog steeds veel leven in de sound en de nummers bleven spannend. De oude punktruc deed het ook hier; gaat een nummer goed dan ga je hem sneller uitvoeren en dan blijft het leuk om het te spelen.no-men8

We hebben een CD met No-Men opgenomen en zover ik weet is dat het enige album van een band met Strör in de gelederen die ooit officieel is uitgekomen, en nog wel op een label, al was dat op Tocado-Records; een label dat door mijzelf bestierd werd. Anders was dat pertinent nooit niet doorgegaan, denk ik. No way dat Strör ooit iets op een commerciële manier uit zou hebben gebracht. Het was al moeilijk genoeg om hem te overtuigen zijn medewerking aan de CD te verlenen. We hadden met No-Men een kleine bandpot bij elkaar gespaard; bijeengeharkt van gages van optredens. We hadden een gratis oefenruimte in Strör zijn huis. (eerst in de kelder en toen het winter werd in zijn huiskamer waar we daarna maar door zijn gegaan te oefenen want die kelder was een galmbak en klonk voor geen meter ) Zonder die eigen oefenruimte zouden we geen cent hebben kunnen sparen, maar ook nu hadden we niet genoeg geld om zowel de opnames als de productie van de CD’s te betalen. Tocado had bijna al het geld wat we met de eerste Heel Erg Punk CD hadden verdiend verloren omdat een promo single van de Tocado-partij gefinancierd moest worden en de rest hadden we in Deuce gestoken (de band van Gareth van Wijk) en dat geld zagen we nooit meer terug.  El Jeffe had echter wat spaarcenten en wilde dat wel in de CD steken. Strör was daar mordicus tegen en pas na een paar weken soebatten van mijn kant ging hij overstag door het argument dat El Jeffe geen leukere manier wist om zijn spaargeld aan te besteden dan aan die No-Men CD. We namen de CD in drie dagen op in studio 195 van en met Patrick DeLabie. We kwamen goed beslagen voor de dag en alles liep vlot en we waren reuze blij met het resultaat. Totdat we ongeveer veertien dagen later wat minder stoned waren geworden. Strör had een vaporizer mee de studio ingenomen. Een vaporizer is een waterpijp waar je door middel van een verfstripper hete lucht van 185 graden de pijp in blaast en THC kristallen in wiet laat verdampen ipv ze te verbranden; je wordt daar zo high als een kanon van. Nu konden wij allemaal best wat hebben maar zowel de band als onze producer/engineer  werden hiervan zo godsallemachtig stoned dat zelfs een scheet echt prachtig klonk. Dus bleek achteraf dat veel van opnames nogal rammelden. Later konden we  er best nog om lachen want het resultaat had een soort weirdness om zich heen die ook wel weer prettig was; het was gewoon het stonedste punkalbum ooit geproduceerd.

Strör was niet alleen een toffe gast; hij kon ook ongelofelijk moeilijk in de omgang zijn. Hij was rechter dan rechtlijnig. Op de dag van de releaseparty van de No-Men CD kwam El Jeffe een paar uur later dan afgesproken aan. Maar afspraak was altijd afspraak bij Strör. Hij stapte direct na de releaseparty uit de band,  hoe hard we ook probeerden hem te vermurwen.  Maar niet zonder dat hij uit zichzelf de kosten van 125 CD’s (zijn kwart) van de CD’s aan El Jeffe terug gaf.

stror8Pas een paar jaar later zag ik Strör weer. Bij iemand als hij maakt het niet uit met hoeveel ruzie je uit elkaar bent gegaan. Hij was zo rete-relaxed dat je binnen tien seconden helemaal weer op dezelfde golflengte zat en met elkaar om ging alsof er niets gebeurd was. Zo kwam ik hem ongeveer twee keer per jaar tegen; hij op de fiets of bakfiets of met zijn gitaar om bij optredens en af en toe ging ik bij hem langs om een bakkie te doen.  13 juli 2012 zag ik hem voor het laatst. Hij woonde in een seniorenflat. Half gedwongen door het kraakverbod en in de hoek geverfd door zijn sluipende ziekte. Niet dat je daar veel van merkte want hij was net zo optimistisch en vrolijk als hij altijd was geweest. Hij vertelde dat hij nachtenlang kon doorspelen met die bejaarden als buren; die waren toch allemaal doof. Hij moest nu huur betalen maar had wel  gratis stroom omdat hij twee zonnecollectoren op zijn balkon had staan waar hij zijn licht,  installatie en computer op kon laten lopen. Verder had hij niks nodig; hij tapte alleen stiekem stroom af voor de boiler en had weer een hilarisch verhaal over hoe hij ruzie zocht met Eneco die wilde dat hij zijn zonnecollectoren op het reguliere netwerk aan zou sluiten zodat hij alsnog vastrecht moest gaan betalen en alleen een korting kreeg omdat hij zelf stroom produceerde. Dat ging natuurlijk mooi niet door.

Ik weet nog dat ik terwijl ik na dat laatste bezoek aan Strör naar huis reed pissig was op al die humorloze klote ambtenaren en medewerkers van Nutsbedrijven die er een sport van maken om figuren als Strör het leven zuur te maken. Hij mag dan misschien bijna heel zijn leven een uitkering hebben ontvangen: desondanks is zijn bijdrage aan deze maatschappij van onschatbare waarde. Hij liet mensen zien dat je je eigen weg moet proberen te gaan, en dat het leven een stuk aangenamer zou zijn als iedereen wat meer waarde zou hechten aan echt belangrijke zaken. Zaken als ongeveinsde aandacht voor elkaar en je leefomgeving ipv de eeuwige jacht naar materiële schijnbevrediging.

Ik zal je missen mafkees…

Check Strör zijn Provessor blog hier…

Check Strör zijn muziek hier

%d bloggers liken dit: